uzasadnienie uchwały z dnia 24 stycznia 1992 r., I PZP 5/92, OSNCP 1992 r. z. 9,
poz. 150; wyrok SA w Katowicach z dnia 25 marca 1992 r., III APr 11/92, OSA 1992
r. nr 11, poz. 55; por. też uzasadnienie wyroku z dnia 12 lutego 1993 r., I PRN 2/93,
OSP 1994 r. z. 2, poz. 36). Aby z dwóch lub więcej świadczeń, do których nabycia
pracownik spełnił przesłanki, przysługiwało mu tylko jedno, to musi być takie wyłą-
czenie uregulowane w szczególnym przepisie, wykluczającym taki zbieg. Przepisem
takim nie był § 3 ust. 4 zarządzenia z dnia 31 lipca 1982 r., który stanowił, że prawo
do dodatku z tytułu prowadzenia zajęć wymienionych w § 2 pkt 1-4 (między innymi w
szkołach specjalnych) nie wyklucza możliwości otrzymania dodatku z tytułu prowa-
dzenia zajęć wymienionych w § 2 pkt 5 i 6 (między innymi prowadzenie zajęć w kla-
sach łączonych). Wręcz odwrotnie z przepisu tego wynikało, że są to dwa odrębne
świadczenia (dodatki), o różnych przesłankach i nie było wyłączone (wykluczone)
równocześnie ich nabycie z tytułu prowadzenia tych samych zajęć. Strona pozwana
twierdzi, że przepis ten tylko stwarzał możliwość nabycia obu dodatków, co rozumie
jako brak obowiązku pracodawcy wypłaty dwóch dodatków. Tymczasem obowiązek
wypłaty nie wynikał z tego przepisu, lecz z przepisów § 1 ust. 1 w związku z § 2 pkt 1
i 6 tego zarządzenia, a więc z przepisów określających przesłanki nabycia prawa do
dodatków. Istota regulacji § 3 ust. 4 zarządzenia sprowadzała się więc wprost do
stwierdzenia możliwości zbiegu prawa do tych dodatków i z całą pewnością przepis
ten takiego zbiegu nie wykluczał (nie wyłączał). Regulacja zawarta w § 2 ust. 5 za-
rządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 14 lipca 1997 r., na którą powołuje się
strona pozwana, w istocie jest taka sama (jest to ta sama norma prawna wyrażona
innymi słowami, w sposób bardziej precyzyjny). Przepis ten stanowi bowiem, że
prawo do dodatku z tytułu prowadzenia zajęć, o których mowa w § 1 pkt 1-6 i 12
(między innymi w szkołach specjalnych), nie wyłącza prawa do otrzymania dodatku z
tytułu prowadzenia zajęć wymienionych w § 1 pkt 7-11 (między innymi prowadzenie
zajęć w klasach łączonych). Różnica w sformułowaniu obu omawianych przepisów
(„nie wyklucza możliwości” i „nie wyłącza”) nie oznacza więc zmiany zasady, że
zbieg prawa do obu dodatków jest (i był) dopuszczalny, a więc że pracownik nabywał
prawo do obu dodatków, jeżeli spełnił przesłanki odrębnie dla nich określone.
- 7 -
Dokonana przez Sąd drugiej instancji wykładnia wskazanych przepisów, a
zwłaszcza stanowiącego podstawę kasacji § 3 ust. 4 zarządzenia Ministra Oświaty i
Wychowania z dnia 31 lipca 1982 r., była więc w pełni prawidłowa, a tym samym za-
rzut jego naruszenia jest niezasadny, co prowadzi do oddalenia kasacji (art. 39312
KPC) i orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1
KPC.
========================================
