Sąd Najwyższy rozstrzygnął, że przy ponownym ustalaniu wysokości emerytury policyjnej na podstawie art. 58 ustawy z 18 lutego 1994 r. nie można pominąć dodatku, który wcześniej był doliczany z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie rolnicze. W sprawie emeryt policyjny pobierał wcześniej świadczenie powiększone o dodatek za okresy opłacania składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników. Organ rentowy, przeliczając świadczenie po wejściu w życie nowej ustawy, pominął ten dodatek, uznając, że ustawa policyjna wyczerpująco reguluje wszystkie dodatki. Sąd Najwyższy nie podzielił tego stanowiska. Wskazał, że sprawa dotyczyła nie przyznania nowego świadczenia, lecz przeliczenia już pobieranego emerytowi świadczenia, które obejmowało wcześniej nabyty dodatek. Podkreślono zasadę ochrony praw nabytych oraz związek wysokości świadczenia z okresami opłacania składek. Uchwała przesądziła, że dotychczasowy dodatek za podwójne ubezpieczenie powinien zostać uwzględniony także przy przeliczeniu emerytury policyjnej.
Kluczowe kwestie prawne:
·czy przy przeliczeniu emerytury policyjnej należy zachować dodatek za okresy opłacania składek na ubezpieczenie rolnicze
·czy art. 58 ustawy policyjnej pozwala na pominięcie wcześniej nabytego dodatku do świadczenia
·zakres ochrony praw nabytych przy zmianie zasad ustalania świadczeń emerytalnych
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Uchwała z dnia 23 czerwca 1995 r.
II UZP 11/95
Przewodniczący SSN: Stefania Szymańska (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Maria Mańkowska, Maria Tyszel,
Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Witolda Bryndy, w sprawie z wniosku
Henryka C. przeciwko Komendzie Wojewódzkiej Policji w P.T. o zwiększenie świad-
czenia emerytalnego, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 23 czerwca 1995 r.
zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Apelacyjny Wydział Pracy i Ubez-
pieczeń Społecznych w Łodzi postanowieniem z dnia 28 lutego 1995 r., [...] - do rozs-
trzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.
Czy emerytowi policyjnemu przysługuje do emerytury policyjnej dodatek prze-
widziany w art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r., o rewaloryzacji eme-
rytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.
U. Nr 104, poz. 450 ze zm.) ?
p o d j ą ł następującą uchwałę:
Jeżeli dotychczasowa wysokość świadczenia emerytalnego emeryta po-
licjanta obejmowała dodatek przysługujący na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z
dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników
indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym
(Dz. U. Nr 10, poz. 53), ustalenie na nowo wysokości pobieranego dotychczas
świadczenia, dokonane na mocy art. 58 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zao-
patrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży
Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.
U. Nr 53, poz. 214) nie może nastąpić z pominięciem tego dodatku.
U z a s a d n i e n i e
Decyzją z dnia 1 czerwca 1994 r. Komenda Wojewódzka Policji w P.T. prze-
liczyła Henrykowi C. świadczenie emerytalne na podstawie art. 58 ustawy z dnia 18
lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej,
Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz.
214).
W odwołaniu wnioskodawca zakwestionował pominięcie dodatku z tytułu pod-
wójnego ubezpieczenia, który miał przyznany w związku z opłacaniem składek na Fun-
dusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników i który to dodatek pobierał w okresie
poprzedzającym zaskarżoną decyzję.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z dnia
29 listopada 1994 r. oddalił odwołanie. Sąd ustalił, iż wnioskodawca pobiera emeryturę
policyjną od 1986 r. W latach 1977-1988 opłacał składki na FUSR i z tego tytułu jego
emerytura była odpowiednio zwiększona. Powołując się na art. 25 ustawy z dnia 18
lutego 1994 r. Sąd podkreślił, iż w przepisie tym wymieniono w sposób wyczerpujący
rodzaje dodatków przysługujących do świadczeń emerytalno-rentowych. Wśród
przewidzianych dodatków nie występuje dodatek z tytułu opłacanego ubezpieczenia
rolniczego, co przesądza na niekorzyść żądanie wnioskodawcy.
