I PK 257/02

Wyrok z dnia 6 maja 2003 r. I PK 257/02 Przewodniczący SSN Herbert Szurgacz, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka, Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2003 r. sprawy z powództwa Zenona S. przeciwko Gospodarczemu Bankowi W. Spółce Akcyjnej w P. - następcy prawnemu P.-K. Banku Regionalnego Spółki Akcyjnej w B. o wypłatę od- prawy emerytalnej, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2002 r. [...] o d d a l i ł kasację i nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu stronie po- zwanej kosztów postępowania kasacyjnego. U z a s a d n i e n i e Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 5 stycznia 2001 r. zasądził na rzecz powoda Zenona S. od P.-K. Banku Regionalnego w B. kwotę 21.750 zł tytułem różnicy między odprawą emerytalną obliczoną przez pracodawcę w wysokości 250% podstawy wymiaru a odprawą należną według regulaminu wyna- gradzania w wysokości 600%. Sąd ten uznał, że do ustalenia wysokości dochodzo- nego przez powoda świadczenia powinien być stosowany art. 16 § 1 regulaminu wy- nagradzania pracowników P.-K. Banku Regionalnego SA w B., uchwalony uchwałą [...] zarządu tego Banku z dnia 12 listopada 1998 r. W dniu 8 stycznia 2000 r. stosu- nek pracy łączący strony został rozwiązany na mocy ich porozumienia z dnia 7 stycznia 2000 r. w związku ze zmianą struktury organizacyjnej Banku oraz likwidacją stanowiska dyrektora generalnego, które powód ostatnio zajmował. Wprawdzie w dniu rozwiązania umowy o pracę obowiązywał już nowy regulamin wynagradzania wynikający z uchwały zarządu [...] z dnia 21 maja 1999 r., przewidujący, że pracow- nikowi uprawnionemu do emerytury lub renty, którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na emeryturę lub rentę, przysługuje po 45 latach pracy jedno- razowa odprawa w wysokości 250% wymiaru, to jednak regulamin ten nie miał za- 2 stosowania do powoda, gdyż został wprowadzony bez zachowania trybu wynikają- cego z art. 24113 § 2 k.p., tj. bez wypowiedzenia zmieniającego powodowi warunki płacy. Na skutek apelacji strony pozwanej rozpoznawał sprawę Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 24 stycznia 2002 r. [...] zmienił w ten sposób wyrok Sądu pierwszej instancji, że oddalił powódz- two, a ponadto zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 6.000 zł tytułem zwrotu części kosztów procesu za obie instancje. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód pracował w pozwanym Banku od dnia 15 kwietnia 1996 r., najpierw na stanowisku prezesa Zarządu, potem dyrektora generalnego Centrali Banku, a jesz- cze później - ponownie na stanowisku prezesa Zarządu. W dniu 24 czerwca 1998 r. strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślo- ny, na mocy której powód objął stanowisko p.o. prezesa Zarządu Banku za wynagro- dzeniem w wysokości 10.000 zł miesięcznie, wynikającym z regulaminu wynagra- dzania zarządu P.-K. Banku Regionalnego SA w B. z dnia 14 czerwca 1996 r. Wyna- grodzenie to zostało następnie zmienione umową z dnia 1 sierpnia 1998 r. na wyna- grodzenie w wysokości 8,1% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw, bez wypłat z zysku. Na skutek rezygnacji powoda ze stanowiska prezesa Zarządu i odwołania go przez Radę Nadzorczą, od dnia 1 czerwca 1998 r. zajmował na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony stanowisko dyrektora generalnego za wynagrodzeniem w wysokości 9.000 zł miesięcznie, sto- sownie do postanowień regulaminu wynagradzania z dnia 12 listopada 1998 r. Wkrótce powód zaczął korzystać ze zwolnienia lekarskiego. Trwało ono 6 miesięcy. Okres pobierania zasiłku chorobowego upłynął w dniu 7 stycznia 1999 r. Początkowo powód zamierzał przejść na rentę inwalidzką, lecz nie złożył stosownego wniosku do organu rentowego. Potem rozważał możliwość ubiegania się o świadczenie przede- merytalne. Ostatecznie wystąpił z wnioskiem o przyznanie zasiłku przedemerytalne- go, a następnie świadczenia przedemerytalnego, które zostało mu przyznane decy- zją Prezydenta Miasta B. z dnia 7 marca 2000 r. Przed