I PZ 9/14

UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. odrzucił zażalenie W. D. na postanowienie tego Sądu z dnia 28 maja 2013 r. odrzucające zażalenie W. D. na postanowienie Sądu Okręgowego w P. z dnia 22 kwietnia 2013 r., którym Sąd Okręgowy odrzucił skargę W. D. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 8 grudnia 2009 r., wydanym w sprawie z powództwa E. Spółki z o.o. przeciwko W. D. o odszkodowanie z tytułu naruszenia zakazu konkurencji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia z 21 czerwca 2013 r. Sąd Okręgowy przedstawił, że przyczyną odrzucenia zażalenia – na postanowienie 2 Sądu Okręgowego z dnia 28 maja 2013 r. – było wniesienie go do Sądu Najwyższego osobiście przez skarżącego W. D. Zażalenie sporządzone i podpisane przez pozwanego osobiście – z naruszeniem przepisu art. 871 § 1 k.p.c. – podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 21 czerwca 2013 r. W. D. zarzucił: - naruszenie art. 130 § 1 k.p.c. przez jego niezastosowanie i odstąpienie od wezwania W. D. do uzupełnienia braku formalnego przez złożenie zażalenia na postanowienie Sądu Okręgowego podpisanego przez radcę prawnego bądź adwokata. W ocenie żalącego się w przypadku stwierdzenia takiego braku skarżący działający bez profesjonalnego pełnomocnika powinien zostać wezwany do uzupełnienia braków formalnych zażalenia w terminie 7-dniowym; - błąd w ustaleniach faktycznych i nie wszechstronne wyjaśnienie okoliczności mające znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia, przez błędne przyjęcie, że Sąd nie ma możliwości przekazania sprawy według właściwości w sprawie w sytuacji, kiedy treść zarządzenia i jego wymiar praktyczny dla W. D. uniemożliwia skuteczne odwołanie się od treści postanowienia, a co więcej – W. D. został pozbawiony możliwości skutecznej obrony swoich interesów i została zachwiana równość stron w procesie – przez nieuzasadnioną odmowę sporządzenia pisemnego stanowiska, jakie zaprezentował Sąd. Żalący się wniósł o: „uwzględnienie niniejszego zażalenia przez Sąd i wezwanie skarżącego do uzupełnienia braku złożonego zażalenia od postanowienia Sądu Okręgowego w P. VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 27.05.2013 roku w sprawie o sygnaturze akt VI Pa …/12, w przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania przez złożenie podpisu pod tymże przez profesjonalnego pełnomocnika”, ewentualnie: o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi, że pismo zostało dotknięte brakami formalnymi powinien wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma. W przedmiotowej sprawie, Sąd powinien, w ocenie skarżącego wezwać do złożenia pisma procesowego podpisanego przez profesjonalnego pełnomocnika, które to pismo – jako złożone w 3 terminie – jest zdaniem skarżącego zasadne i powinno zostać rozpoznane już choćby z obowiązku zachowania czystości procesu i ochrony osób niesłusznie dotkniętych nieuzasadnionym roszczeniem. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest nieuzasadnione. Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przymus adwokacki ustanowiony w art. 871 k.p.c. obejmuje – co do zasady – wszelkie postępowania, które należą do właściwości Sądu Najwyższego, dotyczy także zażalenia do Sądu Najwyższego (art. 3941 k.p.c.). Zażalenie wniesione osobiście przez stronę podlegało zatem odrzuceniu wobec braku zdolności postulacyjnej. Niezastosowanie się do wymogu przymusu adwokackiego i wniesienie zażalenia objętego przymusem przez stronę osobiście jest brakiem formalnym nieusuwalnym, którego nie można sanować w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1997 r., I CZ 23/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 77; z dnia 12 grudnia 2013 r., V CZ 70/13, Lex nr 1408689). Podkreślić trzeba, że żalący się został pouczony przez Sąd Okręgowy o możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia Sądu Okręgowego zażaleniem do Sądu Najwyższego oraz o tym, że zażalenie powinno być wniesione przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (pouczenie zawarte w doręczeniu żalącemu się postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 21 czerwca 2013 r., k. 189 akt sądowych). Pomimo tego pouczenia skarżący swoje zażalenie wniósł osobiście. Trafne jest stanowisko zaskarżonego postanowienia, że zażalenie do Sądu Najwyższego sporządzone i podpisane przez żalącego się osobiście – z naruszeniem przepisu art. 871 § 1 k.p.c. – podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. 4 Z powyższych względów – uznając bezzasadność rozpatrywanego zażalenia – Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie przepisu art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.