II BP 12/11

UZASADNIENIE Sąd Okręgowy, działając jako sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., oddalił powództwo T. P. (powód) przeciwko P. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą V. o zapłatę równowartości kwoty 7980,27 GBP z tytułu podróży służbowych odbywanych poza granicami kraju oraz tytułu niewypłaconego wynagrodzenia za pracę oraz kwoty 1218 z tytułu wynagrodzenia za pracę w ramach podróży służbowej wraz z ustawowymi odsetkami. 2 Powód pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem. Wykonując dyspozycję art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. pełnomocnik powoda argumentuje, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie jest możliwe, ponieważ brak ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, zaś przedmiotowy wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Pełnomocnik powoda wywodzi, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególny przypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. Zaskarżone orzeczenie narusza bowiem jedną z podstawowych zasad porządku prawnego, jakim jest prawo do wynagrodzenia za wykonaną pracę, będące z kolei podstawową zasadą prawa pracy wyartykułowaną w art. 13 k.p. Zaskarżone orzeczenie pozbawia bowiem powoda dodatków do wynagrodzenia, które przysługiwały mu z tytułu podróży służbowych poza granicami kraju, zaś wydając zaskarżone orzeczenie Sąd Okręgowy zaakceptował stosowane przez pozwanego praktyki, które należy uznać za niezgodne z powyższą podstawową zasadą prawa pracy. Sąd Najwyższy zważył co następuje: Zasadniczo skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem służy zaskarżaniu prawomocnych wyroków sądów drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie. Wyjątkowo natomiast, zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., skarga służy także od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Jeżeli zatem skargę wniesiono w sytuacji określonej w art. 4241 § 2 k.p.c., w skardze tej powinno znaleźć się bliższe uzasadnienie tego, że występuje właśnie wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi (postanowienia SN z dnia 18 marca 2007 r., IV CNP 48/07, niepublikowane; z 23 stycznia 2009 r., I CNP 107/08, Lex Nr 738071; z dnia 22 czerwca 2011 r., II BP 7/11, niepublikowane). Wstępnym warunkiem zastosowania przepisu art. 4241 § 2 k.p.c. jest zaistnienie owego „wyjątkowego wypadku”. Za taki w dotychczasowym orzecznictwie uznaje się między innymi nieskorzystanie przez stronę 3 z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienia SN z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC z 2006 r., Nr 6, poz. 113; z dnia 22 czerwca 2011 r., II BP 7/11). Pojęcie „wyjątkowego wypadku” odnosi się do szczególnych okoliczności i przyczyn usprawiedliwiających nieskorzystanie przez stronę z przysługujących jej zwykłych środków prawnych (postanowienia SN z dnia 23 stycznia 2009 r., I CNP 107/08; z dnia 9 maja 2008 r., I CNP 19/08, niepublikowane). Natomiast podjęcie czynności procesowych nieadekwatnych do należytej ochrony interesów strony nie pozwala przyjąć, że do niezaskarżenia kwestionowanego w skardze orzeczenia doszło na skutek wyjątkowych okoliczności w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. (wyrok SN z dnia 24 czerwca 2009 r., I CNP 28/09, niepublikowane). Skarga powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego nie spełnia powyższych wymogów. Nie zawiera bowiem w części dotyczącej przesłanki, o której mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., żadnego wywodu pozwalającego przekonać Sąd Najwyższy o zaistnieniu takiej wyjątkowej sytuacji w sytuacji, gdy powód nie skorzystał za zwykłego środka prawnego zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej instancji w postaci apelacji (postanowienie SN z dnia 16 czerwca 2011 r., I CNP 1/11, niepublikowane). Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji.