Kodex AI

I PRN 26/95

Wygrał pozwany
SN13 czerwca 1995·sentence
Wypowiedzenie / zwolnienieZwiązki zawodoweInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła przewodniczącego zakładowej „Solidarności”, któremu pracodawca wypowiedział umowę o pracę z naruszeniem wymogu zgody zarządu organizacji związkowej. Sądy niższych instancji uznały wypowiedzenie za wadliwe, ale odmówiły przywrócenia do pracy i zasądziły odszkodowanie, powołując się na art. 8 k.p. oraz szczególnie naganne zachowanie pracownika. Sąd Najwyższy oddalił rewizję nadzwyczajną związku zawodowego. Uznał, że w wyjątkowych sytuacjach art. 8 k.p. może być stosowany także przy roszczeniach z art. 45 k.p., gdy żądanie przywrócenia do pracy byłoby sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa i zasadami współżycia społecznego. W ocenie SN działania powoda, choć podejmowane w ramach aktywności związkowej, wykraczały poza ustawowe kompetencje związku, prowadziły do skłócenia załogi, zakłócały funkcjonowanie zakładu i godziły w lojalną współpracę pracowników. W konsekwencji utrzymano w mocy zasądzenie odszkodowania zamiast przywrócenia do pracy.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·Czy art. 8 k.p. może ograniczyć roszczenie o przywrócenie do pracy z art. 45 k.p.
  • ·Czy wadliwe wypowiedzenie umowy o pracę działaczowi związkowemu wyklucza zasądzenie odszkodowania zamiast przywrócenia
  • ·Granice ochrony działacza związkowego wobec działań wykraczających poza kompetencje związku
  • ·Znaczenie zasad współżycia społecznego przy ocenie roszczenia o przywrócenie do pracy
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie dla stwierdzenia, że z tego powodu żądanie przywrócenia do pracy jest także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, jakkolwiek nie może to oznaczać automatycznego przenoszenia oceny dotyczącej zachowania pracownika polegającego na naruszaniu jego obowiązków na sferę uprawnień pracowniczych i kwalifikowania sposobu korzystania z przysługującego pracownikowi prawa (prawa przywrócenia do pracy) jako sprzecznego z zasadami współżycia społecznego. W sytuacji jednakże, gdy powód skłócił załogę swojego zakładu pracy, łamiąc nie tylko normy prawne, ale i reguły o charakterze moralnym, jego powrót do zakładu pracy w wyniku orzeczenia o przywróceniu go do pracy byłby nie tylko nie do pogodzenia ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, ale także pozostawałby w kolizji z zasadami współżycia społecznego. W każdym zaś razie należy stwierdzić, że ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Pracy mieściły się w granicy sędziowskiej swobody oceny dowodów (art. 233 k.p.c.), zaś uznanie, iż żądanie powoda przywrócenia go do pracy koliduje ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa i z tego powodu jest ono nieuzasadnione, nie przekracza ram swobody wyznaczonych przez ustawodawcę dla dokonywania przez sądy kwalifikacji prawnej zdarzeń na podstawie klauzul generalnych zawartych w art. 8 k.p. i w art. 477 1 § 2 k.p.c. Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 421 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026