I PKN 348/99

Wyrok z dnia 5 listopada 1999 r. I PKN 348/99 Dodatek do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych uzu- pełnia wynagrodzenie za pracę wykonaną, a przeto nie może być jedynym składnikiem wynagrodzenia. Przewodniczący: SN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 1999 r. sprawy z powódz- twa Jarosława G. przeciwko K.P. S.A. w K. o wynagrodzenie, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecz- nych w Zielonej Górze z dnia 17 marca 1999 r. [...] o d d a l i ł kasację. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Zielonej Górze wyro- kiem z dnia 17 marca 1999 r. oddalił apelację pozwanego K.P. S. A. w K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Słubicach z dnia 21 grudnia 1998 r. [...], zasądza- jącego na rzecz powoda Jarosława G. kwotę 10.934,15 zł tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych w okresie od listopada 1994 r. do marca 1996 r. W sprawie tej ustalono, że powód był zatrudniony na stanowisku kierownika Wydziału Utrzymania Ruchu, na którym za pracę w godzinach nadliczbowych przysługiwał mu - oprócz normalnego wynagrodzenia - dodatek w wysokości 1% wynagrodzenia zry- czałtowanego za każdą przepracowaną godzinę nadliczbową, lecz nie niższego niż wynikające z najniższego wynagrodzenia zgodnie z § 11 zakładowego porozumienia płacowego. Sądy meriti przyjęły, że za przepracowane godziny nadliczbowe powo- dowi należało się zarówno normalne wynagrodzenie za pracę, jak i dodatek, a nie tylko sam dodatek, jak utrzymywała strona pozwana. W kasacji pozwany zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wy- 2 kładnię § 11 zakładowego porozumienia płacowego z dnia 23 listopada 1994 r., pod- trzymując dotychczasowe stanowisko, że powodowi za pracę w godzinach nadlicz- bowych przysługiwał wyłącznie dodatek określony w tym postanowieniu, którego wy- sokość była wyższa od wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych liczo- nego na podstawie art. 134 § 1 KP. W ocenie skarżącego Sąd drugiej instancji z na- ruszeniem art. 65 § 2 KC w związku z art. 300 KP nie wyjaśnił takiego rozumienia treści § 11. Powód wniósł o oddalenie kasacji, wykazując, że samo wynagrodzenie ry- czałtowe za pracę w godzinach nadliczbowych byłoby niższe niż ustalone na pods- tawie art. 134 KP. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach ka- sacji, jakie wytyczają zawarte w niej zarzuty, które skarżący ograniczył do naruszenia prawa materialnego, podważając - na gruncie reguł zawartych w art. 65 KC w związku z art. 300 KP - potwierdzoną przez Sąd drugiej instancji interpretację § 11 zakładowego porozumienia płacowego, mającego następujące brzmienie: ”Pracow- nikowi wykonującemu pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego wyna- grodzenia, przysługuje dodatek w wysokości: 1 % wynagrodzenia zryczałtowanego za każdą przepracowaną godzinę, lecz nie niższe niż wynikające z najniższego wy- nagrodzenia oraz posiłek”, według której - wynagrodzenie powoda za pracę w godzi- nach nadliczbowych obejmowało oba wyraźnie wymienione w tym postanowieniu składniki wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Tymczasem skarżący w prezentowanej przez siebie koncepcji ograniczał prawo pracownika do wynagro- dzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie do dodatku, przez co w spo- sób oczywisty bezpodstawnie eliminował z wypłacanego powodowi wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych wyraźnie uzgodniony składnik w postaci nor- malnego wynagrodzenia przysługującego za wykonywanie każdej pracy, które jest uzupełnione dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych. Już w gramatycznym i racjonalnym ujęciu dodatek do wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych jedynie uzupełnia normalne wynagrodzenie za pracę wykonaną, a w konsekwencji nie może stanowić jedynego składnika wynagrodzenia za pracę w godzinach nad- liczbowych. Nadto trzeba wyraźnie podkreślić, że wykładnia oświadczenia woli (art. 3 65 KC w związku z art. 300 KP) może i powinna zmierzać do ustalenia właściwego rozumienia interpretowanego oświadczenia, a nie do ustalenia okoliczności sprzecz- nych z jego treścią lub wcale nią nie objętych. W szczególności wykładnia oświad- czenia woli nie może zatem pomijać jego istotnej treści, która została wyraźnie za- warta interpretowanym oświadczeniu woli. W konsekwencji należało zdyskwalifiko- wać bezprawne zachowanie się pozwanego pracodawcy, który bezpodstawnie ograniczał uprawnienia płacowe powoda za wykonaną pracę w godzinach nadlicz- bowych. Mając powyższe na uwadze kasacja podlegała oddaleniu na podstawie art. 39312 KPC. ========================================