II PK 11/11

Wyrok z dnia 28 czerwca 2011 r. II PK 11/11 Norma kompetencyjna zawarta w art. 6 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.) nie upoważnia wymienionych w nim organów do obniżenia wynagrodzenia pracownika należącego do kadry kierowniczej, z naruszeniem zasad dotyczących kształtowania treści stosunku pracy. Przewodniczący SSN Bogusław Cudowski, Sędziowie SN: Małgorzata Gersdorf, Halina Kiryło (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy z powództwa Janusza R. przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno- Usługowo-Handlowemu Budowa i Naprawa Dróg E. Sp. z o.o. w W. o wynagrodze- nie, na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2010 r. […] 1. o d d a l i ł skargę kasacyjną, 2. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlo- wego Budowa i Naprawa Dróg E. Spółki z o.o. w W. na rzecz powoda Janusza R. kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa proceso- wego w postępowaniu kasacyjnym. U z a s a d n i e n i e Powód Janusz R. wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego Przedsię- biorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego Budowa i Naprawa Dróg E. Spółki z o.o. w W. kwoty 85.565,82 zł z odsetkami od poszczególnych rat świadczenia oraz kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu roszczeń podał, że dochodzona kwota stanowi różnicę po- między wynagrodzeniem należnym mu z mocy uchwały Rady Pracowniczej […] z 2 dnia 13 listopada 1990 r. a faktycznie wypłaconym zgodnie z pismem Wojewody M. z dnia 24 maja 2001 r. Strona pozwana domagała się oddalenia powództwa. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy w Warszawie wyrokiem z dnia 27 stycznia 2010 r. zasądził od pozwanego Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego Bu- dowa i Naprawa Dróg E. Spółki z o.o. w W. na rzecz powoda Janusza R. tytułem wy- równania wynagrodzenia za pracę za okres od 1 kwietnia 2006 r. do 31 grudnia 2007 r. kwotę 85.565,82 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot poszczególnych mie- sięcznych „niedopłat”, liczonymi od pierwszego dnia po dniu ich wymagalności do dnia zapłaty oraz kosztami procesu w wysokości 6.996 zł i nadał wyrokowi rygor na- tychmiastowej wykonalności do kwoty 10.666,06 zł. Sąd pierwszej instancji ustalił, że powód był zatrudniony w M. Przedsiębior- stwie Budownictwa Uprzemysłowionego w P. (którego następcą prawnym jest po- zwana Spółka) w okresie od 14 listopada 1990 r. do 16 czerwca 2008 r. na stanowi- sku dyrektora Przedsiębiorstwa na podstawie powołania na czas nieokreślony. Zgodnie z uchwałą […] Rady Pracowniczej z dnia 5 listopada 1990 r. powodowi przy- sługiwało wynagrodzenie w wysokości pięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w Przedsiębiorstwie za ostatni kwartał bez wypłat nagród z zysku. Wojewoda M., jako organ założycielski Przedsiębiorstwa, pismem z dnia 31 sierpnia 2000 r. zawiadomił powoda, iż przyznaje mu - poczynając od dnia 1 września 2000 r. - wynagrodzenie miesięczne w kwocie 8.000 zł brutto. Mimo odwołania się powoda, Wojewoda M. podtrzymał swoją decyzję w tym przedmiocie, a pismami z dnia 14 maja 2001 r. i 24 maja 2001 r. ustalił nowy sposób obliczania jego wynagrodzenia jako 3,8 - krotność miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat z zysku w czwartym kwartale poprzedniego roku, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, z możliwością przyznania na wniosek Rady Pra- cowniczej nagrody rocznej. Tak określone wynagrodzenie powoda było niższe od wynikającego ze wspomnianej uchwały Rady Pracowniczej z dnia 5 listopada 1990 r. Wyrokami