Kodex AI

I PKN 53/96

Częściowe uwzględnienie
SN7 stycznia 1997·sentence
WynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła byłego pracownika przedsiębiorstwa państwowego, który domagał się wypłaty części nagród z zysku za lata 1989 i 1991. Pracodawca twierdził, że środki zostały przeniesione do Rezerwowego Funduszu Załogi i wypłacone dopiero w 1994 r. na podstawie odrębnych uchwał oraz aneksu do regulaminu, który ograniczał krąg uprawnionych do osób pozostających wtedy w zatrudnieniu. Sądy niższych instancji oddaliły powództwo, uznając, że były to już inne świadczenia niż klasyczne nagrody z zysku. Sąd Najwyższy uchylił jednak wyrok i wskazał, że sporne wypłaty miały w istocie charakter odłożonej w czasie premii z zysku wypracowanego w latach 1989–1991, a więc stanowiły wynagrodzenie za pracę wykonaną. Nie można było skutecznie pozbawić byłego pracownika udziału w tym wynagrodzeniu tylko dlatego, że w chwili uruchomienia funduszu nie pozostawał już w zatrudnieniu. SN podkreślił, że wynagrodzenie jest przede wszystkim ekwiwalentem za pracę wykonaną, a regulacje samorządu pracowniczego nie mogą naruszać art. 80 KP i zasady ochrony wynagrodzenia. Sprawę przekazano do ponownego rozpoznania w celu ustalenia wysokości należnych świadczeń.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·czy wypłaty z Rezerwowego Funduszu Załogi stanowiły nagrody z zysku, czyli składnik wynagrodzenia za pracę
  • ·czy można ograniczyć prawo do premii z odłożonego zysku wyłącznie do pracowników pozostających w zatrudnieniu w chwili uruchomienia funduszu
  • ·granice autonomii organów samorządu pracowniczego wobec zasady wynagradzania za pracę wykonaną
  • ·nieważność postanowień regulaminu wyłączających byłych pracowników z udziału w zysku wypracowanym w okresie ich zatrudnienia
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie uchwały z dnia 20 listopada 1986 r., III PZP 71/86, OSNCP 1987 z. 12 poz. 197). W kontekście tych zasad za nieprawidłowy należy uznać pogląd Sądu Apelacyjnego o wyłącznie motywacyjnej roli wynagrodzenia za pracę. Wynagrodzenie to jest przede wszystkim ekwiwalentem za pracę wykonaną i w tym aspekcie należy oceniać charakter wypłaconych świadczeń i zasady ich ochrony. W tej sytuacji należy uznać za przesądzoną zasadność dochodzonych przez powoda roszczeń o wypłatę nagród z Funduszu Rezerwowego Załogi, które w istocie były nagrodami z podzielonego w 1994 r. zysku pochodzącego z lat 1989-1991. Od- mienne oceny Sądów obu instancji trzeba w tym zakresie uznać za naruszające wska- zane przepisy prawa materialnego. Prowadzi to na podstawie art. 393 13 § 1 KPC do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji. Dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest bowiem jedynie uzupełnienie postępowania dowodowego dla ustalenia wysokości roszczeń przysługujących powodowi. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Ape- lacyjny powinien ustalić daty i wielkości uruchomionych w 1994 r. wypłat nagród z Funduszu Rezerwowego Załogi w części pochodzącej z odłożonych zysków wypra- cowanych i należnych za lata 1989-1991. Uzasadnione roszczenia powoda należy ustalić według zasad zakładowego regulaminu podziału nagród z zysku z dnia 14 maja 1992 r., według brzmienia obowiązującego w datach uruchomienia wypłacanych na jego podstawie nagród z podzielonego zysku za lata 1989-1991. Nie muszą to być takie same wielkości nagród jakie otrzymali pracownicy strony pozwanej, korzystający z nich na podstawie aneksu nr 1 z dnia 20 kwietnia 1994 r., albowiem w stosunku do nich zachodzi prawdopodobieństwo uzyskania wypłat wyższych niż należne, kosztem pracowników dotychczas bezpodstawnie pominiętych przy rozdziale spornych nagród. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. ========================================
Dane osobowe: zanonimizowaneDodano: 1 kwietnia 2026