I PZ 45/97

Postanowienie z dnia 19 grudnia 1997 r. I PZ 45/97 Niedopuszczalna jest kasacja w sprawie dotyczącej sprostowania świa- dectwa pracy i roszczeń z tym związanych, także wówczas, gdy zakończyła się umorzeniem postępowania wobec zawarcia ugody, w której pracownik zobo- wiązał się do zwrotu wynagrodzenia w kwocie niższej niż pięć tysięcy złotych (art. 393 pkt 1 i 6 KPC). Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie SN: Adam Józefowicz, Kazimierz Jaśkowski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 1997 r. sprawy z powództwa Kazimierza J. przeciwko Syndykowi Masy Upadłości Zakładów Mięsnych SA w G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Woje- wódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 21 marca 1997 r. [...] p o s t a n o w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu odrzucił kasację powoda od postanowienia z 20 grudnia 1996 r., którym umorzono postępowanie w sprawie wobec zawarcia ugody. Sąd II instancji uznał kasację za niedopuszczalną w świetle art. 393 § 1 pkt 6 KPC, ponie- waż sprawa dotyczyła sprostowania świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych. W zażaleniu na to postanowienie powód (będący radcą prawnym) podniósł niedopuszczalność zawartej ugody oraz zrzeczenia się w niej wynagrodzenia za - 2 - pracę w postaci zobowiązania się do zwrotu wynagrodzenia pobranego za styczeń i luty 1995 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Powód domagał się sprostowania świadectwa pracy przez wpisanie, że pra- cował od 15 stycznia 1974 do 31 grudnia 1994 r. a stosunek pracy został rozwiązany w trybie porozumienia stron z przyczyn ekonomicznych, leżących po stronie zakładu pracy. W ugodzie zawartej przed Sądem II instancji pozwany cofnął oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w części dotyczącej terminu jej ustania i strony oświad- czyły, że umowa rozwiązała się 31 grudnia 1994 r. Wobec tego pozwany zobowiązał się do wydania nowego świadectwa pracy, a powód do zwrotu wynagrodzenia za styczeń i luty 1995 r. w kwocie 250 zł . Powód oświadczył nadto, że w związku z ustaniem stosunku pracy z upływem 31 grudnia 1994 r. nie będzie już zgłaszał żad- nych roszczeń do pozwanego. W świetle powyższego prawidłowy jest pogląd Sądu II instancji co do tego, że rozpoznawana sprawa jest sprawą dotyczącą świadectwa pracy i roszczeń z tym związanych w rozumieniu art. 393 pkt 6 KPC, a zatem kasacja w niej nie przysługuje. Zakończenie sprawy umorzeniem postępowania z powodu zawarcia ugody nie zmie- niło jej charakteru. Gdyby nawet przyjąć, że zwrot kwoty 250 zł z tytułu wynagrodze- nia objętej ugodą wykracza poza "roszczenie związane ze świadectwem pracy", to wysokość tej kwoty nie pozwala na uznanie, by z tego względu kasacja była dopusz- czalna (art. 393 pkt 1 KPC). Z tych względów zażalenie należało oddalić (art. 385 w związku z art. 397 § 2 i 393 18 KPC). ========================================