UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze szczególnym, co
potwierdza przepis art. 3981
§ 1 i § 2 k.p.c. oraz reprezentatywne piśmiennictwo.
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy zachodzi
nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Przytoczone przesłanki ustawowe stanowią, więc obligatoryjny i nieodzowny
element oceny w tym stadium postępowania kasacyjnego. Badanie ich na
podstawie i w zakresie, przedstawionego w skardze kasacyjnej, uzasadnienia
2
wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania doprowadziło Sąd Najwyższy do konkluzji,
że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 3989
§ 1 k.p.c.
W szczególności nie formułuje ona w istocie zagadnienia prawnego w sposób, jaki
oczekiwałby tego Sąd Najwyższy, nie jest też w świetle wywodów skargi kwestią
wymagającą rozstrzygnięcia ani wykładnia wskazanych przepisów ani zasady ich
stosowania. W sprawie nie występują także wymagające rozstrzygnięcia
zagadnienia proceduralne. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd drugiej
instancji należy uznać za prawidłowe. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą w istocie
własnej wersji stanu faktycznego i są jedynie polemiką z ustaleniami Sądu drugiej
instancji. Ponadto skarga ta nie wskazuje w dostatecznym stopniu naruszenia
wyrokiem Sądu drugiej instancji prawa; uzasadnienie tego wyroku odpowiada
wymaganiom art. 328 § 2 k.p.c. - wyjaśnia podstawę faktyczna i prawną
rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że wypłata bonów towarowych niemająca
charakteru socjalnego jest przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1
ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jednolity
tekst: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), który stanowi podstawę wymiaru
składek na ubezpieczenie społeczne. W niniejszej sprawie regulamin zakładowy
świadczeń socjalnych nie przewidywał świadczeń w postaci „bonów towarowych”,
zatem Sąd drugiej instancji słusznie stwierdził, że takie świadczenie nie zostało
przyznane w ramach zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Pracodawca
nie może dowolnie (poza regulaminem) przyznawać nowe świadczenia socjalne.
Stwierdzić należy, że przedmiotowe bony byłyby świadczeniem socjalnym
zwolnionym z obowiązku odprowadzania od nich składek na ubezpieczenia
społeczne, gdyby pracodawca zmienił regulamin, włączając do jego katalogu wyżej
wymienione świadczenie, a następnie rozdzielając to świadczenie pracownikom,
zróżnicował jego wysokość stosując kryterium sytuacji życiowej, rodzinnej,
materialnej pracownika.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy działając na podstawie art. 3989
§ 2
k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