uzyskaniem tego świadczenia powód zwrócił się do strony pozwanej z zapytaniem, czy skorzystanie z tego świad- czenia pozbawi go prawa do odprawy emerytalnej i nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy. Strona pozwana, po rozważeniu sprawy wraz z dyrektorem departamentu kadr, postanowiła wypłacić powodowi (kolejno) obydwa świadczenia zgodnie z obo- 3 wiązującym regulaminem wynagradzania. W dniu 7 stycznia 2000 r. strony zawarły porozumienie, w którym ustaliły, że umowa o pracę rozwiąże się w drodze ich poro- zumienia z dniem 8 stycznia 2000 r. oraz że początkowo powód otrzyma odprawę w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, nie wyższą jednak niż 15-krotność naj- niższego wynagrodzenia obowiązującego w tym dniu, a po przedłożeniu dokumentu stwierdzającego prawo do świadczenia przedemerytalnego - różnicę między kwotą odprawy emerytalnej obliczonej zgodnie z art. 16 regulaminu wynagradzania a kwotą wypłaconą mu na podstawie § 2 porozumienia; ponadto otrzyma nagrodę jubileu- szową w wysokości zgodnej z obowiązującym regulaminem wynagradzania. Na pod- stawie powyższego porozumienia pracodawca wypłacił powodowi w dniu 7 stycznia 2000 r. odprawę w wysokości 10.050 zł, następnie w dniu 24 lutego 2000 r. różnicę, o której mowa w porozumieniu, w kwocie 12.450 zł oraz 16.461,23 zł tytułem nagro- dy jubileuszowej. Podstawę określenia wysokości świadczenia stanowił regulamin wynagradzania w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 września 1999 r., ustalonym uchwałą zarządu [...]. W świetle powyższych ustaleń Sąd Okręgowy uznał, że roszczenie powoda o wyrównanie odprawy emerytalnej według zasad przewidzianych w regulaminie wy- nagradzania, przed jego zmianą dokonaną uchwałą Zarządu z dnia 24 września 1999 r., jest niesłuszne. Podstawą uzyskania przez powoda prawa do odprawy eme- rytalnej oraz nagrody jubileuszowej nie jest bowiem ani regulamin wynagradzania, ani art. 921 § 2 k.p., lecz wymienione porozumienie stron. Stosunek pracy powoda nie ustał bowiem wskutek jego przejścia na emeryturę lub rentę, gdyż powód nie sko- rzystał z tych świadczeń, lecz otrzymał świadczenie przedemerytalne finansowane z budżetu w ramach dotacji na Fundusz Pracy. Uzyskanie tego świadczenia nie było „przejściem na emeryturę lub rentę” w rozumieniu przepisów obowiązujących u strony pozwanej i nie gwarantowało powodowi świadczeń uzależnionych od takiej przyczyny ustania stosunku pracy. Wobec tego należało uznać, że powód nie nabył prawa do odprawy emerytalno-rentowej, o której mowa w regulaminie wynagradza- nia, jak również bez znaczenia prawnego było niedokonanie powodowi wypowiedze- nia zmieniającego po zmianie regulaminu wynagradzania i po wprowadzeniu nowych zasad wynagradzania uchwałą [...] zarządu pozwanego Banku. Skoro jedynym środ- kiem uprawnień powoda do odprawy było porozumienie stron z dnia 7 stycznia 2001 r., to należało uznać, że pracodawca wywiązał się ze swojego obowiązku, gdyż naj- pierw wypłacił powodowi odprawę w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, a 4 następnie - po przedłożeniu przez niego decyzji przyznającej świadczenie przedeme- rytalne - wyrównał tę odprawę do kwoty obliczonej zgodnie art. 16 regulaminu wyna- gradzania. W dniu zawarcia porozumienia jednymi przepisami, które obowiązywały w pozwanym Banku, były przepisy regulaminu wynagradzania w brzmieniu określonym uchwałą zarządu z dnia 24 września 1999 r. Przewidywały one w odniesieniu do na- grody jubileuszowej podstawę wymiaru w wysokości 225% wynagrodzenia zasadni- czego, a w odniesieniu do odprawy emerytalno-rentowej za 45 lat pracy 250% tej podstawy. Przepisy przewidujące 600% podstawy wymiaru dla każdego z tych świadczeń nie były „przepisami obowiązującymi” w chwili zawierania porozumienia, takiego zaś zwrotu użyły strony w porozumieniu z dnia 7 stycznia 2000 r. Gdyby chodziło im o przyznanie powodowi świadczeń według regulaminu wynagradzania w poprzednim brzmieniu, to konieczne byłoby zastrzeżenie, że wysokość świadczeń zostanie obliczona zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami. Subiektywne- mu przekonaniu powoda, że będą miały zastosowanie przepisy regulaminu w po- przedniej wersji, nie przeczą wyraźne uzgodnienia stron, a także zachowanie się po- woda, który przed zawarciem porozumienia nie starał się nawet wyjaśniać, o który regulamin chodzi, a także nie kwestionował wysokości nagrody jubileuszowej, obli- czonej według regulaminu wynagradzania w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 września 1999 r., czyli w wysokości 250% podstawy wymiaru (tj. 250% wynagrodze- nia zasadniczego). Skoro więc w porozumieniu strony ustaliły, jakie przepisy będą stanowiły podstawę ustalenia wysokości świadczeń powoda, kwestia niedokonania przez pozwany Bank wypowiedzenia zmieniającego warunki przyznawania odprawy emerytalnej i nagrody jubileuszowej w związku z wejściem w życie uchwały zarządu z dnia 24 września 1999 r., nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego, opartej na obu podstawach przewi- dzianych w art. 3931 k.p.c. i zaskarżającej ten wyrok w całości, powód zarzucił naru- szenie: 1. art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p. przez błędną wykładnię spowodowaną niezastosowaniem art. 56 k.c. w związku z art. 300 k.p.; 2. art. 24113 § 2 k.p. przez błędną wykładnię i stwierdzenie, że jedynymi przepisami obowiązującymi pracowni- ków w dniu 7 stycznia 2000 r. były przepisy regulaminu wynagradzania z dnia 24 września 2000 r.; 3. art. 233 § 1 k.p. wskutek przekroczenia przez Sąd Okręgowy swobodnej oceny dowód i przyjęcie, że powód został prawidłowo zapoznany z regu- laminem wynagradzania w wersji obowiązującej od dnia 24 września 1999 r., a zapi- sy porozumienia z dnia 7 stycznia 2000 r. były „wyraźne” i „bezsporne”. 5 Skarżący podniósł, że odwołanie się w porozumieniu do przepisu art. 16 regu- laminu wynagradzania rodzi istotne pytanie, który z regulaminów obowiązywał wów- czas strony. Odpowiedzi na to pytanie udziela art. 772 § 5 k.p. w związku z art. 24113 k.p., stanowiąc, że postanowienia regulaminu mniej korzystne dla pracowników wprowadza się w drodze wypowiedzenia dotychczasowych warunków umowy o pracę. Przepis ten należało uwzględnić w sprawie, gdyż w myśl art. 56 k.c. czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy. Ponieważ pracodawca nie wypowiedział powodowi warunków płacy w za- kresie wysokości odprawy emerytalnej i nagrody jubileuszowej, mógł wchodzić w ra- chubę tylko regulamin wynagradzania w brzmieniu sprzed 24 września 1999 r., przewidujący korzystniejsze warunki ustalania świadczeń w porównaniu z tymi, które wynikały z regulaminu obowiązującego od tej daty. Ponadto - zdaniem powoda - treść porozumienia nie jest ani „jednoznaczna”, ani „wyraźna”, wobec czego przy tłumaczeniu oświadczeń woli stron zawartych w tym porozumieniu, należało uwzględnić zasadę ochrony praw pracowniczych. Wreszcie Sąd Okręgowy bezpod- stawnie przyjął, że pracodawca poinformował powoda o zmianie regulaminu wyna- gradzania. Stwierdzenie to nie ma oparcia w materiale dowodowym, a niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy. Z tych względów powód domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w cało- ści i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie zmiany tego wyro- ku przez oddalenie apelacji strony pozwanej. Wniósł również o zasądzenie kosztów dotychczasowego postępowania. Strona pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest jedynie wysokość odprawy emerytalnej. Świadczenie to zostało wprowadzone do regulaminu wynagradzania Za- rządu pozwanego P.