I PZ 19/97

Orzeczenie procesowe
SN19 maja 1997·
Inne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła zażalenia powoda na postanowienie sądu drugiej instancji, który oddalił wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu oraz odrzucił kasację wniesioną osobiście przez powoda. Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie w części dotyczącej odmowy ustanowienia adwokata jest niedopuszczalne, ponieważ do SN przysługuje zażalenie wyłącznie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację. W tej części zażalenie zostało odrzucone. Natomiast w części dotyczącej odrzucenia kasacji zażalenie było formalnie dopuszczalne, ale niezasadne, gdyż kasacja została wniesiona z naruszeniem obowiązku zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd Najwyższy oddalił więc zażalenie w tej części. Orzeczenie ma charakter procesowy i nie rozstrzyga merytorycznie sporu o odszkodowanie.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·dopuszczalność zażalenia do Sądu Najwyższego na postanowienie oddalające wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu
  • ·obowiązek wniesienia kasacji przez adwokata lub radcę prawnego
  • ·odrzucenie kasacji wniesionej osobiście przez stronę
  • ·granice kontroli instancyjnej Sądu Najwyższego w postępowaniu zażaleniowym
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Postanowienie z dnia 19 maja 1997 r. I PZ 19/97 Zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu jest niedopuszczalne (art. 39315 KPC). Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Janusz Łętowski, Walerian Sanetra (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 1997 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Kazimierza W. przeciwko Gminnej Spółdzielni "S.Ch." "P." w L. o odszkodowanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 17 grudnia 1996 r. [...] p o s t a n o w i ł : 1. o d r z u c i ć zażalenie w zakresie dotyczącym pkt I zaskarżonego postanowienia, 2. o d d a l i ć zażalenie w zakresie dotyczącym pkt II zaskarżonego postanowienia. U z a s a d n i e n i e Powód Kazimierz W. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 17 lutego 1997 r. [...], którym Sąd ten oddalił wniosek o ustanowienie adwokata (pkt I) oraz odrzucił jego kasację (pkt II). Oddalając wniosek o ustanowienie adwokata Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w uzasadnieniu wydanego postanowienia wyjaśnił, że powód jako strona postępowania o odszkodowanie nie był zwolniony od kosztów, nie złożył także wniosku o przyznanie zwolnienia od kosztów. Podstawę odrzucenia kasacji stanowiła natomiast okoliczność, że kasacja została sporządzona osobiście przez powoda, tymczasem według art. 3932 § 1 KPC kasacja powinna być wniesiona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Zażalenie powoda zostało przez Sąd Najwyższy odrzucone w części dotyczącej pkt I zaskarżonego przezeń postanowienia (w zakresie wniosku o ustanowienie adwokata), gdyż w myśl art. 39318 KPC zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację. Zażalenie powoda w tej części dotyczy kwestii, która nie może być przedmiotem zażalenia wnoszonego do Sądu Najwyższego, zażalić można się bowiem tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację. W konsekwencji nie mogło też ono w tej części stać się przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez Sąd Najwyższy i w następstwie tego zostało odrzucone. Zażalenie powoda na postanowienie Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w części, w której odrzuca ono jego kasację formalnie jest dopuszczalne, jednakże nie jest merytorycznie zasadne i wobec tego w tej części zaszła konieczność jego oddalenia. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych trafnie bowiem przyjął, że wniesienie kasacji bezpośrednio przez powoda stanowi naruszenie reguły z art. 3932 KPC, uznając na tej podstawie, iż jest ona niedopuszczalna (art. 3935 KPC). Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39318 KPC w związku z art. 397 § 2 KPC i art. 370 KPC oraz art. 385 KPC orzekł jak w sentencji. ========================================