II PZ 55/10

Uzasadnienie Postanowieniem z 2 września 2010 r. Sąd Okręgowy– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił apelację strony pozwanej Kuźni J. Spółki Akcyjnej. W uzasadnieniu stwierdzono, że postępowanie w sprawie wszczęte zostało 9 kwietnia 2008 r. Zastosowanie miał więc art. 1302 § 3 k.p.c. obowiązujący do 30 czerwca 2009 r. (art. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., Dz. U. Nr 234 poz. 1571). Zawodowy pełnomocnik pozwanej nie uiścił w terminie do wniesienia apelacji, tj. do 28 czerwca 2010 r., należnej opłaty. Opłatę uiszczono dopiero 20 lipca 2010 r. Sąd stwierdził zatem, że apelacja powinna była zostać odrzucona 2 przez Sąd Rejonowy bez wzywania do uiszczenia należnej opłaty (art. 370 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.). Na postanowienie zażalenie złożyła pozwana. W jego uzasadnieniu stwierdzono między innymi, że w sprawie postępowanie zakończone wydaniem przez Sąd Okręgowy zaskarżonego postanowienia z 2 września 2010 r. zostało wszczęte nie, jak przyjął Sąd II instancji wniesieniem pozwu 9 kwietnia 2008 r., lecz wniesieniem przez pozwaną. 28 czerwca 2010 r. apelacji. W opinii skarżącego, postępowanie wszczęte w wyniku wniesienia przez stronę apelacji stanowi postępowanie odrębne od postępowania przed Sądem I instancji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie jest z oczywistych względów nieuzasadnione i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1302 § 3 k.p.c. sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Przepis ten został uchylony z dniem 1 lipca 2009 r. przez art. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy zmieniającej, jej przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie (z zastrzeżeniem przepisów ust. 2-5, które nie odnoszą się do niniejszej sprawy). Data ta odnosi się do wniesienia pozwu (postanowienie SN z 3 lutego 2010 r., I UZ 1/10, niepublikowane). Dla sprawy kluczowe znaczenie ma, że pozew został wniesiony przed 1 lipca 2009 r. Oznacza to, że przepisy ustawy z 5 grudnia 2008 r. nie znajdują w sprawie zastosowania i prawidłowo na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. odrzucono 3 apelację (tak samo SN w postanowieniach z 9 grudnia 2009 r., II PZ 22/09, LEX nr 577834, 28 października 2009 r., II PZ 16/09, LEX nr 559945 i 13 października 2010 r., II UZ 22/10, niepublikowane). Z powyższych względów, na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.