Sądu Okręgowego-Sądu Pracy w Warszawie z dnia 29 czerwca 2007 r. […] oraz z dnia 7 kwietnia 2008 r. […] zmieniono poprzedzające je orzeczenia Sądów Rejonowych i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda wyrównanie wynagrodze- nia za pracę za okresy od 1 września 2002 r. do 31 listopada 2003 r. i od 1 grudnia 2003 r. do 31 marca 2006 r. Zdaniem Sądu Okręgowego istota niniejszego sporu sprowadza się do pytania o dopuszczalność zmiany warunków płacy pracownika zatrudnionego na podstawie 3 powołania - dyrektora przedsiębiorstwa - w drodze decyzji organu założycielskiego tego przedsiębiorstwa, bez zachowania okresu wypowiedzenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji powód objęty był dyspozycją normy wyra- żonej w przepisie art. 6 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi (Dz.U. Nr 26, poz. 306 ze zm.), wskazującego podmioty kompetentne do ustalania wynagrodzenia wymienionych w ustawie pracowników. Przepisy te nie precyzują jednak trybu, w jakim powinno następować określenie owego wynagrodzenia. W przypadku dyrektora przedsiębiorstwa państwowego właściwy jest tryb wynikający z ogólnych przepisów. Z art. 6 powołanej ustawy nie można natomiast wyprowadzić wniosku, że organ kompetentny do ustalania wynagrodzenia dyrektora przedsiębior- stwa posiada w tym zakresie dowolność ograniczoną tylko co do rodzaju i wysokości przyznanych świadczeń i może w drodze jednostronnej decyzji zmieniać, w tym w szczególności - zmniejszać wynagrodzenie. W niniejszym przypadku nie zachodziły zaś nadzwyczajne sytuacje objęte regulacją art. 13 i art. 26 wskazanej ustawy, wprowadzającej ograniczenia płacowe odnośnie do osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, przewidujące nieważność aktów ustalających wynagrodzenie tych osób w razie przekroczenia maksymalnych kwot. Wynagrodzenie powoda wyni- kające z uchwały Rady Pracowniczej Przedsiębiorstwa było bowiem niższe od do- puszczalnej ustawowo wysokości. Pogorszenie warunków płacowych pracownika zasadniczo wymaga wypowie- dzenia zmieniającego. To jednak - w świetle art. 69 i w związku z art. 70 k.p. - nie jest możliwe wobec osób zatrudnionych na podstawie powołania. Zmiana warunków pracy i płacy pracownika powołanego może bowiem nastąpić tylko w drodze poro- zumienia stron lub odwołania pracownika i nawiązania stosunku pracy na nowych warunkach. Decyzja Wojewody M. dotycząca zmiany wynagrodzenia powoda jest więc sprzeczna w ustawą - Kodeks pracy i jako taka jest bezwzględnie nieważna z mocy art. 58 k.c. w związku z art. 300 k.p. Pozwany wniósł apelację od powyższego wyroku, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami i uznanie, iż obniżenie wynagrodzenia powoda wymagało jego odwołania i nawiązania stosunku pracy na nowych warunkach. Apelujący domagał się zmiany wyroku i oddalenia powództwa 4 oraz zasądzenia od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania za obie instan- cje. Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyro- kiem z dnia 23 września 2010 r. oddalił apelację i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instan- cji odwoławczej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektó- rymi podmiotami prawnymi, Sąd drugiej instancji zauważył, że ratio legis mechani- zmów wprowadzonych tymże aktem polega na limitowaniu maksymalnej wysokości wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z pracą, a przez to likwidowaniu „ko- minów płacowych” kadry zarządzającej we wskazanych w ustawie podmiotach uznawanych za podmioty publiczne. W tym celu w art. 13 ustawy zawarto regulację, w myśl której