-K. Banku Regionalnego SA w B. w art. 3 § 3 uchwały [...] Rady Banku z dnia 14 czerwca 1996 r. Przepis ten, mimo późniejszych zmian regulaminu dotyczących różnych kwestii, zachował swój pierwotny sens i brzmienie. Mianowicie przewiduje on, że członkowie Zarządu mają - oprócz innych świadczeń - także prawo do nagród jubileuszowych i „odpraw w związku z przejściem na zaopatrzenie eme- rytalne lub na rentę inwalidzką”. Sąd Okręgowy słusznie zwrócił uwagę na to, że w 6 myśl wymienionego przepisu nie każde ustanie stosunku pracy rodzi prawo do od- prawy pieniężnej, lecz tylko takie, które pozostaje w związku z przejściem pracow- nika na emeryturę lub rentę inwalidzką (obecnie: rentę z tytułu niezdolności do pracy). W taki sam sposób został zredagowany art. 921 § 1 k.p.. Stanowi on, że pra- cownikowi spełniającemu warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury, którego stosunek ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości jednomiesięcznego wyna- grodzenia. Zarówno więc według regulaminu wynagradzania, jak i według Kodeksu pracy, zdarzeniem prawnym powodującym powstanie prawa do odprawy jest ustanie stosunku pracy w związku z przejściem pracownika na emeryturę lub rentę. W piśmiennictwie i w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zwią- zek między rozwiązaniem stosunku pracy a nabyciem prawa do emerytury lub renty może mieć charakter czasowy - gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje dlatego, że pracownikowi przysługuje prawo do świadczenia; czasowo-przyczynowy - gdy przyczyną rozwiązania stosunku pracy jest nabycie prawa do emerytury lub renty i gdy rozwiązanie tego stosunku następuje w chwili przyznania świadczenia; funkcjo- nalny - gdy rozwiązanie stosunku pracy następuje wprawdzie przed ustaleniem prawa do świadczenia, ale przyznanie świadczenia jest konsekwencją sytuacji bez- pośrednio poprzedzającej ustanie zatrudnienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1989 r., III PZP 19/89, OSNCP 1990 nr 4-5, poz. 61 oraz wyrok z dnia 23 listopada 1993 r., I PRN 111/93, OSNCP 1994 nr 12, poz. 243). Z tego względu odprawa przysługuje również pracownikowi, z którym stosunek pracy został rozwią- zany w okresie niezdolności do pracy, jeżeli nabył prawo do renty z tytułu tej niezdol- ności bezpośrednio po wyczerpaniu okresu zasiłkowego (por. uchwała Sądu Najwyż- szego z dnia 4 czerwca 1991 r., I PZP 17/91, OSNCP 1992 nr 3, poz. 37) albo gdy zgłosił wniosek o świadczenie przed ustaniem zatrudnienia (por. wyrok z dnia 30 marca 1994 r., I PRN 10/94, OSNAPiUS 1994 nr 1, poz. 12). Jednak rozwiązanie umowy o pracę na mocy porozumienia stron przed osiągnięciem przez pracownika wieku emerytalnego nie jest rozwiązaniem stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę lub rentę w zakresie uprawnień do odprawy emerytalnej (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1989 r., III PZP 7/89, OSNCP 1990 nr 6, poz. 27). Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że za datę przejścia na emeryturę lub rentę należy uważać albo datę rozwiązania stosunku pracy po uprzednim przyznaniu pracowni- kowi jednego z wymienionych świadczeń, albo datę przyznania świadczenia, jeżeli 7 nastąpiło to po rozwiązaniu stosunku pracy na wniosek złożony w czasie zatrudnie- nia (por. wyrok z dnia 2 października 1990 r., I PR 284/90, PiZS 1991 nr 7, s. 15). Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że powód korzystał ze zwolnienia lekarskiego od 12 lipca 1999 r. do 7 stycznia 2000 r. i w tym czasie pobierał zasiłek chorobowy. W dniu 7 stycznia 2000 r. strony zawarły porozumienie w sprawie roz- wiązania umowy o pracę, w którym postanowiły, że ze względu na zmianę struktury organizacyjnej pozwanego Banku oraz likwidację stanowiska dyrektora generalnego (które ostatnio zajmował powód), na podstawie art. 10 w związku z art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r. z. 4, poz. 19 ze zm.), rozwiązują umowę o pracę z dniem 8 stycznia 2000 r. w drodze porozumienia stron. Ani do dnia porozumienia, ani potem powód nie złożył wniosku o przyznanie lub ustalenie prawa do renty z tytułu niezdol- ności do pracy. Nie wystąpił również z wnioskiem o emeryturę. Natomiast na pod- stawie decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 3 lutego 2000 r. otrzymał zasiłek przede- merytalny od dnia 15 stycznia 2000 r., który kolejną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia 7 marca 2000 r., zmieniającą poprzednią decyzję, został zamieniony na świad- czenie przedemerytalne, z prawem jego pobierania od dnia 15 stycznia 2000 