I PK 118/03

Wyrok z dnia 9 grudnia 2003 r. I PK 118/03 Rozwiązanie za wypowiedzeniem na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownika- mi stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 112, poz. 980 ze zm.) stosunku pracy z członkiem rady nad- zorczej spółdzielni wymaga zgody tej rady (art. 45 § 6 ustawy z dnia 16 wrze- śnia 1982 r. - Prawo spółdzielcze, jednolity tekst: Dz.U. z 2003 r. Nr 188, poz. 1848 ze zm.). Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Sędziowie SN: Krystyna Bednarczyk, Herbert Szurgacz. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2003 r. sprawy z powództwa Heleny N. przeciwko Spółdzielni Transportu Wiejskiego w W. o przy- wrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 12 listopada 2002 r. [...] u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu-Są- dowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie do ponownego rozpoznania i roz- strzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Chełmie wyrokiem z 15 maja 2002 r. [...] oddalił powództwo Heleny N. przeciwko Spółdzielni Transportu Wiejskiego w W. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Sąd Rejonowy ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanej Spółdzielni od 2 września 1976 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W ostatnim okresie zatrudnienia była członkiem Rady Nadzorczej pozwanej oraz od 1997 r. członkiem związku zawodowego działającego u pracodawcy. W dniu 11 lutego 2002 r. strona pozwana zawiadomiła zakładową organizację związkową reprezentującą 2 powódkę o tym, że działając w trybie art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm., powoływanej w dalszym ciągu jako ustawa o zwolnieniach grupo- wych), zamierza wypowiedzieć powódce umowę o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Związek zawodowy nie odpowiedział na pismo pozwanej zawiada- miające o zamiarze zwolnienia powódki. Sąd Rejonowy przyjął, że związek zawodo- wy znał trudną sytuację ekonomiczną pozwanej, jednak nie godził się na zwolnienia grupowe. Z ustaleń Sądu wynika, że przed zwolnieniem powódki pozwana zatrud- niała szesnastu pracowników, spośród których sześciu było członkami Rady Nadzor- czej. W dniu 27 lutego 2002 r. pozwana wypowiedziała powódce umowę o pracę, wskazując jako przyczynę trudną sytuację ekonomiczną oraz zmniejszenie zatrud- nienia. Stosunek pracy powódki ustał 31 maja 2002 r. Do decyzji o likwidacji etatu powódki doprowadził największy spadek zapotrzebowania na pracę na stanowisku, które zajmowała. Według ustaleń Sądu, nikt z pracowników pozwanej zajmujących stanowiska, na których mogłaby ewentualnie pracować powódka, nie znajduje się w wyraźnie lepszej sytuacji materialnej czy rodzinnej. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego, Sąd Rejonowy uznał żądanie powódki za bezzasadne. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczył kwestii naruszenia przez pozwaną przepisu art. 45 § 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spół- dzielcze (jednolity tekst: Dz.U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.) ze względu na brak konsultacji z radą nadzorczą wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Zgodnie z art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego, członkowi rady spółdzielni można wypowiedzieć umowę o pracę albo warunki pracy lub płacy tylko w przypadkach, w których Kodeks pracy dopuszcza dokonanie takiej czynności w stosunku do członka zakładowego organu związkowego. Jednakże szczególna ochrona stosunku pracy członków rad nadzorczych spółdzielni ustanowiona w Prawie spółdzielczym podlega ogranicze- niom wynikającym z przepisów prawa pracy, w tym przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych. Sąd Rejonowy stwierdził, że wypowiedzenie członkowi rady nadzorczej spółdzielni umowy o pracę lub jej rozwiązanie bez wypowiedzenia wymaga przepro- wadzenia konsultacji z radą nadzorczą, gdyż - przy odpowiednim stosowaniu art. 32 ustawy o związkach zawodowych - to ten organ jest właściwy w takich sytuacjach do wyrażenia opinii lub zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem będącym członkiem rady. Inaczej natomiast, w ocenie Sądu Rejonowego, kształtuje się obo- 3 wiązek konsultacji rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę wynikający z art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych. Zgodnie bowiem z tym przepisem, rozwią- zanie stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikami, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem z mocy przepisów Kodeksu pracy lub przepisów szczególnych, może nastąpić pod wa- runkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu. W razie nie- zgłoszenia sprzeciwu w tym terminie przez organizację związkową, pracodawca po- dejmuje decyzję w sprawie rozwiązania stosunku pracy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych, przy rozwiązywaniu z pracownikami stosunków pracy w drodze wypowiedzenia z przyczyn przewidzianych w art. 1 ust. 1 nie stosuje się trybu postępowania określonego w art. 38 k.p. oraz przepisu art. 41 k.p., z za- strzeżeniem wyjątków przewidzianych w ust. 2-4, a także przepisów szczególnych dotyczących ochrony pracowników przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosun- ku pracy, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 6 tej ustawy. W ocenie Sądu Rejonowego, oznacza to, że art. 5 ust. 1 uchyla wszystkie przepisy prawa pracy ustanawiające szczególną ochronę trwałości stosunku pracy, poza wypadkami wymienionymi w art. 6 ustawy. Sąd Rejonowy uznał, że uprawnienie do wniesienia sprzeciwu w razie zawia- domienia o zamiarze rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 10 ustawy o zwolnie- niach grupowych z pracownikiem podlegającym szczególnej ochronie przed wypo- wiedzeniem należy jedynie do zakładowej organizacji związkowej. Pozwany praco- dawca zawiadomił o zamiarze rozwiązania umowy o pracę z powódką zakładową organizację związkową, która nie wniosła sprzeciwu, co oznacza, że nie naruszył przepisu art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego, ani też innych przepisów prawa pracy re- gulujących tryb wypowiadania umów o pracę. Ponadto, zdaniem Sądu, przeprowa- dzone postępowanie dowodowe wykazało, że wskazana w wypowiedzeniu przyczy- na rozwiązania umowy o pracę była prawdziwa. Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z 12 listopada 2002 r. [...] oddalił apelację powódki od powyższego wyroku. W apelacji powódka zarzuciła naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych i art. 45 § 6 ustawy Prawo spółdzielcze. Oddalając apelację powódki, Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wyprowa- 4 dził prawidłowe wnioski, uznając, iż wypowiedzenie powódce umowy o pracę z przy- czyn wskazanych w oświadczeniu pracodawcy było uzasadnione trudną sytuacją ekonomiczną pozwanej Spółdzielni. Ponadto, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż sytuacja materialna i rodzinna pracowników zajmują- cych stanowiska, na których mogłaby ewentualnie pracować powódka, nie jest wy- raźnie lepsza od sytuacji powódki, zatem wybór powódki do zwolnienia nie nasuwał wątpliwości. Sąd drugiej instancji podzielił motywy rozstrzygnięcia Sądu Rejono- wego, który uznał, że wypowiadając powódce umowę o pracę, strona pozwana nie naruszyła żadnych przepisów o wypowiadaniu umów o pracę. Przepis art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych - mówiący o pracownikach, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem z mocy przepisów Kodeksu pracy lub przepisów szczególnych - dotyczy innych pra- cowników niż wymienieni w art. 5 i 6, a także art. 10a tej ustawy - dotyczy między innymi członków rad nadzorczych spółdzielni. Zdaniem Sądu Okręgowego, bez względu na to jak została ukształtowana ochrona danej grupy pracowników, możli- wość