Kodex AI

I PKN 491/99

Wygrał pozwany
SN26 stycznia 2000·sentence
Wypowiedzenie / zwolnienieZwiązki zawodowePrzywrócenie do pracyWynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Powód domagał się przywrócenia do pracy oraz wyrównania dodatku służbowego po wypowiedzeniu umowy o pracę przez Kancelarię Prezydenta RP. Spór dotyczył m.in. tego, czy pracodawca miał obowiązek skonsultować wypowiedzenie ze związkiem zawodowym oraz czy wypowiedzenie było uzasadnione. Sądy meriti uznały, że w dacie wypowiedzenia nie działała u pozwanego legitymowana zakładowa organizacja związkowa, a przyczyny wypowiedzenia były rzeczywiste i wystarczające (nieterminowe i nierzetelne wykonywanie obowiązków, słaba współpraca, brak nadzoru nad podwładnymi). Sąd Najwyższy oddalił kasację, wskazując przede wszystkim na jej wadliwość formalną: skarżący nie wskazał konkretnych przepisów prawa materialnego, które miały zostać naruszone w zakresie konsultacji związkowej. W konsekwencji SN nie badał merytorycznie zarzutu braku konsultacji wypowiedzenia. Dodatkowo uznał za chybiony zarzut dotyczący obowiązku podania przyczyny wypowiedzenia, podkreślając, że wówczas nie wynikał on jeszcze z art. 30 § 4 KP w obecnym brzmieniu. Ostatecznie kasacja została oddalona.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Skutki niewskazania w kasacji konkretnych przepisów prawa materialnego dotyczących konsultacji związkowej wypowiedzenia
  • ·Obowiązek konsultacji wypowiedzenia z zakładową organizacją związkową w indywidualnej sprawie pracowniczej
  • ·Ocena zasadności wypowiedzenia umowy o pracę z powodu nienależytego wykonywania obowiązków
  • ·Zakres związania sądu drugiej instancji wcześniejszą oceną prawną (art. 386 § 6 KPC)
  • ·Brak obowiązku podania przyczyny wypowiedzenia w stanie prawnym obowiązującym w 1994 r.
  • ·Brak podstaw do przywrócenia do pracy i wyrównania dodatku służbowego
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie (art. 3931 i 3933 KPC). Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia prawa materialnego nie spełniał tych wymagań, albowiem pełnomocnik skarżącego nie wskazał naruszenia jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa materialnego, jakie w jego ocenie miał naruszyć Sąd drugiej instancji przy wydaniu zaskarżonego wyro- ku. Związanie Sądu Najwyższego granicami kasacji powoduje, że postawiony zarzut naruszenia nieokreślonych przepisów prawa materialnego nie mógł być w ogóle 4 przedmiotem weryfikacji kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku do domyśla- nia się jakie konkretnie przepisy prawa materialnego miały być naruszone w ocenie skarżącego, wyłącznie którego obciąża powinność dokładnego określenia zarzutu naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego. Zresztą nie wykraczało to poza możliwości lub kompetencje profesjonalnego pełnomocnika procesowego (art. 3932 § 1 KPC), zwłaszcza że Sąd drugiej instancji miał na uwadze dyspozycje za- warte w art. 232 i art. 38 KP oraz art. 7 i 30 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związ- kach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.), które analizował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dokonując przeglądu orzecznictwa sądowego w zakresie pro- cedur związkowej konsultacji w indywidualnych sprawach pracowniczych, ale peł- nomocnik skarżącego nie sformułował zarzutu naruszenia żadnego z tych przepisów prawa materialnego. Dlatego niewskazanie w kasacji zarzutu naruszenia konkret- nych przepisów prawa materialnego dotyczących współdziałania pracodawcy z zak- ładowymi strukturami związkowymi w indywidualnych sprawach ze stosunku pracy powodowało, że Sąd Najwyższy nie badał zasadności kasacyjnego zarzutu nieza- chowania trybu związkowej konsultacji wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę. Z tych samych przyczyn Sąd Najwyższy pominął zarzut nieprawidłowego ja- koby ustalenia przez Sąd drugiej instancji, że pozwany pracodawca nie miał obo- wiązku podania powodowi przyczyn wypowiedzenia mu umowy o pracę w dniu 3 stycznia 1994 r., niezależnie od tego, iż dopiero art. 30 § 4 KP, w brzmieniu obowią- zującym od dnia 2 czerwca 1996 r., przewiduje taką powinność pracodawcy, a Sąd drugiej instancji wykazał istnienie uzasadnionej przyczyny wypowiedzenia powodowi umowy o pracę, której skarżący w żaden sposób nie podważał w kasacji. Chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 316 KPC, ponieważ Sąd drugiej instancji miał na uwadze stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i pra- widłowo wskazał, że był związany, mieszczącą się w sferze wykładni i stosowania prawa, oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 23 maja 1996 r. co do braku obowiązku pozwanego pracodawcy konsultacji zamiaru wypowiedzenia powodowi umowy o pracę (art. 386 § 6 KPC). Zresztą, jak to już wyżej podkreślono, brak wska- zania w kasacji zarzutu naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego doty- czących obowiązku zachowania trybu związkowej konsultacji wypowiedzenia powo- dowi umowy o pracę i tak wyłączał tę kwestię spod kasacyjnej kontroli Sądu Najwyż- szego. 5 Mając powyższe na uwadze kasację należało oddalić na podstawie art. 39312 KPC. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026