uzasadnienie uchwały z dnia 20 listopada 1986 r., III PZP 71/86, OSNCP 1987 z. 12 poz. 197). W kontekście tych zasad za nieprawidłowy należy uznać pogląd Sądu Apelacyjnego o wyłącznie motywacyjnej roli wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie to jest przede wszystkim ekwiwalentem za pracę wykonaną i w tym aspekcie należy oceniać charakter wypłaconych świadczeń i zasady ich ochrony.
W tej sytuacji należy uznać za przesądzoną zasadność dochodzonych przez powoda roszczeń o wypłatę nagród z Funduszu Rezerwowego Załogi, które w istocie były nagrodami z podzielonego w 1994 r. zysku pochodzącego z lat 1989-1991. Od- mienne oceny Sądów obu instancji trzeba w tym zakresie uznać za naruszające wska- zane przepisy prawa materialnego. Prowadzi to na podstawie art. 393 § 1 KPC do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest bowiem jedynie uzupełnienie postępowania dowodowego dla ustalenia wysokości roszczeń przysługujących powodowi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Ape- lacyjny powinien ustalić daty i wielkości uruchomionych w 1994 r. wypłat nagród z Funduszu Rezerwowego Załogi w części pochodzącej z odłożonych zysków wypra- cowanych i należnych za lata 1989-1991. Uzasadnione roszczenia powoda należy ustalić według zasad zakładowego regulaminu podziału nagród z zysku z dnia 14 maja 1992 r., według brzmienia obowiązującego w datach uruchomienia wypłacanych na jego podstawie nagród z podzielonego zysku za lata 1989-1991. Nie muszą to być takie same wielkości nagród jakie otrzymali pracownicy strony pozwanej, korzystający z nich na podstawie aneksu nr 1 z dnia 20 kwietnia 1994 r., albowiem w stosunku do nich zachodzi prawdopodobieństwo uzyskania wypłat wyższych niż należne, kosztem pracowników dotychczas bezpodstawnie pominiętych przy rozdziale spornych nagród. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
========================================