Sprawa dotyczyła pracownika zatrudnionego na kontrakcie w Niemczech, który został zwolniony dyscyplinarnie z powodu rzekomej nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy 28 listopada 1995 r. Sądy ustaliły jednak, że pracownik otrzymał od przełożonego polecenie niestawiania się do pracy z uwagi na brak frontu robót, a dodatkowo był w tym czasie chory, co potwierdzało zaświadczenie lekarskie. Sąd Najwyższy podkreślił, że zaświadczenie lekarskie jest środkiem dowodowym podlegającym ocenie sądu i w tej sprawie nie zostało skutecznie podważone. W konsekwencji uznano, że nie było podstaw do rozwiązania umowy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 KP. Poza kwestią zwolnienia sądy zasądziły też na rzecz powoda należności związane z zatrudnieniem: wyrównanie wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, dodatki za pracę w warunkach szkodliwych, ekwiwalent za niewykorzystany urlop oraz zwrot kaucji mieszkaniowej. Kasacja pracodawcy została oddalona.
uzasadnienie nie zawierają zarzutów korespondujących z pozostałą ich częścią i wobec tego nie wiadomo dlaczego przedmiotem skargi kasacyjnej stał się cały wyrok Sądu Apelacyjnego, choć części jego rozstrzygnięć w ogóle się nie kwestionuje. Z powyższych względów Sąd Najwyższy, stosownie do art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji wyroku.
========================================