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego, wynikającego z art. 4 § 3 regula- minu wynagradzania oraz art. 921 § 1 k.p., a także dokonanych ustaleń, jest więc uzasadniony wniosek, że rozwiązanie stosunku pracy powoda nie pozostawało w związku z jego przejściem na emeryturę lub rentę inwalidzką, gdyż tego rodzaju zda- rzeń po prostu nie było. Wkrótce po ustaniu zatrudnienia powód zaczął korzystać z zasiłku przedemerytalnego, zastąpionego następnie świadczeniem przedemerytal- nym, przewidzianym w art. 37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz.U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) i taki stan rzeczy istniał w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie zaskar- żonego wyroku. W myśl art. 37k ust. 1 wymienionej ustawy, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która spełnia określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 60 lat mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn (pkt 1) lub do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrud- 8 niona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn (pkt 2). Jak z powyższego uregulowania wynika, świadczenie przedemerytalne może być przyznane osobie, która nie spełnia łącznie wszystkich warunków niezbędnych do przyznania emerytury, gdyż mimo że posiada okres uprawniający do emerytury - nie posiada wymaganego wieku. Oznacza to, że spełnienie warunków koniecznych do nabycia świadczenia przedemerytalnego w żadnym razie nie jest tożsame ze spełnieniem warunków uprawniających do nabycia prawa do emerytury. Dlatego też ustanie stosunku pracy, wraz z którym pracownik uzyskuje świadczenie przedeme- rytalne, nie jest ustaniem stosunku pracy „w związku z przejściem na rentę lub eme- ryturę”, jakiego wymaga dla przyznania odprawy zarówno regulamin wynagradzania obowiązujący u strony pozwanej, jak i art. 921 § 1 k.p.. Wyjaśnienie stanu prawnego dotyczącego uprawnień pracownika do odprawy pieniężnej w razie ustania zatrudnienia oraz do świadczenia przedemerytalnego było niezbędne w celu pokazania sytuacji prawnej powoda w chwili zawierania porozu- mienia, tj. w dniu 7 stycznia 2000 r. Otóż powód nie miał wówczas prawa do odprawy związanej z przejściem na emeryturę, zatem jej przyznanie przez pracodawcę nie było konsekwencją określonego obowiązku obciążającego pracodawcę, lecz rezul- tatem jego uznania, jego woli. Okoliczność ta prowadzi do dalszego wniosku, mia- nowicie tego, że strona pozwana, zawierając porozumienie, nie była skrępowana za- sadą uprzywilejowania pracownika (art. 18 § 1 k.p.). Zdecydowała się bowiem wypła- cić powodowi świadczenie, które nie przysługiwało mu ani na podstawie art. 4 § 3 regulaminu wynagradzania, ani z mocy art. 921 § 1 k.p.. Z tego też względu bez wpływu na wysokość odprawy, którą strona pozwana zgodziła się wypłacić, pozo- staje kwestia skutków zawiadomienia bądź niezawiadomienia powoda o obniżeniu wysokości odprawy emerytalnej wprowadzonym uchwałą zarządu [...] z dnia 24 września 1999 r. Skoro bowiem ustanie stosunku pracy powoda pozostawało bez związku z jego przejściem na emeryturę, gdyż takie zdarzenie nie nastąpiło, rozwa- żanie, według których przepisów strona pozwana powinna określić wysokość odpra- wy oraz czy powód został prawidłowo zapoznany z nowym regulaminem wynagra- dzania, jest bezprzedmiotowe. Strona pozwana mogła mu bowiem przyznać mu określoną kwotę pieniężną według własnego uznania, skoro odprawa emerytalna nie była świadczeniem należnym Tym samym jako nietrafne i nieskuteczne należało 9 ocenić zarzuty zawarte w kasacji, jakoby zaskarżony wyrok naruszał art. 24113 § 2 k.p. w związku z art. 772 § 5 k.p. oraz art. 233 § 1 k.p.c.. Niesłuszny okazał się również zarzut błędnej wykładni art. 65 k.c. w związku z art. 300 k.p. uzasadniony niezastosowaniem przez Sąd Okręgowy art. 56 k.c.. Przepis art. 56 k.c. stanowi, że czynność prawna wywołuje nie tylko skutki w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecz- nego i z ustalonych zwyczajów. Skarżący pojmuje ów przepis w ten sposób, że poro- zumienie