I UK 382/11

UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację ubezpieczonego W. K. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 sierpnia 2010 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną, w której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił stwierdzeniem, że "jest oczywiście uzasadniona, gdyż wyroki zostały oparte o błędną analizę materiału dowodowego oraz w wyniku braku jego uzupełnienia". Podniósł, że w tej sytuacji 2 "istnieje potrzeba, wręcz konieczność ponownego dokonania przez Sąd Najwyższy oceny okoliczności niniejszej sprawy". W podstawach skargi zarzucono naruszenie art. 217 k.p.c. wskutek uznania za prawidłowe oddalenie przez Sąd Okręgowy zgłoszonego przez ubezpieczonego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego "w celu zweryfikowania dotychczasowych błędnych opinii" oraz uznania, że oddalenie tego wniosku dowodowego było uzasadnione dostatecznym wyjaśnieniem spornej między stronami kwestii dotyczącej istnienia niezdolności do pracy związanej z chorobą zawodową. Skarżący wniósł o uchylenie w całości wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący uważa, że wniesiona przez niego skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu dopuszczenia się przez Sąd drugiej instancji uchybienia polegającego na błędnej analizie materiału dowodowego oraz na zaniechaniu uzupełnienia tego materiału w celu wyjaśnienia, czy w przypadku ubezpieczonego istnieje niezdolność do pracy związana z jego chorobą zawodową. Tej argumentacji Sąd Najwyższy nie podziela, zwłaszcza że w sprawie nie tyle chodziło o ustalenie związku pomiędzy niezdolnością ubezpieczonego do pracy a jego chorobą zawodową, co o wyjaśnienie, czy nastąpiło istotne pogorszenie się stanu zdrowia ubezpieczonego czyniące go osobą częściowo niezdolną do pracy. 3 Powołanie "oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej jako przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia prawa, a więc wykazania, że zastosowanie przepisu prawnego błędnie interpretowanego spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia, dotkniętego brakami widocznymi, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107). Tymczasem skarżący ograniczył się do postawienia zarzutu, który nie może być brany pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym. Skargę kasacyjną strona może bowiem oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.), ale taką podstawą nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Ubezpieczony na takim właśnie zarzucie skonstruował uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, formułując zarzut dotyczący wadliwej oceny dowodów (opinii biegłych lekarzy) przeprowadzonych w sprawie celem ustalenia stanu niezdolności do pracy zarobkowej. Ponadto art. 217 § 2 k.p.c., którego naruszenie zostało powołane jako podstawa skargi, normuje postępowanie przed sądem pierwszej instancji, wobec czego nie może być w ogóle naruszony przez sąd drugiej instancji. Sąd odwoławczy stosuje regulację zawartą w art. 217 § 2 k.p.c. tylko na zasadzie odesłania zawartego w art. 391 § 1 k.p.c. Skoro naruszenie art. 217 § 2 k.p.c. nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2008 r., II PK 260/07, OSNP 2009 nr 15- 16, poz. 199), to tym bardziej nie może być przesłanką przyjęcia jej do rozpoznania. Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., zaś z uwagi na sytuację osobistą ubezpieczonego postanowił na mocy art. 102 k.p.c. nie obciążać go obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należnych organowi rentowemu. 4