W rewizji wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego i wniósł o
zmianę zaskarżonego wyroku i przyznanie mu przedmiotowego dodatku do pobieranej
emerytury.
Sąd Apelacyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie występuje zagadnienie
prawne nasuwające istotne wątpliwości, wymagające rozstrzygnięcia przez Sąd Naj-
wyższy w trybie art. 391 § 1 k.p.c. Treść tego zagadnienia została przytoczona w sen-
tencji uchwały.
W uzasadnieniu zagadnienia prawnego Sąd Apelacyjny wywiódł, między innymi,
iż ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. zawiera odmienną regulację prawną od uprzednio
obowiązującej, zawartej w ustawie z dnia 31 stycznia 1959 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin (Dz. U. z 1983 r., Nr
46, poz. 210 ze zm.) - w zakresie, między innymi, wysługi emerytalnej, a także
wysokości świadczeń pieniężnych oraz przysługujących do emerytur i rent dodatków. W
szczególności art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. wymienia rodzaje
przysługujących do świadczeń emerytalno-rentowych dodatków i w ust. 6 stanowi, iż do
emerytur i rent, poza dodatkami wymienionymi w ustawie, nie przysługują żadne inne
dodatki, wzrosty, ani zwiększenia. Regulacja tego przepisu wskazuje, iż ustawa
emerytalna policyjna w sposób wyczerpujący i kompleksowy normuje wysokość
świadczeń emerytalno-rentowych oraz przysługujących dodatków i zwiększeń eme-
rytom policyjnym i w związku z tym nie przysługują im dodatki ani zwiększenia nie wyni-
kające z przedmiotowej ustawy.
Możliwa jest jednakże inna argumentacja, a mianowicie, iż kwestia zwiększenia
świadczenia emerytalno-rentowego z tytułu zbiegu okresu ubezpieczenia, nie jest
objęta zakresem przedmiotowym art. 25 ustawy. Przy przyjęciu takiego poglądu - do
świadczeń policyjnych miałby zastosowanie - poprzez art. 11 ustawy policyjnej - art. 15
ust. 3 ustawy z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach
ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 450 ze
zm.). Przepis ten przewiduje w przypadku zbiegu okresów opłacania składek z okresem
innego ubezpieczenia, możliwość odpowiedniego zwiększenia świadczenia
emerytalno-rentowego - za okres opłacania składek na ubezpieczenie rolnicze.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W sprawie niesporne jest, że wnioskodawca w latach 1977-1988 opłacał składki
na Fundusz Emerytalny Rolników, a następnie Fundusz Ubezpieczenia Społecznego
Rolników i od dnia 1 sierpnia 1990 r. otrzymywał z tego tytułu zwiększone świadczenie
emerytalne. Opłacanie składek w tych latach - jak zasadnie podniósł Sąd Apelacyjny -
było obowiązkowe.
W rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, iż przedmiotem decyzji poz-
wanego organu rentowego z dnia 1 czerwca 1994 r. nie jest przyznanie świadczenia
emerytalno-rentowego na podstawie art. 1 i następnych ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.
o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... na wniosek zgłoszony pod
rządami tej ustawy, lecz przeliczenie - na podstawie art. 58 tejże ustawy - pobieranego
dotychczas świadczenia.