postanowienia umów o pracę oraz innych aktów stanowiących podsta- wę nawiązania stosunku pracy, a także umów cywilnoprawnych będących podstawą zatrudnienia, ustalające wynagrodzenie miesięczne, nagrodę roczną, odprawę z ty- tułu odwołania ze stanowiska lub rozwiązania stosunku pracy albo umowy cywilno- prawnej oraz wartość świadczeń dodatkowych w wysokości wyższej niż maksymalna dopuszczona ustawą, są nieważne z mocy prawa w odniesieniu do tej części, która przewyższa kwotę maksymalną określoną w ustawie. Tożsamą regułę w odniesieniu do aktów stanowiących postawę zatrudnienia istniejących w dniu wejścia ustawy w życie zawiera jej art. 26 ust. 1 z tym, iż w tym przypadku ustawodawca przewidział trzymiesięczny okres wyczekiwania na uruchomienie sankcji nieważności takich aktów. Dostosowanie treści istniejącego już stosunku pracy do warunków określo- nych w art. 5 i 8 ustawy nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego. W niniejszej sprawie to nie potrzeba dostosowania warunków płacowych powoda do unormowań powołanej ustawy legła u podstaw decyzji Wojewody M. o zmniejszeniu wynagro- dzenia za pracę. Wynagrodzenie to nie było bowiem wyższe od dopuszczanego ustawą. Strona pozwana swoje stanowisko w sporze opiera na treści art. 6 ust. 1 ustawy, który ma charakter kompetencyjny. Wprowadzenie do porządku prawnego tego przepisu oznacza, że z chwilą wejścia w życie ustawy go zawierającej, upraw- nienie do ustalania wysokości i składników wynagrodzenia powoda jako dyrektora przedsiębiorstwa państwowego należało wyłącznie i w całości do organu założyciel- skiego. Organ ten nie mógł jednak w oderwaniu od ratio legis samej „ustawy komi- nowej”, z naruszeniem prawa pracownika zatrudnionego na podstawie aktu powoła- 5 nia do świadczenia pracy na określonych warunkach pracy i płacy, arbitralnie zmie- niać te warunki przy wykorzystaniu jako pretekstu do tych działań błędnie zinterpre- towanych przepisów powołanej ustawy. Powyższy wyrok został zaskarżony skargą kasacyjną pozwanego. Skargę oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego przez: 1) błędną wykładnię art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 marca 2000 r. o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi i przyjęcie, że przepis ten ma wyłącznie charakter kompeten- cyjny, tj. ustanawia podmiot uprawniony do ustalania wynagrodzenia miesięcznego osób, do których ma zastosowanie ustawa oraz 2) błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 70 k.p. i przyjęcie, że organ właściwy, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 ustawy, chcąc zmienić pozwanemu wynagrodzenie jest obowiązany dokonać aktów odwołania z zajmowanego stanowiska i ponownego powołania ze zmniejszeniem wynagrodzenia. Skarżący wniósł o zmianę wyroku oraz poprzedzającego go orze- czenia Sądu Okręgowego i oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów zastęp- stwa procesowego za wszystkie instancje. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrażono pogląd, że po wejściu w życie ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi nie można już twierdzić, iż zmiana warunków płacowych pracownika zatrudnionego na podstawie powołania wymaga odwołania ze stanowiska i nawiązania nowego sto- sunku pracy. Przepis art. 6 ustawy zezwala organowi założycielskiemu na zmianę jedynie warunków płacowych pracownika, przy uznaniu za ważne wszystkich pozo- stałych elementów stosunku pracy z powołania. Jedynym kryterium ograniczającym jego swobodę w tym zakresie są stawki maksymalne miesięcznego wynagrodzenia, określone w art. 8 ustawy. Ustawa nie zamyka jednak