II UZ 5/96

uzasadnieniem zostało doręczone stronie po dniu wejścia w życie tej ustawy. Przewodniczący SSN: Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie: SN Jerzy Kuźniar, SA Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 23 października 1996 r. sprawy z wniosku Przedsiębiorstwa Usług i Wdrożeń "V." Spółki z o.o. w T. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w T. o składki na ubezpieczenie społeczne na skutek zażalenia wnioskodawcy od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 września 1996 r. [...] p o s t a n a w i ł: o d d a l i ć zażalenie. U z a s a d n i e n i e Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z dnia 22 lutego 1996 r. zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 13 czerwca 1995 r. w pkt 1 oraz 3. Zmieniając wyrok Sądu Wojewódzkiego w pkt 1 Sąd Apelacyjny oddalił odwołanie Przedsiębiorstwa Usług i Wdrożeń "V." Spółki z o.o. w T. od decyzji organu rentowego w przedmiocie wyłączenia z podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne nagród wypłaconych pracownikom spółki w październiku 1994 r. Punkt 3 dotyczył zasądzenia przez Sąd Wojewódzki na rzecz wnioskodawcy od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych- Oddział w T. czterystu złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd Apelacyjny zmienił ten punkt w ten sposób, że zasądził na rzecz organu rentowego od Przedsiębiorstwa 200 zł tytułem kosztów postępowania za I instancję. Wyrok swój Sąd Apelacyjny oparł na przepisach § 7 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1990 r. w sprawie wysokości i podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego oraz rozliczania składek i świadczeń z ubezpieczenia społecznego (jednolity tekst Dz. U. z 1993 r., Nr 68, poz. 330 ze zm.). Od wyroku Sądu Apelacyjnego Przedsiębiorstwo Usług i Wdrożeń "V." spółka z o.o. za pośrednictwem adwokata Bogumiła M. wniosło kasację. Postanowieniem z dnia 2 września 1996 r. Sąd Apelacyjny kasację odrzucił. W uzasadnieniu Sąd powołał się na art. 393 5 KPC w związku z art. 14 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego...(Dz. U. Nr 43, poz. 189). W zażaleniu do Sądu Najwyższego Przedsiębiorstwo Usług i Wdrożeń "V." wniosło o uchylenie tego postanowienia. W uzasadnieniu pełnomocnik Przedsiębiorstwa powołał się na to, że odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został mu doręczony 26 lipca 1996 r. a więc po wejściu w życie zmian w kodeksie postępowania cywilnego wprowadzonych ustawą z dnia 1 marca 1996 r., na którą powołał się Sąd Apelacyjny. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłoś- ciowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189), od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego po dniu wejścia w życie tej ustawy (tj. po dniu 1 lipca 1996 r.), rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy, przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których według tej ustawy kasacja nie przysługuje. Z przepisu tego wynika, że kasacja przysługuje wyłącznie od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego rewizję, lub orzekającego co do istoty sprawy wydanego po dniu wejścia w życie omawianej ustawy, tj. po dniu 1 lipca 1996 r., chyba że kasacja nie jest dopuszczalna. Z akt sprawy wynika w sposób oczywisty, że orzeczenie co do istoty sprawy zostało wydane przez sąd drugiej instancji, Sąd Apelacyjny 22 lutego 1996 r. W konsekwencji od orzeczenia tego zgodnie z przytoczonym przepisem art. 11 ust. 3 omawianej ustawy z dnia 1 marca 1996 r. - kasacja nie przysługuje. Fakt, na który powołuje się wnoszący zażalenie, że uzasadnienie tego orze- czenia, zostało doręczone po 1 lipca 1996 r., nie ma żadnego wpływu na trafność zas- karżonego postanowienia. Datą, od której przysługuje kasacja jest data wydania przez sąd drugiej instancji orzeczenia oddalającego rewizję lub orzekającego co do istoty sprawy, a nie data doręczenia stronie orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Interpretacja terminu określonego w art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. dokonana przez wnoszącego zażalenie jest dowolna i nie znajduje oparcia w przepisach. Kierując się powyższymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. ========================================