Kodex AI

I PZ 64/98

Orzeczenie procesowe
SN2 grudnia 1998·
Wypowiedzenie / zwolnieniePrzywrócenie do pracyInne
Podsumowanie AI

Sąd Najwyższy umorzył postępowanie zażaleniowe po tym, jak powódka cofnęła zażalenie oraz kasację w sprawie o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie. Spór dotyczył odrzucenia kasacji jako wniesionej po terminie. Powódka kwestionowała prawidłowość doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem, wskazując na uchybienia w awizacji przesyłki pocztowej. SN uznał jednak, że cofnięcie zażalenia było dopuszczalne i nie naruszało słusznego interesu pracownika. Zwrócił uwagę, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z powodu długotrwałej niezdolności do pracy wskutek choroby, a po ustaniu zatrudnienia pracodawca zatrudnił powódkę na 3 miesiące w celu uzupełnienia stażu potrzebnego do uzyskania renty inwalidzkiej. Istotne było też to, że powódka nie odzyskała zdolności do pracy, a art. 53 § 5 KP przewiduje możliwość ponownego zatrudnienia w określonych warunkach. W konsekwencji SN umorzył postępowanie.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·dopuszczalność cofnięcia zażalenia w sprawie pracowniczej bez naruszenia słusznego interesu pracownika
  • ·skutki rozwiązania stosunku pracy z powodu długotrwałej niezdolności do pracy (art. 53 KP)
  • ·umorzenie postępowania po cofnięciu środka zaskarżenia
  • ·ocena prawidłowości doręczenia i terminu wniesienia kasacji
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnieniem. Na przesyłce tej bowiem pracownik poczty stwierdził, że nie może jej doręczyć z powodu zamkniętego mieszkania, lecz nie umieścił na niej adnotacji o dacie jej złożenia do urzędu pocztowego, jak również nie umieścił odcisku datownika. Ponadto reklamacja powyższej przesyłki ([...] z dnia 1 lipca 1998 r.) również nie zos- tała załatwiona w sposób prawidłowy. Tak więc odrzucenie kasacji z powodu jej spóźnienia nastąpiło z naruszeniem przepisów § 10 ust. 2 i § 14 ust. 2 rozporządze- nia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 grudnia 1970 r. w sprawie doręczania pism sądowych przez pocztę (Dz.U. Nr 31, poz. 266) oraz z naruszeniem art. 133 § 1 KPC. Przytaczając powyższe zarzuty powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia stwierdzając, że termin do wniesienia kasacji rozpoczął swój bieg 20 sierpnia 1998 r., natomiast kasację nadała w urzędzie pocztowym 26 sierpnia 1998 r. W piśmie z dnia 23 listopada 1998 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego dnia 27 listopada 1998 r., powódka cofnęła zażalenie oraz kasację wniesione przez jej pełnomocnika i oświadczyła, że „zrzeka się dalszego prowadzenia tej sprawy”. W tym stanie rzeczy, z mocy art. 469 KPC (stosowanego a contrario) oraz art. 386 § 3 KPC w związku z art. 391 KPC, do których stosowania odsyła art. 39319 KPC, Sąd Najwyższy umorzył postępowanie wywołane złożeniem przez powódkę zażalenia. W stanie faktycznym sprawy, zwłaszcza zaś ze względu na to, że rozwią- zanie z powódką stosunku pracy nastąpiło z uwagi na jej niezdolność do pracy wskutek choroby trwającą dłużej niż okres pobierania zasiłku chorobowego, a także ze względu na to, że zakład pracy zatrudnił ją - po rozwiązaniu umowy o pracę - na okres 3 miesięcy w celu uzupełnienia stażu pracy niezbędnego do nabycia upraw- nień do renty inwalidzkiej, Sąd Najwyższy uznał, że cofnięcie środka odwoławczego w postaci zażalenia było dopuszczalne. Nie można bowiem uznać, że czynność ta naruszała „słuszny interes pracownika” - jak stanowi art. 469 KPC - skoro powódka nie odzyskała zdolności do pracy i nie mogła być zatrudniona. Nie bez znaczenia jest także okoliczność, że stosownie do art. 53 § 5 KP powódka ma prawo żądać ponow- nego zatrudnienia jej przez stronę pozwaną w razie spełnienia się warunków okreś- lonych w tym przepisie. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji. 3 ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026