wypowiedzenia umowy o pracę w razie zwolnień indywidualnych uzależniona jest zawsze od niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową i nie narusza to art. 45 § 6 ustawy Prawo spółdzielcze. Ustawa o zwolnieniach grupo- wych ma natomiast, w ocenie Sądu, status ustawy szczególnej i skoro ustawodawca w art. 10 ust. 3 tej ustawy, przewidując tryb zgłaszania sprzeciwu przez związki za- wodowe wskazuje, iż tryb ten dotyczy pracowników, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie, to nie ma żadnych podstaw do stosowania wykładni rozsze- rzającej i twierdzenia, że w przypadku członka rady nadzorczej spółdzielni ewentual- ny sprzeciw winna wnieść rada nadzorcza. Gdyby bowiem ustawodawca chciał tryb zgłaszania sprzeciwu określonego w art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych ukształtować inaczej, na przykład przekazać to uprawnienie innym organom niż związki zawodowe, zapewne uczyniłby to wyraźnie, podobnie jak wyłączył stosowa- nie art. 10 w stosunku do posłów, senatorów i radnych (art. 10a ustawy o zwolnie- niach grupowych). Skoro zaś ustawodawca w art. 10 ust. 3 tej ustawy mówi o pra- cownikach podlegających szczególnej ochronie, to należy przyjąć, mając na wzglę- dzie szczególny charakter tej ustawy, iż w przypadku tych wszystkich pracowników organem właściwym do wniesienia sprzeciwu są związki zawodowe, niezależnie od tego, przed jakim organem przeprowadza się konsultację w przypadku „zwykłych” wypowiedzeń umowy o pracę. 5 Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pełnomocnik powódki, domaga- jąc się zmiany zaskarżonego wyroku i przywrócenia powódki do pracy oraz zasądze- nia na rzecz powódki wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości, pełnomocnik powódki oparł kasację na zarzutach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaści- we zastosowanie: a) art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 28 grud- nia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i z art. 45 § 6 ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze przez jego niezastosowanie, pomimo naruszenia przez pracodawcę przepisów o wypowiadaniu umów o pracę; b) art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych w związku z art. 45 § 6 ustawy Prawo spółdzielcze przez błędną wykładnię, polegającą na nieuznaniu rady nadzorczej spółdzielni za podmiot, do którego pracodawca winien skierować zawiadomienie o zamiarze rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikiem będącym członkiem rady nadzorczej spółdzielni; c) art. 47 zdanie 2 k.p. przez jego niezastosowanie i przyję- cie, że powódce nie przysługuje wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy; 2) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 98 § 1 i 2 k.p.c. przez niezasądzenie na rzecz powódki kosztów procesu za obie instancje. Pełnomocnik powódki podniósł, iż w sprawie istnieje potrzeba wykładni prze- pisów budzących poważne wątpliwości, a mianowicie art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnie- niach grupowych w związku z art. 45 § 6 ustawy Prawo spółdzielcze w zakresie wskazania podmiotu, do którego pracodawca jest zobowiązany złożyć zawiadomie- nie o zamiarze rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracowni- kiem, którego stosunek pracy podlega szczególnej ochronie z uwagi na jego człon- kostwo w radzie nadzorczej spółdzielni. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy wymaga przede wszystkim wykładni i ustalenia wzajemnych relacji dwóch przepisów - art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych oraz art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego. Pierwszy z nich stanowi, że roz- wiązanie stosunku pracy w drodze wypowiedzenia z pracownikami, których stosunek pracy podlega szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem z 6 mocy przepisów Kodeksu pracy lub przepisów szczególnych, może nastąpić pod wa- runkiem niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu; w razie nie- zgłoszenia sprzeciwu w tym terminie przez organizację związkową, kierownik zakła- du pracy podejmuje decyzję w sprawie rozwiązania stosunku pracy. Drugi z kolei przewiduje, że członkowi rady spółdzielni można wypowiedzieć umowę o pracę albo warunki pracy lub płacy tylko w wypadkach, w których Kodeks pracy dopuszcza do- konanie takiej czynności w stosunku do członka zakładowego organu związku zawo- dowego. Kontrowersja dotyczy tego, jak należy rozumieć przewidziane w art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego wymaganie możliwości wypowiedzenia umowy o pracę człon- kowi rady spółdzielni „tylko w wypadkach, w których Kodeks pracy dopuszcza doko- nanie takiej czynności w stosunku do członka zakładowego organu związku zawo- dowego”, w sytuacji, w której Kodeks pracy nie reguluje bezpośrednio kwestii prze- słanek dopuszczalności wypowiedzenia umowy o pracę szczególnie chronionemu działaczowi związkowemu - członkowi organu zakładowej organizacji związkowej oraz w kontekście wymagania „niezgłoszenia sprzeciwu przez zakładową organiza- cję związkową” w razie zwolnień z przyczyn dotyczących pracodawcy pracowników szczególnie chronionych przed rozwiązaniem stosunku pracy, o czym stanowi art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych. Konstrukcja ochrony trwałości stosunku pracy członków rady nadzorczej spół- dzielni opiera się na normach Prawa spółdzielczego oraz normach powszechnego prawa pracy. Podstawę normatywną tej ochrony stanowi art. 45 § 6 Prawa spół- dzielczego. Dosłowne rozumienie art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego utraciło znacze- nie. Wykładnia językowa tego przepisu jest nie do przyjęcia ze względu na to, że od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (jed- nolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 854 ze zm.) Kodeks pracy nie reguluje już w zasadzie ochrony trwałości stosunku pracy członków organów zakładowych organi- zacji związkowych. Z tej przyczyny przepis ten wymaga wykładni funkcjonalnej - po- winien być interpretowany z uwzględnieniem ratio legis regulacji dotyczącej ochrony trwałości stosunku pracy członków rady nadzorczej, w powiązaniu z art. 32 ustawy o związkach zawodowych (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 1993 r., I PZP 13/93, OSNCP 1993 nr 12, poz. 216). Norma zawarta w tym przepisie powinna być odczytana w ten sposób, że odesłanie w niej do norm regulujących możliwość 7 wypowiadania stosunku pracy członkom zakładowych organizacji związkowych oznacza przede wszystkim zrównanie zakresu tej ochrony - a zatem, skoro członkowi organu zakładowej organizacji związkowej pracodawca może wypowiedzieć stosu- nek pracy tylko po wyrażeniu na to zgody przez zarząd zakładowej organizacji związkową, to w przypadku członka rady nadzorczej spółdzielni odpowiednie stoso- wanie art. 32 ustawy o związkach zawodowych w związku z art. 45 § 6 Prawa spół- dzielczego oznacza konieczność uzyskania przez pracodawcę zgody rady spółdziel- ni. W orzecznictwie Sądu Najwyższego znalazł już wyraz pogląd, zgodnie z którym z art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego w związku z art. 32 ustawy o związkach zawodo- wych wynika, że to do zadań rady nadzorczej spółdzielni - a nie do zarządu zakłado- wej organizacji związkowej - należy wypowiadanie się w przedmiocie zgody na wy- powiedzenie umowy o pracę albo warunków pracy lub płacy członkom tejże rady (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1994 r., I PZP 29/94, OSNAPiUS 1994 nr 7, poz. 109, z glosą A. Nowaka Przegląd Sądowy 1996 nr 1, s. 133). Tożsamość konstrukcji prawnej ochrony przed wypowiedzeniem umowy o pracę oraz wypowiedzeniem warunków pracy i płacy członka rady nadzorczej spół- dzielni i członka organu zakładowej organizacji związkowej oznacza, że taki sam prawny środek ochrony przed