I PKN 285/97

uzasadnieniem, że powód ani przed sądem meriti ani w postępowaniu odwoławczym nie wykazał niezawinionych przez niego przyczyn, uniemożliwiających mu wniesienie odwołania w terminie. Kasacja od powyższego wyroku zarzuca naruszenie art. 264 § 2 KP i art. 10 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia spo- łecznego w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r. Nr 30, poz. 143) w związku z art. 53 § 1 pkt 1 KP. Sad Najwyższy rozważył, co następuje: Kasacja nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 14 marca 1986 r., III PZP 8/86 (OSNCP 1986 z. 12 poz. 194), Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że terminy prze- widziane w art. 256 i 264 KP są terminami prawa materialnego, do których nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące uchybienia i przywrócenia terminu. Sąd oddala powództwo, jeżeli pozew został wniesiony po upływie terminów określonych w art. 264 KP. [...] Jak słusznie to podniósł w uzasadnieniu Sąd Wojewódzki, powód ani w postę- powaniu pierwszoinstancyjnym, ani w odwołaniu nie wnosił o przywrócenie uchybio- nego terminu, ani tego uchybienia niczym nie usprawiedliwił. Jednocześnie, jak to wykazał Sąd Rejonowy, w aktach znajduje się dowód wysłania do powoda przez poz- wany zakład pracy listu poleconego dnia 10 maja 1991 r., co wobec wyczerpania z dniem 7 maja 1991 r. okresu zasiłkowego koresponduje z tą datą i pozwala na domnie- manie, że w liście tym było pismo rozwiązujące stosunek pracy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. Powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego otrzymał decyzją organu rentowego zasiłek rehabilitacyjny, warunkiem otrzymania którego jest wyczerpanie zasiłku chorobowego i ustanie stosunku pracy. Skoro zatem organ rentowy wydał w tym przedmiocie pozytywną dla powoda decyzję, to niewątpliwie musiał stwierdzić spełnie- nie wyżej wymienionych przesłanek. Decyzję ZUS powód otrzymał. Nie może zatem powód skutecznie powoływać się na brak pouczenia o trybie odwoławczym w piśmie rozwiązującym stosunek pracy bądź w ogóle na nieotrzymanie takiego pisma. [...] Należy uznać, że świadomie podjął decyzję o niezakwestionowaniu rozwiązania umowy o pracę, natomiast powództwo o przywrócenie do pracy wniósł do- piero wówczas, gdy po wyczerpaniu zasiłku rehabilitacyjnego zakończyły się niepowodzeniem jego starania o rentę inwalidzką (z braku inwalidztwa). Oceniając w powyższych okolicznościach uchybienie terminu z art. 264 § 2 KP można powołać wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 1994 r., I PRN 21/94 (OSNAPiUS 1994 nr 5 poz. 85), w którym wyrażony jest pogląd, iż brak winy pracowni- ka w przekroczeniu terminu z art. 264 § 2 KP należy analizować w płaszczyźnie jego subiektywnej oceny stanu rzeczy, zwłaszcza z uwzględnieniem stopnia jego wy- kształcenia i posiadanej wiedzy prawniczej oraz doświadczenia życiowego, a także z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. W przedmiotowym stanie faktycznym Sąd Najwyższy nie dopatruje się po stronie powoda braku winy w uchybieniu terminu z art. 264 § 2 KP. Z kolei przekroczenie tego terminu uniemożliwia ocenę zasadności merytorycznej decyzji rozwiązującej stosunek pracy i powoduje oddalenie powództwa (takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 maja 1997 r., I PKN 163/97, nie publikowany). W piśmie z dnia 22 kwietnia 1997 r . [...] pełnomocnik powoda powiadomił go o odmowie wniesienia kasacji, nie znajdując dla niej podstaw, zaś kolejny pełnomocnik wnoszący kasację wskazał wadliwie źródło publikacji tekstu jednolitego ustawy z 17 grudnia 1974 roku. Zarzut naruszenia art. 10 tej ustawy jest chybiony, jako że spór dotyczył sposobu zliczenia okresów zasiłkowych (według powoda do 246 dni niezdolności do pracy w okresie od września 1990 r. do maja 1991 r. nie powinien być doliczony okres 24 dni z sierpnia 1990 r., co łącznie dawało 270 dni i czego Oddział ZUS przyznając zasiłek rehabilitacyjny, nie zakwestionował) - czyli zastosowania art. 9 ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw i na zasadzie art. 393 12 KPC orzekł jak w sentencji. N o t k a Powołany w uzasadnieniu wyrok z dnia 16 maja 1997 r., I PKN 163/97, został wskazany w notce zamieszczonej w OSNAPiUS 1998 nr 2 poz. 37. Sąd Najwyższy oddalił nim kasację wyrażając pogląd, że przekroczenie przez pracownika terminu prawa materialnego określonego w art. 264 § 1 KP, uniemożliwia ocenę zasadności wypowiedzenia umowy o pracę i powoduje oddalenie powództwa. ========================================