1. Powódka Halina G. w sprawie przeciwko Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w J. o przywrócenie do pracy wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 października 2010 r. Zaskarżonym wyrokiem oddalono jej apelację wyroku Sądu Rejonowego - Sądu Pracy z dnia 10 czerwca 2010 r., którym oddalono powództwo.
2. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła w niej naruszenie art. 45 k.p. oraz art. 232, art. 233 i art. 386 k.p.c. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała na potrzebę wykładni art. 45 k.p. w związku z treścią wypowiedzenia umowy o pracę i ustalenia, czy nakazanie pracownikowi przekazania swych obowiązków innym pracownikom jest „likwidacją stanowiska pracy", czy też jest jedynie poleceniem pracodawcy, które pracownik jest bezwzględnie zobowiązany wykonać i czy nie jest to w istocie inna przyczyna wypowiedzenia umowy niż wynika to z treści oświadczenia pracodawcy. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
3. Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W rozpoznawanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi. Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzeczono, jak sentencji.