wypowiedzeniem działa zarówno wobec członka rady nadzorczej spółdzielni, jak i członka organu zakładowej organizacji związkowej, przy czym działanie tego środka ochronnego polega na tym, że na wypowiedzenie umowy o pracę lub zmianę warunków pracy i płacy konieczne jest uzyskanie zgody właści- wego organu. Wobec członka organu zakładowej organizacji związkowej zgody udziela zarząd tej organizacji, wobec członka rady nadzorczej spółdzielni - ta rada. Pogląd, według którego zarząd zakładowej organizacji związkowej byłby uprawniony do wyrażania zgody na dokonanie wypowiedzenia w stosunku do członka rady nadzorczej spółdzielni stanowiłby konsekwencję zastosowania art. 32 ustawy o związkach zawodowych wprost do członków rady nadzorczej spółdzielni, a ponadto, oznaczałby ograniczenie uprawnienia organów samorządowych spółdzielni w zakresie kształtowania składu rady nadzorczej spółdzielni. Byłby zatem nie do przyjęcia nie tylko wówczas, gdy w spółdzielni będącej pracodawcą nie działałyby żadne związki zawodowe (wówczas stosowanie art. 32 ustawy o związkach zawo- dowych wprost oznaczałoby brak możliwości uzyskania zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej na wypowiedzenie umowy o pracę członkowi rady spółdzielni, a zatem brak ochrony przed zwolnieniem), ale także wówczas, gdyby w spółdzielni 8 działała zakładowa organizacja związkowa (wówczas stosowanie art. 32 ustawy o związkach zawodowych wprost oznaczałoby ograniczenie samorządności spół- dzielni). Przepis art. 32 ustawy o związkach zawodowych powinien być zatem odpo- wiednio stosowany do ochrony trwałości stosunku pracy członków rady nadzorczej spółdzielni przy dokonywaniu wypowiedzenia umowy o pracę w oparciu o przepisy Kodeksu pracy. Podobnie przepis ten powinien być odpowiednio zastosowany rów- nież w innych sytuacjach (nie tylko w razie „zwykłego” wypowiedzenia umowy o pracę lub wypowiedzenia zmieniającego), w których należy uwzględnić szczególną ochronę trwałości stosunku pracy, w tym ochronę przed wypowiedzeniem, wobec pewnych kategorii pracowników. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji przewidzianej w art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych. Nie ma uzasadnionych argumentów przemawiających za przyjęciem, że szczególna ochrona stosunku pracy członków rad nadzorczych spółdzielni ustanowiona w Prawie spółdzielczym podlega ograni- czeniom wynikającym z przepisów powszechnego prawa pracy, w tym przepisów ustawy o zwolnieniach grupowych, w tym znaczeniu, że inaczej wówczas kształtuje się obowiązek konsultacji rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę wynikający z art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych, albowiem uprawnienie do wniesienia sprzeciwu w razie zawiadomienia o zamiarze rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych z pracownikiem podlegającym szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem należy zawsze i jedynie do zakładowej organizacji związkowej. Zajmując takie stanowisko Sąd Okręgowy przyjął, że ustawa o zwolnie- niach grupowych ma status ustawy szczególnej i skoro ustawodawca w art. 10 ust. 3 tej ustawy, przewidując tryb zgłaszania sprzeciwu przez związki zawodowe wskazał, iż tryb ten dotyczy wszystkich pracowników, których stosunek pracy podlega szcze- gólnej ochronie, to nie ma żadnych podstaw do stosowania wykładni rozszerzającej i twierdzenia, że w przypadku członka rady nadzorczej spółdzielni ewentualny sprze- ciw winna wnieść rada nadzorcza. Pogląd Sądu Okręgowego, który legł u podstaw zaskarżonego kasacją wy- roku, zakłada zatem, że ustawa o zwolnieniach grupowych jest regulacją szczególną, dotyczy bowiem szczególnej sytuacji uzasadniającej zwolnienie pracownika - także tego szczególnie chronionego przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy - w związku z czym wyłącza stosowanie przepisów regulujących kwestie „zwy- kłego” wypowiedzenia. 