I PKN 127/97

Uzasadnienie kasacji zawiera polemikę z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd pierwszej instancji, co do rzeczywistego zakresu zmian organizacyjnych dotyczących obciążeń dydaktycznych nauczycieli zatrudnianych przez pozwanego. Wniosek kasacji zmierzał do uzyskania orzeczenia reformatoryjnego przez oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest bezzasadna. Rozpoznając sprawę w granicach kasacji, które określają podstawy kasacyjne (art. 393 1 KPC) oraz wnioski kasacyjne (art. 393 3 KPC), należało zwrócić uwagę, że skarżący formułując zarzut naruszenia przepisu art. 20 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 3, poz. 19 ze zm.), wdał się jedynie w krytykę ustaleń faktycznych, na jakich został oparty zaskarżony wyrok. Równocześnie bowiem uzasadnienie powołanej materialnoprawnej podstawy kasacyjnej zawierało wyłącznie polemikę z ustaleniami faktycznymi, opartymi na dowodzeniu sprzeczności istotnych ustaleń Sądów z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. w istocie rzeczy na zarzucie naruszenia prawa procesowego, którego nie objęła sformułowana podstawa kasacyjna. Sądowe ustalenia faktyczne mogłyby być przedmiotem kontroli kasacyjnej tylko wówczas, gdyby skarżący wykazał, że zostały one poczynione przez te sądy z pogwałceniem istotnych przepisów proceduralnych, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w ujęciu art. 393 1 pkt 2 KPC. Ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wyrokowania przez Sądy orzekające w sprawie uchylają się spod kontroli kasacyjnej, jeżeli wnoszący kasację nie wskazał w ogóle naruszenia przepisów postępowania. Jeżeli zatem strona skarżąca określiła wyłącznie materialnoprawną podstawę kasacyjną (art. 393 1 pkt 1 KPC), to dla oceny kasacji miarodajny jest ustalony stan faktyczny, będący podstawą wydania zaskarżonego wyroku. Dlatego ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd drugiej instancji usuwają się spod weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym, a stan faktyczny sprawy nie podlega badaniu przez Sąd Najwyższy. Z dokonanych i wiążących ustaleń faktycznych wynikało, że u pozwanego nie wystąpiło zmniejszenie liczby godzin nauczania przedmiotu prowadzonego przez powódkę, skoro wymiar godzin nauczania tego przedmiotu wzrósł, przez co nie wystą- piły zmiany planu nauczania, które uniemożliwiały dalsze zatrudnienie powódki na stanowisku nauczyciela mianowanego w pełnym wymiarze zajęć, co miało uzasadniać decyzję pozwanego o rozwiązaniu z powódką stosunku pracy w trybie art. 20 Karty Nauczyciela. Przepis ten wymaga bowiem łącznego wystąpienia przesłanek prowadzących do ustania stosunku pracy mianowanego nauczyciela. Są nimi całkowita lub częściowa likwidacja szkoły albo zmiany organizacyjne powodujące zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmiany planu nauczania, które równocześnie powinny wykluczać dalsze zatrudnianie nauczyciela mianowanego w pełnym wymiarze zajęć. Wskazane ustawowe przesłanki należą do sfery zagadnień natury faktycznej, która wobec braku kasacyjnych zarzutów proceduralnych nie mogły być wzięte pod rozwagę przez Sąd Najwyższy. Wystąpienie tych przesłanek zostało negatywnie zweryfikowane przez Sądy orzekające w sprawie, w konsekwencji bezzasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 20 Karty Nauczyciela. Trafność zaskarżonego orzeczenia potwierdza również aktualne zatrudnianie powódki w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku nauczyciela mianowanego, co przekreśla sugestie kasacji o rzeczywistym wystąpieniu zmian organizacyjnych uniemożliwiających dalsze zatrudnienie powódki. Sąd Najwyższy uznał również za chybiony zarzut naruszenia przepisu art. 45 § 1 KP, który nie znajduje zastosowania w sprawie wobec wyczerpującej i szczególnej regulacji normatywnej trwałości stosunku pracy nauczycieli mianowanych. Natura prawna nauczycielskich stosunków pracy z nominacji gwarantuje nauczycielom wzmożoną trwałość zatrudnienia, która nie uzasadnia wydania orzeczenia odsz- kodowawczego w razie bezprawnego rozwiązania nauczycielskiego stosunku pracy z nominacji, jeżeli sądy orzekające w sprawie wiążąco wskazały na możliwość dalszego zatrudnienia powódki w pełnym wymiarze czasu pracy. Dlatego bezzasadna była sugestia kasacji o możliwości zastępczego zasądzenia odszkodowania na rzecz po- wódki w miejsce obligatoryjnego reaktywowania stosunku pracy nauczyciela miano- wanego. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił kasację z mocy art. 393 12 KPC. ========================================