II UZ 40/13

UZASADNIENIE W sprawie o ustalenie wysokości kapitału początkowego Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 28 lutego 2013 r. odrzucił skargę kasacyjną C. Z. od wyroku tego Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. jako niedopuszczalną ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia wynoszącą 2.400 zł. Wnosząc w zażaleniu o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania, ubezpieczony zarzucił naruszenie art. 3982 § 1 w związku z art. 3986 § 2 k.p.c. Powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r., II UK 294/03 (OSNP 2004, nr 22, poz. 391), wskazując, że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych o ustalenie 2 kapitału początkowego skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia oraz zarzucił obrazę art. 328 § 2 w związku z art. 361 k.p.c. ze względu na zdawkowe i zbyt ogólnikowe uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przedmiotem postępowania, wszczętego odwołaniem od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego, było zastosowanie art. 173 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst – Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) i ustalenie kapitału początkowego. Wyliczenie kapitału początkowego dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem 1 stycznia 1999 r. opłacali składki lub za których opłacili je płatnicy, służy ustaleniu wartości stanowiącej przelicznik emerytury. Żądanie ustalenia kapitału początkowego ma wymiar majątkowy, w związku z czym sprawa mająca taki przedmiot jest sprawą o prawa majątkowe, w której skarga kasacyjna przysługuje tylko wówczas, gdy wartość spornego prawa nie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). Sprawa o ustalenie kapitału początkowego nie jest sprawą o świadczenie z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, nie została zatem wymieniona wśród spraw, w których skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Ich zamknięty katalog został określony w przepisie art. 3982 § 1 zdanie drugie k.p.c., a należy wskazać, że przepis ten został wprowadzony później niż uregulowania o kapitale początkowym zawarte w ustawie o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Oczywiste jest, że wobec kolejności regulacji, gdyby intencją ustawodawcy było takie uregulowanie tych spraw, by skarga kasacyjna przysługiwała w nich niezależnie o wartości przedmiotu zaskarżenia, znalazłoby się ono w wymienionym przepisie. Z tego względu pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2004 r., II UK 294/03 (OSNP 2004, nr 22, poz. 391) nie został podtrzymany w późniejszym orzecznictwie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2007 r., II UZ 67/06, OSNP 2008 nr 9-10, poz. 151; z dnia 5 sierpnia 2009 r., II UZ 28/09, 3 OSNP 2011 nr 7-8, poz. 113; z dnia 21 kwietnia 2004 r., II UK 294/03, OSNP 2004 nr 22, poz. 391; z dnia 14 września 2006 r., III UK 92/06 i z dnia 6 października 2009 r., II UZ 31/09; z dnia 2 marca 2012 r., III UZ 1/12, niepubl.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 § 3 w związku z 39814 k.p.c.).