uzasadnienie wyroku zostało podpisane również przez tego sędziego. Nie jest tym- czasem wątpliwe w świetle wyjaśnień zawartych w aktach sprawy, że wyrok wydany został przez inny, niż oznaczony w sentencji skład, w miejsce bowiem sędziego Jerzego A. w składzie uczestniczyła sędzia Alina K.S., która podpisała jedynie sen- tencję wyroku. Uzasadnienie nie zostało przez nią podpisane.
Z wyjaśnień sędziów wynika, że protokół rozprawy i komparycja wyroku spo- rządzone zostały wcześniej. Fakt, że zarządzeniem z dnia 27 maja 1997 r. i postano- wieniem z tej samej daty, sprostowano jako "oczywistą omyłkę" oznaczenia składu w protokole i sentencji wyroku, nie zmienia stwierdzonego naruszenia prawa skutkują- cego nieważność postępowania. Sprostowanie w wyroku dotyczyć może niedokład- ności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek (art. 350 § 1 KPC). W pojęciu "niedokładności" i "oczywistych omyłek" nie mieści się zmiana oznaczenia składu Sądu rozpoznającego sprawę, polegająca na wpisaniu innego sę- dziego. Niedokładność, czy oczywista omyłka dotyczyć może pisowni nazwisk czy imion, nie jest nią natomiast wpisanie innej osoby w miejsce uwidocznionej w senten- cji wyroku. W myśl art. 323 KPC wyrok może być wydany jedynie przez sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa poprzedzająca bezpośrednio wydanie wyroku, a sentencja powinna zawierać między innymi wymienienie sędziów orzekających w sprawie (art. 325 KPC). W sytuacji, gdy w doręczonym odpisie wyroku i uzasadnieniu figurują inne osoby niż te, które brały udział w ogłoszeniu wyroku stronie, zachodzi sprzeczność składu sądu z wymienionymi przepisami prawa, skutkująca nieważność postępowania. Rażące niedbalstwo w oznaczeniu składu sądu nie może podlegać sprostowaniu w trybie i na zasadach dotyczących niedokładności i oczywistych omyłek zawartych w art. 350 § 1 KPC, wykracza bowiem poza granice określone tym przepisem.
Przedstawione okoliczności dają podstawę do stwierdzenia nieważności pos- tępowania w myśl art. 379 pkt 4 KPC i uwzględnienia kasacji na podstawie art. 39313 § 1 KPC. Stwierdzenie nieważności postępowania jest niezależne od wpływu tej wa- dy, niweczącej walor prawny dotychczasowego postępowania, na wynik sprawy. W takiej sytuacji odpada potrzeba, a nawet możliwość wykazywania związku przyczyno- wego między nieważnością postępowania a wynikiem sprawy, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie powinien i nie może w ogóle przystępować do merytorycznej kontroli zakwestionowanego orzeczenia (tak w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 28/96).
O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 108 § 2 w związku art. 39319 KPC.
========================================