Świadczenie dotychczasowe, jak wynika z decyzji z dnia 23 maja 1991 r., obej-
mowało świadczenie przyznane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej oraz ich rodzin
(jednolity tekst: Dz. U. z 1983 r., Nr 46, poz. 210), zwiększone "o 5,5% z tytułu opła-
cania składek na FUSR za 11 lat", co doliczone do wskaźnika wysokości świadczenia,
ustalając go na 105,5%. Wprawdzie w decyzji z dnia 23 maja 1991 r. nie powołano
podstawy prawnej tego zwiększenia, należy jednak przyjąć, że zostało ono przyznane
na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o
ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o
zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53). Przepis ten stanowi bowiem,
że osobom, które w okresie pobierania emerytury lub renty na podstawie przepisów o
zaopatrzeniu emerytalnym lub o ubezpieczeniu społecznym podlegały ubezpieczeniu
społecznemu z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, do pobieranych świadczeń
przysługuje dodatek w wysokości po 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok podlegania
temu ubezpieczeniu. Dodatek ten z mocy art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o
niektórych warunkach funkcjonowania ubezpieczenia społecznego rolników indywidual-
nych i członków ich rodzin w 1990 r. (Dz. U. Nr 14, poz. 90) zwiększony został o 0,5%
(tj. do 1%) w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego. Wskazuje to, że przepis
art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. w roku 1990 obowiązywał. Jeżeli zaś chodzi
o ustawę z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7,
poz. 24), to z mocy art. 99 tej ustawy uchylono przepis art. 10 ustawy z dnia 24 lutego
1990 r., natomiast nie uchylono art. 8 przewidującego prawo do dodatku za podwójne
ubezpieczenie.
Należy podkreślić, iż ani ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu spo-
łecznym rolników, ani ustawa z dnia 17 października 1991 r. o rewaloryzacji, nie
zawierają przepisu uchylającego wprost dotychczasowe przepisy regulujące prawo do
dodatku z tytułu podwójnego ubezpieczenia.
W piśmie procesowym z dnia 22 maja 1995 r. pełnomocnik pozwanego organu
rentowego podał, iż powszechną praktyką stosowaną przez wszystkie policyjne organy
rentowe było przyznawanie w oparciu o art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. do
emerytur policyjnych dodatków związanych z opłacaniem składek na obowiązkowe
ubezpieczenie z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego. Dodatki te przyznawano do
dnia 26 maja 1994 r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... Wejście w życie powołanej wyżej
ustawy nałożyło na organ rentowy z mocy art. 58 obowiązek ustalenia na nowo z
urzędu wysokości świadczeń osobom, którym w tej dacie przysługują emerytury i renty
na podstawie przepisów dotychczasowych. Ustalenie to obwarowane zostało
wymogami ustawowymi, sformułowanymi w 4 punktach, z których punkt 3 dotyczy
sposobu przeliczenia dotychczasowej podstawy wymiaru świadczenia na stawki
uposażenia obowiązujące w dniu wejścia ustawy w życie. Podany w pkt 3a, b, c sposób
przeliczenia dotychczasowej podstawy wymiaru świadczenia nie nawiązuje do dodatku
do świadczenia z tytułu opłacania składek na FUR oraz FUSR. W przepisie tym
posłużono się pojęciem dodatku, ale nie w znaczeniu dodatku do emerytury lub renty,
lecz dodatku wchodzącego w skład uposażenia.
Nie może to jednak prowadzić do wniosku, że intencją ustawodawcy było poz-
bawienie emerytów, którzy pobierali świadczenie wraz z dodatkiem z tytułu opłacania
składek na FUR oraz FUSR, uprawnienia do tego dodatku przy przeliczeniu świadcze-
nia, dokonywanego obecnie na podstawie art. 58.
Przeciwko takiemu stanowisku przemawiają takie przesłanki, jak zasada po-
wiązania wysokości świadczenia z okresami opłacania składek, a także utrwalona
zasada ochrony praw słusznie nabytych. Dlatego, uwzględniając stan faktyczny ni-
niejszej sprawy, Sąd Najwyższy podjął uchwałę o treści przytoczonej w sentencji.
Podjęta uchwała jest zgodna ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Proku-
ratora. Sąd Najwyższy zaznacza jednak, iż w obecnym stanie prawnym zwiększenie
świadczeń emerytalno-rentowych z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społecz-
ne rolników wynosi 1% najniższej emerytury za każdy rok opłacania składki.
========================================