I PK 558/02

Postanowienie z dnia 11 kwietnia 2003 r. I PK 558/02 Ocena zastosowania przepisów zawierających klauzule generalne (zwroty niedookreślone) zależy od całokształtu występujących w sprawie oko- liczności i dlatego nie może służyć do ogólnego ujęcia zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 393 § 1 k.p.c. Sędzia SN Józef Iwulski. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 kwietnia 2003 r. sprawy z powództwa Jana B. przeciwko „H.M.” Spółce z o.o. w W. o 226.590 złotych, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w War- szawie z dnia 13 września 2002 r. [...] o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania i zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 6.000 zł (sześć tysię- cy), odstępując od obciążenia strony pozwanej tymi kosztami w pozostałym zakresie. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 13 września 2002 r. [...] Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację pozwanej „H.M.” Spółki z o.o. w W. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2001 r. [...], zasą- dzającego na rzecz powoda Jana B. kwotę 226.590,00 zł z odsetkami tytułem jedno- razowej gratyfikacji związanej z wypowiedzeniem przez pracodawcę terminowej umowy o pracę. Wyrok ten kasacją zaskarżyła strona pozwana. Jako okoliczności uzasadnia- jące rozpoznanie kasacji pozwana wskazała: 1) naruszenie prawa przez oddalenie apelacji, w sytuacji gdy nie była ona bezzasadna i uznanie, że „przyznana w umowie o pracę gratyfikacja na rzecz powoda w wysokości 70.000 dolarów amerykańskich bez ekwiwalentu świadczenia pracy, nie narusza treści art. 13 Kodeksu pracy i zasad współżycia społecznego, a tym samym nie można uznać, że w świetle art. 58 § 2 Ko- 2 deksu cywilnego w zw. z art. 300 Kodeksu pracy jest nieważna” oraz 2) istnienie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego wykładni art. 13 i 18 k.p. oraz art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p., sprowadzającego się do pytania, czy zasada godzi- wego wynagrodzenia oraz zasady współżycia społecznego odnoszą się także do wy- nagrodzeń ustalanych na rzecz kadry menedżerskiej na wypadek rozwiązania sto- sunku pracy i w czasie kiedy nie jest już świadczona praca w spółkach prywatnych ? Powód w odpowiedzi na kasację wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpozna- nia (względnie oddalenie) oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w kwo- cie 12.000 zł. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych bu- dzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie są- dów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). Okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest sytuacja, w której za- skarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza prawo. Występuje ona wówczas, gdy widoczna jest bez pogłębionej analizy sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami interpretacji (postano- wienie z dnia 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494). W tym znaczeniu powołana przez stronę pozwaną okoliczność nie występuje, a nawet nie jest tak określona, skoro twierdzi się, że doszło do naruszenia prawa, a nie do jego oczywistego naruszenia. Zagadnienie prawne wskazane przez stronę pozwaną dotyczy przepisów za- wierających klauzule generalne odwołujące się do zasad współżycia społecznego (zasad prawa pracy) lub zwrotów niedookreślonych (godziwe wynagrodzenie). Roz- strzygnięcie kwestii dotyczącej zastosowania w sprawie takich przepisów zależy od całokształtu występujących w niej konkretnych okoliczności, indywidualnie ocenia- nych i dlatego nie może służyć do uogólniającego ujęcia zagadnienia prawnego (por. uchwała SN z dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, LEX nr 7384). Na tak sformuło- wane zagadnienie prawne (jak słusznie podnosi powód w odpowiedzi na kasację) 3 należy odpowiedzieć, że wskazane przepisy w ogólności „odnoszą się” do rozpozna- nej sprawy w tym znaczeniu, że podlegało to rozważeniu (co też Sądy obu instancji uczyniły). Kwestia odmowy udzielenia ochrony prawnej roszczeniu powoda, a więc zastosowania tych przepisów w konkretnym stanie faktycznym sprawy, zależała od zindywidualizowanej oceny, a to oznacza, że tak sformułowane zagadnienie prawne w sprawie nie występuje. Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 1 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu przesła- nek określonych w art. 393 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w związku z art. 3937 § 1 k.p.c. O zasądzeniu kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 98 § 1 k.p.c., a w części odstępującej od obciążania nimi strony pozwanej, na podstawie art. 102 k.p.c. ========================================