9 Tymczasem należy przyjąć odmienny punkt widzenia. Ustawa o zwolnieniach grupowych mieści się w zakresie powszechnego prawa pracy, dotyczy bowiem róż- nych grup pracowników oraz stosunków pracy powstałych na różnej podstawie, za- równo podlegających regulacji wyłącznie Kodeksu pracy, jak i innych ustaw szcze- gólnych. Na tym tle to ustawa Prawo spółdzielcze i przewidziana w niej ochrona sto- sunku pracy członka rady nadzorczej spółdzielni ma status regulacji szczególnej w stosunku do powszechnego prawa pracy, a zatem to jej należy dać pierwszeństwo przy ocenie, do jakiego organu należy wyrażenie zgody (lub niezgłoszenie sprze- ciwu) w razie zamiaru pracodawcy rozwiązania stosunku pracy w drodze wypowie- dzenia z członkiem rady nadzorczej spółdzielni na podstawie art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupowych. Wykładnia funkcjonalna art. 10 ust. 3 tej ustawy w związku z art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego prowadzi do wniosku, że organem tym nie powin- na być zakładowa organizacja związkowa, lecz rada spółdzielni. Ze względu na pełnienie przez radę nadzorczą spółdzielni funkcji nadzorczo- kontrolnych w stosunku do zarządu spółdzielni, przepisy Prawa spółdzielczego stwa- rzają członkom rad nadzorczych prawne gwarancje umożliwiające prawidłowe wyko- nywanie powierzonych im obowiązków w organie spółdzielni. Gwarancje te obejmują również środki prawne stabilizujące zatrudnienie. Ze względu na szczególny stosu- nek łączący członka rady nadzorczej spółdzielni (organu nadzorczo-kontrolnego) z zarządem spółdzielni (organem zarządzającym) również stosunek pracy członka rady spółdzielni w tejże spółdzielni ma szczególny charakter i powinien podlegać ochronie w razie rozwiązywania stosunku pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy według standardów wynikających z przepisów chroniących członków organów zakła- dowych organizacji związkowych. Dlatego należy przyjąć, że skoro do pracownika będącego członkiem zarządu zakładowej organizacji związkowej nie stosuje się art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnie- niach grupowych i zgodnie z art. 6 ust. w związku z art. 5 ust. 1 tej ustawy, możliwe jest dokonanie mu wyłącznie wypowiedzenia zmieniającego, a jedynie w przypadku wyrażenia przez zarząd zakładowej organizacji związkowej zgody na wypowiedzenie definitywne ochrona taka nie przysługuje (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1998 r., I PKN 473/98, OSNAPiUS 2000 nr 2, poz. 56), to taki sam poziom ochrony powinien być zapewniony pracownikowi będącemu członkiem rady nadzor- czej spółdzielni (co wynika z funkcjonalnej wykładni art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego w związku z art. 32 ustawy o związkach zawodowych). Oznacza to, że definitywne 10 rozwiązanie w drodze wypowiedzenia stosunku pracy z członkiem rady nadzorczej spółdzielni wymaga zgody rady nadzorczej spółdzielni. W przedstawionej funkcjonal- nej wykładni wchodzących w grę przepisów - art. 45 § 6 Prawa spółdzielczego, art. 32 ustawy o związkach zawodowych i art. 10 ust. 3 ustawy o zwolnieniach grupo- wych - należy zatem poszukiwać standardu ochrony członka rady nadzorczej spół- dzielni przed wypowiedzeniem umowy o pracę. Należy w związku z tym przyjąć, że rada nadzorcza spółdzielni jest organem wykonującym uprawnienia w zakresie ochrony trwałości zatrudnienia wobec człon- ków rady w taki sam sposób i na takiej samej zasadzie jak zarząd zakładowej organi- zacji związkowej wobec działaczy związkowych. Jest ona zatem właściwym organem spółdzielni uprawnionym do wyrażania zgody na dokonywanie wypowiedzenia umowy o pracę członkowi rady nadzorczej, także w okolicznościach przewidzianych w art. 10 ustawy o zwolnieniach grupowych. Uznając z powyższych względów kasację za uzasadnioną, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 39313 k.p.c. ========================================