I BP 7/10

Uzasadnienie Skargą z dnia 24 maja 2010 r. powód M. J. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 marca 2010 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga wymagała odrzucenia jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 4248 § 1 k.p.c. Stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, jeśli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze 2 przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Brzmienie takie nadane zostało cytowanemu przepisowi przez art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155 poz. 1037). Ustawodawca nie zawarł w ustawie żadnych przepisów przejściowych, które wymagałyby rozpoznania skargi wniesionej od orzeczeń innych niż wyroki przed dniem wejścia w życie nowelizacji (tj. przed dniem 25 września 2010 r.). Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. (druk sejmowy nr 2525) celem ustawodawcy było ograniczenie obowiązku orzekania o niezgodności z prawem przez Sąd Najwyższy jedynie do przypadków niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. W odniesieniu do innych orzeczeń, jak wynika z uzasadnienia, ustawodawca zdecydował się uprościć drogę dochodzenia odszkodowania przez wyłączenie obowiązku uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia oddalającego zażalenie na postanowienie sądu pierwszej instancji odrzucające wniosek powoda o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty od apelacji od wyroku z dnia 30 stycznia 2009 r. jest w obecnym stanie prawnym skargą niedopuszczalną. Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.