II PK 20/14

UZASADNIENIE Skarga kasacyjna nie kwalifikuje się do przyjęcia do merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nie spełnia obowiązku określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. powołanie się przez skarżącego na jakiekolwiek względy, które w jego ocenie uzasadniają przyjęcie skargi do rozpoznania. Argumentacja uzasadniająca taki wniosek powinna 2 nawiązywać do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 11 kwietnia 2006 r., II CSK 65/06, LEX nr 189753). Skarżący powołując art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. wnosi o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. We wniosku wskazuje jako istotne zagadnienia prawne następujące pytania: 1) Czy uznanie przez badający uprzednio sprawę Sąd Pracy, w ramach wydania prawomocnego wyroku, iż działanie pracodawcy było niezgodne z prawem - bezprawne, bezpodstawne, świadome i celowe, a przez to zawinione, pozostawia Sądom badającym później daną sprawę, możliwość kwestionowania tejże oceny; 2) Czy świadome naruszenie przez pracodawcę przepisów prawa pracy, skutkujące szkodą pracownika stanowi przejaw winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim lub też przynajmniej w zamiarze ewentualnym; 3) Czy poprzez umieszczenie nieprawdziwych danych w świadectwie pracy, będące konsekwencją bezprawnego rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia przez pracodawcę, naruszeniu dobre imię pracownika. Powołane przez powoda okoliczności nie uzasadniają – w ocenie Sądu Najwyższego – przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że uzasadnienie wniosku opartego na przesłance wymienionej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. musi zawierać odpowiedni wywód prawny zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawieniu Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, LEX nr 1102817). Analogicznie należy traktować wymagania konstrukcyjne samego zagadnienia prawnego, formułowanego w ramach przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., oraz jego związek ze sprawą i skargą kasacyjną, która miałaby zostać rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Zagadnienie prawne powinno: 1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy, wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, aby umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (postanowienia Sądu Najwyższego z 3 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179); 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą (postanowienia Sądu Najwyższego z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, LEX nr 864002; z 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, LEX nr 560581; z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, LEX nr 560504; z 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, LEX nr 560494) i 4) dotyczyć kwestii prawnych budzących rzeczywiście istotne (poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa i praktyki sądowej. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (postanowienia Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). Ponadto, co jest istotne, zagadnienie prawne powinno odnosić się do konkretnego przepisu prawa albo konkretnej regulacji prawnej, co oznacza konieczność sformułowania przez skarżącego, jakiego przepisu (zespołu przepisów lub norm prawnych) prawa materialnego lub procesowego dotyczy przedstawiane zagadnienie. W rozpoznawanej sprawie we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniu nie zawarto wywodu, który spełniałby powyższe wymagania. Poprzestano jedynie na sformułowaniu przedstawionych powyżej zagadnień. Nie jest przy tym możliwe, przy uzasadnianiu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, odwołanie się wprost do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz sformułowanie wniosku o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie stanowią dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Powód ograniczył się w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o postawione wyżej pytania do stwierdzenia, iż są to zagadnienia „istotne” bądź „niezwykle istotne”, zaś nie wyjaśnił w żadnej mierze na czym „istotność” ta ma polegać. W odniesieniu do pytań postawionych Sądowi Najwyższemu nie istnieje jakiekolwiek zagadnienie jurydyczne na tyle istotne, żeby wymagało ono ingerencji i interpretacji 4 Sądu Najwyższego. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać, że skarżący w uzasadnieniu istnienia w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wykazał możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu czy też przedstawił ewentualne kontrowersje, jakie przedstawione zagadnienie prawne miałoby wywoływać. Powód powołuje się, że system prawny nie definiuje w sposób jednoznaczny danego pojęcia i tylko na tym poprzestaje, zamiast wykazać odpowiednim doborem argumentów w jaki sposób można to pojęcie definiować na gruncie obowiązujących norm prawnych oraz w świetle dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego, a tym samym wykazać, że w sprawie istnieje na tyle istotne zagadnienie prawne, które wymaga zaangażowania Sądu Najwyższego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. eb