Orzeczenie dotyczy prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia w sytuacji, gdy pracownik przebywał wcześniej na urlopie bezpłatnym. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w systemie ubezpieczeń społecznych tytułem ubezpieczenia chorobowego jest tylko taki okres zatrudnienia, w którym istnieje obowiązek opłacania składek. Urlop bezpłatny stanowi przerwę w realizacji stosunku pracy: pracownik nie świadczy pracy, pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia, a obowiązek składkowy nie występuje. W konsekwencji okres urlopu bezpłatnego nie jest tytułem podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu. Sąd uznał więc, że choroba przypadająca w czasie urlopu bezpłatnego nie daje prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia na podstawie art. 7 ustawy zasiłkowej. SN podkreślił też, że świadczenie to ma charakter wyjątkowy i przysługuje po ustaniu tytułu ubezpieczenia, a nie w czasie przerwy w ubezpieczeniu. Ostatecznie Sąd Najwyższy przyjął stanowisko, że urlop bezpłatny nie stanowi okresu ubezpieczenia chorobowego.
Kluczowe kwestie prawne:
·czy urlop bezpłatny stanowi tytuł podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu
·czy choroba przypadająca w czasie urlopu bezpłatnego uprawnia do zasiłku chorobowego po ustaniu zatrudnienia
·jak rozumieć pojęcie 'ustania tytułu ubezpieczenia' w ustawie zasiłkowej
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1978 r., II URN 54/78, nie publikowany,
z dnia 5 listopada 1975 r., II URN 16/75, nie publikowany, z dnia 5 kwietnia 1995 r., II
UR 3/95, OSNAPiUS 1995 nr 17, poz. 222, z dnia 24 marca 1995 r., II URN 7/95,
OSNAPiUS 1995 nr 17, poz. 219 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 maja
1994 r., II UZP 5/94, OSNAPiUS 1994 nr 6, poz. 97).
Transformacja systemu zabezpieczenia społecznego doprowadziła do współ-
istnienia z jednej strony solidarnego zabezpieczenia od ryzyk życiowych, a z drugiej
do samodzielnego kształtowania tego ubezpieczenia przez jednostkę, przy wzajem-
ności składki i świadczeń. W konsekwencji, rację bytu ubezpieczenia stanowią zgro-
madzone fundusze, których redystrybucja podlega ścisłym regułom ustawowym, a
podstawę roszczeń wobec funduszu ubezpieczenia chorobowego stanowi opłacanie
(dobrowolne lub przymusowe) składek na to ubezpieczenie. W obowiązującym obec-
nie systemie przyjęta została definicja okresu ubezpieczenia, czyli okresu realizowa-
nia się stosunku ubezpieczenia, jako okresu opłacania składek na odpowiednie
ubezpieczenie, z czego wypływa wniosek, że stosunek ten - jako tytuł ubezpieczenia
- realizuje się tylko wówczas, gdy osoba będąca podmiotem ubezpieczenia chorobo-
5
wego opłaciła przypadającą od niej składkę. Nie odnosi się to do okresów nieskład-
kowych; istnieją okresy, w których nie ma obowiązku jej opłacania. Nie ma składki
między innymi wówczas, gdy dochodzi do zawieszenia wzajemnych obowiązków
przez pracownika i przez pracodawcę (świadczenia pracy i wynagrodzenia). Okresy
te nie stanowią tytułu ubezpieczenia z tego przede wszystkim powodu, że podczas
ich trwania nie może dojść do spełnienia się ryzyka ubezpieczenia chorobowego,
czyli do utraty zarobku. Za okres ten nie jest zatem pobierana składka na ubezpie-
czenie, w wyniku czego, za przypadający w tym czasie okres choroby zasiłek choro-
bowy nie przysługuje. Przy takim spojrzeniu, zamiana w przepisach regulujących
prawo do zasiłku chorobowego określenia „ustanie zatrudnienia” na „ustanie tytułu
ubezpieczenia” jawi się jako istotna, nadająca temu prawu w art. 7 obowiązującej
ustawy o świadczeniach pieniężnych nową treść. O ile poprzednio (przed dniem 1
stycznia 1999 r.) tytułem prawa do świadczeń było zatrudnienie (art. 4 ustawy z dnia
25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych, jednolity
tekst: Dz.U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), do którego odwoływał się art. 6 dawnej
ustawy zasiłkowej, o tyle w ubezpieczeniu chorobowym pracownika tytuł ten uzy-
skuje zatrudnienie rozumiane jako pozostawanie w stosunku pracy, jeżeli w okresie
tym pobierane było wynagrodzenie lub zasiłki z ubezpieczenia społecznego.
