I PKN 164/01

uzasadnieniem kasacji. Odnośnie do zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 328 k.p.c. należy stwierdzić, że kasacja nie uwzględnia odróżnienia ustale- nia treści oświadczenia woli od wykładni uprzednio ustalonej treści oświadczenia woli oraz jego kwalifikacji prawnej. Ustalenie treści oświadczenia woli należy do ustaleń faktycznych. Treść oświadczeń strony pozwanej zawarta w pismach z dnia 16 i 31 maja 2000 r. nie była sporna. Sporna była natomiast ich wykładnia, w tym znaczeniu, czy i które z nich wyrażało wolę podmiotu zatrudniającego rozwiązania stosunku pracy. W tych warunkach zarzut kasacji naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. należy uznać za chybiony. Za chybiony należy uznać również zarzut naruszenia przepisu art. 328 § 2 k.p.c. Kasacja zarzucająca zaskarżonemu wyrokowi, że został wadliwie uzasadniony powinna wykazać, że nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstaw roz- strzygnięcia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 września 2000 r., I PKN 32/00, Wokanda 2001 nr 7-8, poz. 62). W rozpoznawanej sprawie zarzut kasacji naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. sprowadza się do stwierdzenia, iż „uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest nader lakoniczne". Skarżący ma rację wskazując, iż wykładnia oświadczeń woli należy do kwestii prawnych i podlega kontroli kasacyjnej. Odmiennie jednak niż przyjmuje to skarżący w kasacji, Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że Sąd drugiej instancji dokonał prawi- dłowej kwalifikacji oświadczenia woli zawartego w piśmie strony pozwanej z dnia 16 maja 2000 r. jako wypowiedzenia powódce stosunku pracy i nie naruszył zasad wy- kładni oświadczeń woli przewidzianych art. 65 § 1 k.c. Pracodawca powołał się w wymienionym piśmie na zmiany organizacyjne w Szkole, z których wynikało, że dla 4 powódki nie będzie pracy w pełnym wymiarze godzin i że z tej przyczyny stosunek pracy z powódką zostanie rozwiązany z dniem 31 sierpnia 2000 r. Istotą wypowie- dzenia jest wyrażenie woli rozwiązania stosunku pracy po upływie okresu wypowie- dzenia (art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w związku z art. 91c Karty Nauczyciela). Te dwa wymie- nione wyżej elementy zostały zawarte w skierowanym do powódki piśmie z dnia 16 maja. Pismo to zawiera ponadto dodatkowe elementy, mianowicie informację, iż po- wódka może wystąpić z wnioskiem o przeniesienie w stan nieczynny albo wyrazić zgodę na ograniczenie wymiaru zatrudnienia. Nie stanowiły one jednak składnika oświadczenia woli rozwiązania stosunku pracy. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela dyrektor szkoły w razie częściowej likwidacji szkoły albo w razie zmian organizacyjnych powodujących zmniejszenie liczby oddziałów w szkole lub zmian planu nauczania uniemożliwiających dalsze zatrudnianie nauczyciela w pełnym wy- miarze zajęć rozwiązuje z nim stosunek pracy lub, na wniosek nauczyciela, przenosi go w stan nieczynny. Nauczyciel zatrudniony na podstawie mianowania może wyra- zić zgodę na ograniczenie zatrudnienia w trybie określonym w art. 22 ust. 2. Powód- ka nie udzieliła odpowiedzi w sprawie przeniesienia w stan nieczynny ani co do dal- szej pracy w warunkach ograniczenia zatrudnienia, co strona pozwana potraktowała w piśmie z dnia 31 maja 2000 r. jako brak akceptacji ze strony powódki na przewi- dziane prawem (art. 20 i art. 22 Karty Nauczyciela) możliwości kontynuowania za- trudnienia w zmienionych warunkach bądź przeniesienia w stan nieczynny. Zawarty w kasacji zarzut naruszenia art. 22 Karty Nauczyciela przez propozycję ograniczenia zatrudnienia poniżej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć nie może być wiązany z kwestią istnienia lub braku oświadczenia woli rozwiązania stosunku pracy; mógłby on być podnoszony w ramach ewentualnego sporu o warunki zatrudnienia w związku ze skorzystaniem z możliwości pracy przy ograniczonym zatrudnieniu. Skoro kasacja nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 39312 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił kasację. ========================================