temu organowi drogi do zmniejszenia wynagrodzenie osobie, z którą nawiązano stosunek pracy na mocy po- wołania, także w razie nieprzekroczenia stawek maksymalnych. Konstatacji tej nie zmienia treść art. 13 i art. 26 ustawy. W świetle art. 13, wszystkie dotychczasowe wynagrodzenia przewyższające maksymalną kwotę określoną w art. 8 stały się nie- ważne z mocy prawa z chwilą wejścia w życie ustawy, tj. od 1 maja 2000 r. Chodzi przy tym o wszystkie składniki wynagrodzenia wraz ze świadczeniami dodatkowymi. Natomiast redagując art. 26, wolą ustawodawcy było uznanie za nieważne dotych- czasowe wynagrodzenia wszystkich osób objętych ustawą i na podstawie art. 6 tego aktu ustalenie nowych wynagrodzeń, które mogły być niższe od maksymalnych kwot przewidzianych w art. 8. Do zmiany takiej nie miał przy tym zastosowania art. 70 k.p. 6 Postawą owej zmiany był bowiem art. 6 ustawy. Przepis ten - jako przepis szczegól- ny - samodzielnie reguluje kwestię zmiany wysokości wynagrodzenia dyrektora przedsiębiorstwa państwowego i upoważnia organ założycielski do samodzielnego i wielokrotnego modyfikowania jego warunków płacowych w drodze jednostronnego oświadczenia. Powód w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie lub odmowę przyjęcia do rozpoznania albo oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Analizę prawidłowości zaskarżonego wy- roku rozpocząć wypada od stwierdzenia, że ustawa z dnia 3 marca 2000 r. o wyna- gradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi, zwana dalej „ustawą” ma ograniczony zakres przedmiotowy i podmiotowy, gdyż normuje jedynie ten ele- ment stosunków zatrudnienia (pracowniczych i cywilnoprawnych), jakim jest wyna- grodzenie za świadczoną pracę (usługę) w odniesieniu do osób zajmujących wymie- nione w art. 2 ustawy stanowiska, należących do kadry zarządzającej w należących do sektora publicznego jednostkach organizacyjnych wyszczególnionych w art. 1. Jak wynika z druków sejmowych nr 516 z 1998 r. oraz nr 948, 963, 973 i 1020 z 1999 r., celem ustawy było wyeliminowanie „kominów płacowych” w sektorze publicznym gospodarki, poprzez usunięcie nadmiernych dysproporcji między średnimi zarobkami a wynagrodzeniami osób kierujących publicznymi podmiotami prawnymi, ustalenie odpowiedniej korelacji pomiędzy wysokością ich wynagrodzeń a wynikami ekono- micznymi i wielkością kierowanych jednostek oraz znaczeniem sprawowanej funkcji, jak również wprowadzenie jasnych mechanizmów regulacji wynagrodzeń kadry kie- rowniczej wspomnianego sektora. Temu celowi służy ustanowienie kompleksowego i co do zasady zamkniętego systemu wynagradzania osób kierujących wskazanymi w ustawie jednostkami organizacyjnymi, obejmującego w myśl art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 12 obligatoryjny składnik płacowy w postaci wynagrodzenia miesięcznego oraz dwa fakultatywne elementy, tj. nagrodę roczną i odprawę w związku z odwołaniem ze sta- nowiska, z możliwością przyznania świadczeń dodatkowych wyszczególnionych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 stycznia 2003 r. w sprawie szcze- gółowego wykazu świadczeń dodatkowych, które mogą być przyznane osobom kie- rującym niektórymi podmiotami prawnymi oraz trybu ich przyznawania (Dz.U. Nr 14, 7 poz. 139). System ten oparty jest na założeniu, że wysokość wynagrodzenia osoby kierującej podmiotem objętym regulacją ustawy zależy od oceny jej pracy i wyników kierowanej przez nią jednostki organizacyjnej. Konsekwencją takiego założenia jest zaś norma kompetencyjna art. 6 ustawy, określająca katalog podmiotów właściwych do oceny wyników pracy kadry