II BP 23/09

Uzasadnienie Na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c. Sąd Rejonowy w P. – IV Wydział Pracy – postanowieniem z 31 stycznia 2008 r. odrzucił apelację pozwanego M. K., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, z powodu nieuiszczenia opłaty stałej lub stosunkowej. Na postanowienie zażalił się pozwany, skarżąc je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przyjęcie apelacji do rozpoznania. Sąd Okręgowy w W. – XII Wydział Pracy – postanowieniem z 28 marca 2008 r. oddalił zażalenie. Pozwany złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od apelacji. Postanowieniem z 28 maja 2008 r. Sąd Rejonowy w P. – IV Wydział Pracy – oddalił wniosek. Pozwany zażalił się na powyższe postanowienia. Postanowieniem z 4 sierpnia 2008 r. Sąd Rejonowy 2 zażalenie odrzucił. Pozwany zażalił się na powyższe postanowienie. Sąd Okręgowy w W. – XII Wydział Pracy – postanowieniem z 9 października 2008 r. zażalenie oddalił. Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanych orzeczeń Sądu Okręgowego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga powinna zawierać: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe; 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Ponadto § 2 stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego. Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z 27 października 2005 r., V CNP 23/05, LEX nr 186767, skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako pismu procesowemu postawione zostały wysokie wymagania. Skarga ta – podobnie jak skarga kasacyjna – oprócz warunków formalnych określonych w art. 4245 § 2 k.p.c. powinna spełniać warunki należące do istoty skargi (jej treści), które można określić, jak w przypadku skargi kasacyjnej, mianem jej "cech kreatywnych". Każde z sześciu wymagań z art. 4245 § 1 k.p.c. powinno być wyraźnie wyodrębnione i wypełnione. Brak choćby jednego z nich powoduje, że skarga jest dotknięta istotną wadą, nienaprawialną w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine 3 (postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 kwietnia 2007 r., I BP 18/07, Lex nr 489024, 8 stycznia 2008 r., I BP 48/07, Lex nr 442671, 20 listopada 2006 r., I BP 11/06, OSNP 2007, nr 21-22, poz. 319). Wniesiona skarga nie spełniała większości powołanych wyżej konstrukcyjnych składników skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Przede wszystkim nie wskazano podstaw skargi oraz ich uzasadnienia, nie wskazano przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Poza tym skarżący nie wnioskował o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, lecz o uchylenie postanowień Sądu Okręgowego i przekazanie do ponownego rozpoznania. Już choćby te uchybienia kwalifikują skargę jako niedopuszczalną. W związku z powyższym, wniesiona skarga, jako niespełniająca wymagań z art. 4245 § 1 podlega odrzuceniu przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.).