II UK 151/11

Wyrok z dnia 23 marca 2012 r. II UK 151/11 Przesłanką utraty prawa do emerytury policyjnej jest prawomocne skaza- nie po dniu 11 czerwca 2007 r. za czyn zabroniony, o którym mowa w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariu- szy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: z 2004 r. Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Przewodniczący SSN Jerzy Kuźniar (sprawozdawca), Sędziowie SN: Romualda Spyt, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2012 r. sprawy z wniosku Dariusza D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno- Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. o ustanie prawa do emerytury policyjnej i policyjnej renty inwalidzkiej oraz wstrzymanie ich wypłaty, na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r. […] o d d a l i ł skargę kasacyjną. U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2011 r. […] Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpie- czeń Społecznych w Warszawie oddalił apelację wnioskodawcy Dariusza D. od wy- roku Sądu Okręgowego-Sądu Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji Dyrektora Zakładu Eme- rytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. (organu rentowego) z dnia 30 września 2009 r., stwierdzających ustanie z dniem 30 lipca 2009 r. prawa do policyjnej renty inwalidzkiej oraz prawa do emerytury policyjnej z 2 uwagi na prawomocne skazanie wnioskodawcy za przestępstwa łapownictwa bierne- go. W stanie faktycznym sprawy, wnioskodawca (urodzony w dniu 10 maja 1966 r.) decyzją z dnia 18 lipca 2006 r. uzyskał policyjne świadczenie emerytalne, nato- miast decyzją z dnia 11 stycznia 2007 r. ustalono mu prawo do policyjnej renty inwa- lidzkiej, której pobieranie zawieszono z uwagi na pobieranie przez niego korzystniej- szej emerytury policyjnej. Wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r. […] Sąd Rejonowy w P. skazał wnioskodawcę za przestępstwa łapownictwa biernego (art. 228 § 1 i 3 k.k.) dokonane w warunkach ciągu przestępstw w związku z wykonywaniem czynności służbowych funkcjonariusza Policji, a powyższe orzeczenie utrzymał w mocy Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 30 lipca 2009 r. […]. W związku ze skazaniem wnio- skodawcy prawomocnym wyrokiem, organ rentowy decyzjami z dnia 30 września 2009 r., na podstawie art. 10 ust. 2 policyjnej ustawy emerytalnej, stwierdził ustanie z dniem 30 lipca 2009 r. prawa do policyjnej renty inwalidzkiej oraz do emerytury poli- cyjnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 32 Konstytucji RP w związku z art. 10 ust. 2 oraz art. 39 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funk- cjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jednolity tekst: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 82, poz. 558), przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu powyższych ustaw w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 czerwca 2007 r. w stosunku do wnioskodawcy, który nabył prawo do emerytury policyjnej przed wejściem w życie nowelizacji, tj. w dniu 18 lipca 2006 r., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekaza- nie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, ewentualnie uchyle- nie wyroku w całości i jego zmianę poprzez przywrócenie wnioskodawcy prawa do emerytury policyjnej z dniem 30 lipca 2009 r., wraz z orzeczeniem o kosztach postę- powania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 3 Stosownie do art. 39813 § 1 i 2 k.p.c., Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga (tak jak w rozpoznawanej sprawie) nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania lub gdy zarzut taki okaże się niezasadny. W ocenie Sądu Najwyższego, wykładnia przepisu art. 10 ust. 2 (oparta na jego literalnym brzmieniu) oraz art. 39 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, dokonana przez Sąd Apelacyjny, jest w pełni trafna i nie budzi wątpliwości. Skazanie emeryta albo rencisty policyjnego prawo- mocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 k.k. lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skar- bowe popełnione przed zwolnieniem ze służby, powoduje utratę prawa do zaopa- trzenia emerytalnego. Pozbawiając wnioskodawcę prawa do tego świadczenia organ emerytalny prawidłowo zastosował w sprawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 czerwca 2007 r. (art. 22 ustawy zmieniającej), albowiem już po przyznaniu emerytury wnioskodawca został prawomocnie skazany za czyn o jakim stanowi ten właśnie art. 10 ust. 2 ustawy. Zmiana art. 10 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji została przeprowadzona ustawą z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw (art. 4 pkt 2), a ustawa zmieniająca w art. 12 stanowi między innymi, że przepis art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) stosuje się w przy- padku gdy funkcjonariusz został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. A zatem przesłanką materialną utraty prawa do emerytury policyjnej nie jest data popełnienia czynu zabronionego, o jakim mowa w art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r., a prawomocne skazanie po wejściu w życie zmiany przepisu art. 10 (por. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2011 r., II UK 275/11, niepublikowane oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 4 czerwca 2009 r., III AUa 19/09, Orzecznictwo SA w Warszawie 2009 nr 4, poz. 18). W ocenie Sądu Najwyższego dokonana zmiana ustawy nie narusza, wbrew odmien- nym twierdzeniom skargi (bliżej zresztą nieuzasadnionym), art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady równości wobec prawa wszystkich obywateli znajdują- cych się w podobnej sytuacji prawnej, a także praw słusznie nabytych, które nota bene w sprawach z ubezpieczenia społecznego nie mają charakteru absolutnego. Wobec daty prawomocnego skazania wnioskodawcy za przestępstwa łapow- nictwa biernego (art. 228 § 1 i 3 k.k.) dokonane w warunkach ciągu przestępstw w związku z wykonywaniem czynności służbowych funkcjonariusza Policji (30 lipca 2009 r., a więc po wejściu w życie omawianego przepisu), nie budzi wątpliwości utrata prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy. Tym się kierując - gdy podstawy skargi nie zostały wykazane - orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39814 k.p.c. ========================================