kierowniczej, a w rezultacie tegoż - do ustalania wy- nagrodzenia wskazanych w tym akcie osób. Są nimi organy założycielskie albo orga- ny właściwe do reprezentowania Skarbu Państwa lub jednostek samorządu teryto- rialnego tworzących podmiot albo zgromadzenia wspólników lub akcjonariuszy. Słuszną jest teza, że od daty wejścia w życie ustawy warunki wynagradzania kadry zarządzającej w rozumieniu przepisów tego aktu kształtują wyłącznie organy wymienione w art. 6, także wówczas, gdy wcześniej decyzje w tym przedmiocie le- żały w gestii innych podmiotów. Wyrażona w powyższym przepisie norma prawna ma jednak wyłącznie charakter kompetencyjny. Rację mają Sądy orzekające w sprawie zauważając, że przepis ten nie precyzuje trybu ustalania wynagrodzenia osób zali- czanych do kadry zarządzającej ani możliwości i sposobu jego zmiany. Sama ustawa statuuje jedynie ramy, w jakich mogą poruszać się uprawnione organy ustanawiając warunki płacowe dla adresatów ustawy, albowiem w art. 5 oraz w art. 7 - 12 określa poszczególne składniki wynagrodzenia i górną ich granicę, a w art. 13 i art. 26 ust. 1 normuje konsekwencje naruszenia dyscypliny płacowej. W odniesieniu do aktów kreujących stosunki zatrudnienia zarówno nawiązane pod rządami omawianej ustawy, jak i istniejące w dacie jej wejścia w życie, sankcją za przekroczenie maksy- malnej dopuszczonej ustawą wysokości wynagrodzenia miesięcznego, nagrody rocznej, odprawy oraz świadczeń dodatkowych jest nieważność postanowień w tej części. Przepis przejściowy art. 26 ust. 1 nie działa przy tym wstecz i nie modyfikuje warunków płacowych kadry zarządzającej sprzed wejścia w życie ustawy, a jedynie wprowadza - po upływie wskazanego w nim trzymiesięcznego okresu dostosowaw- czego - zastępowalność z mocy prawa postanowień tychże umów i innych aktów bę- dących podstawą nawiązania stosunków zatrudnienia, a sprzecznych z ustawą, od- powiednimi jej unormowaniami. Zamieszczone w art. 13 oraz art. 26 ust. 1 ustawy klauzule częściowej nieważności aktów kreujących stosunki zatrudnienia kadry za- rządzającej są przeciwieństwem wyrażonej w art. 18 k.p. zasady uprzywilejowania pracownika, oznaczającej możliwość kształtowania przez strony treści stosunku pracy w sposób korzystniejszy dla pracownika od wynikającego z przepisów prawa pracy. Większość unormowań prawa pracy ma wszakże charakter semiimperatywny, 8 w przeciwieństwie do regulacji art. 5 oraz art. 7 - 12 ustawy, która jest ściśle bez- względnie obowiązująca. Z uwagi na taki właśnie charakter przepisów ustawy, w ju- dykaturze wyrażany jest pogląd, iż dostosowanie treści stosunku pracy do reguł wy- nikających z przepisów tego aktu nie wymaga wypowiedzenia zmieniającego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 września 2003 r., I PK 290/02, OSNP 2004 nr 17, poz. 299). W doktrynie prezentowane jest jednak odmienne stanowisko, w świetle którego dostosowanie istniejących kontraktów kadry zarządzającej do zasad wynikających z ustawy powinno polegać na wykorzystaniu zwykłych sposobów pogarszania warun- ków pracy i płacy pracowników, czyli na zastosowaniu wypowiedzenia zmieniającego (M. Gersdorf: Czy jest możliwy powrót spółki pod ustawę kominową i jakie są tego konsekwencje dla stosunków pracy kadry menadżerskiej, PiZS 2002, nr 8, s. 36). Zatem nawet w sytuacji opisanej hipotezą normy art. 13 lub art. 26 ustawy kwestia trybu obniżenia wynagrodzenia osoby kierującej niektórymi podmiotami prawnymi nie jest jednoznacznie postrzegana. Zagadnienie to wykracza jednak poza ramy niniej- szego sporu. Zważywszy na to, że w rozpoznawanej sprawie wynagrodzenie Janu- sza R. po wejściu w życie komentowanej ustawy nie przekraczało maksymalnej wy- sokości zakreślonej jej przepisami, nie zachodziła konieczność modyfikowania treści stosunku pracy powoda zgodnie z unormowaniami tego aktu. Natomiast ustanawia- jąc zamknięty katalog składników wynagrodzenia osób kierujących jednostkami or- ganizacyjnymi sektora publicznego i oznaczając górne granice wysokości tych skład- ników, ustawodawca nie ingerował w sposób kształtowania przez kompetentne orga- ny warunków płacowych kadry zarządzającej mieszczący się w tak zakreślonych ra- mach. Dopuszczalność i tryb zmiany owych warunków wynika zatem z przepisów regulujących dany rodzaj stosunku zatrudnienia: cywilnoprawny lub pracowniczy, a w tym ostatnim przypadku - umowny bądź pozaumowny. Jak zauważył Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 2006 r., I PK 253/05 (OSNP 2007 nr 15 - 16, poz. 213), w sytuacji gdy wynagrodzenie osoby kierującej niektórymi podmiotami prawnymi nie przewyższa dopuszczalnego maksymalnego progu, ani z mocy same- go art. 6 ust. 1 ustawy, ani z nawet z wykonywania przez właściwy organ przewidzia- nej w tym przepisie kompetencji do ustalania wynagrodzenie, nie wynikają „automa- tycznie”, to znaczy bez wypowiedzenia warunków umowy o pracę, skutki w zakresie sferze płacowej. Trzeba bowiem wskazać na zasady prawa pracy określone w art. 18 § 1 i § 2 k.p., stosownie do których bezpośrednia (czyli bez potrzeby wypowiedzenia warunków umowy o pracę) nieważność warunków wynikających z umów dotyczy 9 tylko sytuacji, gdy postanowienia umowy są mniej korzystne dla pracownika niż prze- pisy prawa pracy. W pozostałych przypadkach dla modyfikacji wynagrodzenia pra- cownika konieczne jest dokonanie wypowiedzenia zmieniającego. Reasumując trzeba stwierdzić, że norma kompetencyjna zawarta w art. 6 ustawy nie oznacza, iż wymienione w tym przepisie podmioty mogą w dowolny spo- sób, z naruszeniem zasad dotyczących kształtowania treści poszczególnych stosun- ków pracy, obniżyć wynagrodzenie pracownika należącego do kadry kierowniczej w części nieprzekraczającej górnej granicy zakreślonej regulacją tego aktu. Co do możliwości zmiany warunków wynagradzania pracownika zatrudnio- nego na podstawie powołania należy podzielić pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 1987 r., III PZP 47/87 (OSNCP 1989 nr 9, poz. 131), zgodnie z którym wypowiedzenie warunków pracy i płacy takiemu pracownikowi jest niedopuszczalne. Zmiana treści stosunku zatrudnienia, w szczególności w zakresie rodzaju pracy (stanowiska) pracownika może nastąpić w drodze odwołania i nawiązania nowego stosunku pracy na nowych zasadach, jeżeli organ odwołujący jest do tego właściwy. Zmiana innych niż rodzaj pracy warunków możliwa jest też w drodze wzajemnego porozumienia między pracownikiem, a właściwym do ich usta- nowienia organem. W niniejszym przypadku nie doszło zaś do takiego porozumienia, albowiem powód od samego początku kwestionował ustalone przez organ założy- cielski wynagrodzenie. W konsekwencji tegoż jednostronna zmiana przez pozwane- go warunków płacowych powoda była niedopuszczalna, a jej dokonanie implikowało zachowanie przez Janusza R. prawa do wynagrodzenia na dotychczasowych zasa- dach. Wobec prawidłowości zaskarżonego wyroku należało orzec stosownie do art. 39814 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w myśl 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w związku z art. 398²¹ k.p.c., a nadto § 12 ust. 4 pkt 2 w związku z § 11 ust. 1 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). ========================================