II URN 30/94

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, sporządzone na żądanie Sądu Najwyższego, potwierdza zasadność rewizji nadzwyczajnej. Sąd Wojewódzki w motywach wyroku podał w sposób dokładny przebieg zatrudnienia wnioskodawcy oraz przytoczył opinię lekarzy biegłych sądowych. Sąd zaznaczył, że opinia ta nie budzi wątpliwości, gdyż została wydana przez lekarzy właściwych specjalizacji z uwagi na rodzaj schorzeń wnioskodawcy. Dlatego słuszny okazał się zarzut wnioskodawcy, że lekarze wchodzący w skład Obwodowej KIZ nie ocenili w sposób miarodajny stanu jego zdrowia i wydolności organizmu do wykonywania dotychczasowego zatrudnienia; nie byli bowiem oni lekarzami właściwych specjalizacji. Sąd Wojewódzki stwierdził dalej, że wnioskodawca spełnia zatem wymagania z art. 32 i 33 ustawy o z.e.p., gdyż w stanie jego zdrowia w okresie zatrudnienia nastąpiło istotne pogorszenie, które w konsekwencji spowodowało pogorszenie inwalidztwa w ramach III grupy inwalidów. Takie zaś pogorszenie uprawnia pracowników do renty inwalidzkiej III grupy, co zostało już wyjaśnione w orzecznictwie sądowym, a w szczególności w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 12 czerwca 1984 r., III UZP 24/84 (OSNCP 1985 z. 1 poz. 6). Oddalenie odwołania wnioskodawcy od niekorzystnej decyzji organu rentowego nastąpiło na skutek "przeoczenia" zasadnej opinii lekarzy biegłych sądowych, w wyniku czego doszło do dokonania wadliwego ustalenia, iż w inwalidztwie wnioskodawcy, powstałym przed 16 rokiem życia w czasie zatrudnienia nie doszło do istotnego pogorszenia. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także wyżej przytoczonych motywów zaskarżonego wyroku, oczywiste jest, że wyrok ten nie może się ostać. Ustalenie Sądu, że w stanie inwalidztwa wnioskodawcy w czasie jego zatrudnienia nie nastąpiło istotne pogorszenie, pozostaje bowiem w sprzeczności z opinią lekarzy biegłych sądowych, mylnie odczytaną przez Sąd. Dlatego konieczne jest rozważenie jeszcze raz przez Sąd Wojewódzki całego materiału dowodowego sprawy i ponowne rozstrzygnięcie o prawie wnioskodawcy do renty inwalidzkiej. Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 422 § 2 k.p.c. Uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej nie stoi na przeszkodzie upływ terminu określonego w art. 421 § 2 k.p.c., ponieważ zaskarżony wyrok także narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej. Pozbawienie wnioskodawcy, będącego inwalidą, za- gwarantowanego prawem świadczenia z ubezpieczenia społecznego pozostaje bowiem w sprzeczności z polityką socjalną naszego Państwa. ========================================