I PK 144/12

UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w B. po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez stronę pozwaną w sprawie z powództwa J. K. i K. S.przeciwko Szkole Podstawowej Fundacji „E.” w S., o przywrócenie do pracy, częściowo zmienił wyrok pierwszej instancji, w pozostałym zakresie oddalił apelację oraz orzekł o kosztach. 2 Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną pozwany. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał na oczywistą zasadność skargi oraz potrzebę ponownej wykładni budzącego wątpliwości art. 45 § 2 k.p. oraz ponownej wykładni art. 264 § 2 k.p. W ocenie skarżącego za tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona, przemawiają podstawy skargi oraz zgromadzone w sprawie dowody. Skarżący podnosił, iż rozmiar, charakter oraz waga naruszeń i uchybień prawa procesowego i materialnego, których Sąd Okręgowy się dopuścił, nie pozastawiają wątpliwości, iż miały one istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji. Artykuł 3984 k.p.c. określa wymogi formalne, jakim powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Skarga kasacyjna powinna, poza spełnieniem wymagań przewidzianych dla pisma procesowego, zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (art. 3984 § 1 k.p.c.). Spełnienie wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek (postanowienie Sądu Najwyższego z 9 marca 2012 roku, I UK 388/11, LEX nr 1215135). Natomiast odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy 3 przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z 24 lutego 2012, II PK 274/11, LEX nr 1215146). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawiera co prawda opinię skarżącego, z której wynika, że Sąd Okręgowy dopuścił się naruszeń i uchybień prawa procesowego i materialnego wielkiej wagi, jednakże brak w tym miejscu argumentacji prawnej o charakterze i rodzaju tych naruszeń. Także samo wskazanie, że skarga jest „oczywiście uzasadniona” oraz „że zachodzi potrzeba ponownej wykładni budzącego wątpliwości art. 45 § 2 oraz ponownej wykładni art. 264 § 2 k.p., które w niniejszej sprawie mają zastosowanie” nie może być uznane za wymagane przepisami uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Wnoszący skargę kasacyjną obowiązany jest bowiem do przedstawienia profesjonalnego prawniczego uzasadnienia wskazanej lub wskazanych okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej, czego w skardze pozwanego brak. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie jest też oczywiście uzasadniona, ponieważ oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi, gdy już na pierwszy rzut oka podstawy wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi, a jednozdaniowe uzasadnienie odsyłające do podstaw skargi oraz zgromadzonych w sprawie dowodów nie spełnia wymagań, o których mowa powyżej. Sąd Najwyższy nie widzi sprzeczności z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, ani oczywiście błędnej, widocznej na pierwszy rzut oka wykładni lub widocznego w taki sposób niewłaściwego zastosowania prawa. A tylko w takiej sytuacji wskazana przesłanka uzasadnia przyjęcie skargi. Innych przesłanek skarżący nie podaje. Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 k.p.c. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. oraz § 11 ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., nr 163, poz. 1349). 4 /tp/