w sprawie rozwiązania z nim stosunku pracy, w którym strona pozwana zo- bowiązała się wypłacić mu odprawę, jako „oparte na przepisach prawa pracy, powin- no być tłumaczone z uwzględnieniem zasad tego prawa, w tym ochrony praw pra- cowniczych”, i bez względu na to, co strony postanowiły, wywołać skutek w postaci zasądzenia pełnej odprawy emerytalnej, w wysokości wynikającej z wcześniejszej uchwały zarządu, ponieważ warunki wynagradzania nie zostały powodowi wypowie- dziane. Mówiąc inaczej, według powoda, sytuację w sprawie należy traktować tak, jakby w dniu 26 września 1999 r. zmiany regulaminu wynagradzania w ogóle nie było. Powyższy pogląd wzbudza poważne zastrzeżenia z dwóch względów. Przede wszystkim porozumienie z dnia 7 stycznia 2000 r. dotyczy sprawy roz- wiązania z powodem umowy o pracę, nie dotyczy natomiast uzgodnienia warunków przyznania odprawy emerytalnej. W żadnej części tego porozumienia nie ma bowiem ani wyraźnego stwierdzenia, ani choćby sugestii, że chodzi o takie świadczenie. Z § 2 porozumienia wynika natomiast, że pracodawca wypłaci powodowi w dniu rozwią- zania umowy o pracę bliżej nieokreśloną odprawę (po prostu: odprawę z uwagi na odejście powoda z pracy, „odprawienie” go) w wysokości trzymiesięcznego wynagro- dzenia brutto, nie większą jednak niż kwota 15-krotnego najniższego wynagrodzenia obowiązującego w tym dniu, a po przedłożeniu dokumentu stwierdzającego prawo do świadczenia przedemerytalnego - stosownie do § 3 porozumienia - wypłaci kwotę stanowiącą różnicę między kwotą odprawy emerytalnej, obliczonej zgodnie z art. 16 regulaminu wynagradzania pracowników pozwanego Banku, a kwotą wypłaconą na podstawie § 2 porozumienia. Należy więc stwierdzić - i zgodzić się ze stanowiskiem strony pozwanej - że pracodawca przyznał powodowi i zobowiązał się wypłacić świadczenie w ogóle nieprzewidziane w przepisach o wynagradzaniu. Z tego względu wymaganie skarżącego, by owo świadczenie traktować tak jak odprawę emerytalną, a jego wysokość uzależnić od tego, czy strona pozwana dokonała wy- 10 powiedzenia zmieniającego z chwilą niekorzystnej zmiany regulaminu wynagradza- nia, jest oczywiście bezpodstawne. Drugim argumentem przeciwko tezie powoda o naruszeniu art. 56 k.c. jest ten, że w rozpoznawanej sprawie, ze względu na jej stan faktyczny, nie ma zastosowania zasada uprzywilejowania pracownika, wyrażona między innymi w art. 18 § 1 k.p.. Za- sada ta nie pozwala bowiem zaakceptować postanowień umowy o pracę, w tym rów- nież postanowień zawartych w różnego rodzaju porozumieniach lub ugodach, które są mniej korzystne dla pracownika od przepisów prawa pracy. Tymczasem porozu- mienia zawartego przez strony nie można oceniać w tych kategoriach. Świadczenie nim objęte nie zostało bowiem przewidziane w przepisach o wynagradzaniu, a to oznacza, że dla oceny przedmiotowego porozumienia brak jest prawnej płaszczyzny odniesienia. Kwestia zaś przypuszczeń bądź przekonania powoda co do tego, że wysokość odprawy została określona na podstawie art. 16 regulaminu wynagradza- nia, w jego korzystnym brzmieniu ustalonym uchwałą zarządu [...] z dnia 21 listopada 1998 r., nie ma wpływu na skuteczność porozumienia. W doktrynie przyjmuje się bo- wiem, że oświadczenie woli wyrażone w czynności prawnej na ogół odpowiada woli wewnętrznej osoby składającej to oświadczenie, w razie zaś rozbieżności między oświadczeniem woli a tzw. wolą wewnętrzną, decydujące znaczenie przypisuje się treści oświadczenia woli (Kodeks cywilny. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze War- szawa 1972, tom I., s. 152). Sąd Okręgowy, rozważając treść porozumienia z dnia 7 stycznia 2000 r., przy- jął, że strona pozwana zobowiązała się wypłacić powodowi taką odprawę, jaka wyni- ka z „obowiązującego regulaminu wynagradzania”, a takim był regulamin z dnia 24 września 1999 r. Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy uznał, że kasacja powoda nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, wobec czego orzekł o jej oddaleniu (art. 39312 k.p.c.). ========================================