Oparty na odmiennych przesłankach pogląd Sądu Okręgowego, że skoro pra-
cownik podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu przez cały okres po-
zostawania w stosunku pracy, to cały ten czas stanowi tytuł ubezpieczenia chorobo-
wego, nie jest prawidłowy. Tak też należy ocenić zaprezentowane przez Prokuratora
Prokuratury Krajowej stanowisko odwołujące się do przepisów art. 13 ustawy o sys-
temie ubezpieczeń społecznych i art. 3 ust. 1 ustawy zasiłkowej z dnia 25 czerwca
1999 r., nie można bowiem zgodzić się z poglądem, że tytuł ubezpieczenia chorobo-
wego trwa również wówczas, gdy dochodzi do zawieszenia obowiązku świadczenia
pracy przez pracownika i wzajemnego świadczenia wynagrodzenia przez pracodaw-
cę, a w ostateczności do ustania obowiązku składkowego; w rzeczywistości w tej
sytuacji - zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy - zachodzi przerwa w ubezpieczeniu.
W konsekwencji, za trafne trzeba uznać stanowisko Sądu Apelacyjnego, że
zatrudnienie w czasie urlopu bezpłatnego, będącego przerwą w realizacji pracowni-
czego obowiązku świadczenia pracy, udzielanego przez pracodawcę w związku ze
szczególnymi potrzebami pracownika, nie stanowi tytułu podlegania obowiązkowemu
ubezpieczeniu chorobowemu. Okresu tego nie wlicza się zresztą do stażu pracy, od
6
którego zależą uprawnienia pracownicze (art. 174 § 2 KP), a okres choroby przypa-
dającej w czasie urlopu bezpłatnego nie przerywa jego biegu (por. np. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 30 sierpnia 1973 r., I PR 408/73, OSNCP 1974 nr 5, poz. 96).
Odmienne potraktowanie tego okresu redukowałoby się do tezy, że tytułem
ubezpieczenia chorobowego jest zatrudnienie, które nie rodzi obowiązku ubezpie-
czenia; tezy sprzecznej z art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubez-
pieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.
W uzupełnieniu należy jednak zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny nie ma racji
twierdząc, że ubezpieczony uzyskujący prawo do zasiłku chorobowego w sytuacji,
gdy ustanie zatrudnienia nastąpiło po urlopie bezpłatnym, nabyłby więcej praw niż
przysługiwało mu w trakcie zatrudnienia. Sąd drugiej instancji pomija fakt, że zasiłek
przewidziany w art. 7 ustawy jest świadczeniem o charakterze wyjątkowym, udziela-
nym po ustaniu okresu objętego składką na ubezpieczenie, bez ekwiwalentu w tej
składce, przysługującym z tytułu spełnienia się ryzyka określonego ogólnie jako „nie-
zdolność do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia”. Na tle poprzednio obowiązują-
cego przepisu art. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. Sąd Najwyższy uznał, że cho-
dzi w tym wypadku o ochronę niemożności znalezienia i podjęcia nowego zatrudnie-
nia (por. uchwałę z dnia 10 grudnia 1984 r., III UZP 55/84, OSPiKA 1985 nr 7-8, poz.
154, uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 18 kwietnia 1996 r., II UZP 23/95,
OSNAPiUS 1996 nr 24, poz. 376 oraz uchwałę z dnia 30 sierpnia 2001 r., III ZP
11/01, OSNAPiUS 2002 nr 1, poz. 18).
W konsekwencji powyższych rozważań Sąd Najwyższy przyjął, że jeżeli -
zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa - tytułem ubezpiecze-
nia chorobowego jest zatrudnienie lub inna działalność, która rodzi obowiązek tego
ubezpieczenia, to nie jest nim okres, w którym pracownik korzysta z urlopu bezpłat-
nego.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy podjął uchwałę, jak na wstępie (art. 390 § 1
KPC).
========================================