II UK 162/10

Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r., Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację wnioskodawczyni W. M. od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 października 2009 r. w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość emerytury, uznając, że przeliczenie świadczenia wnioskodawczyni dokonane przez ZUS w decyzji z dnia 7 sierpnia 2007 r. polegało tylko na zastosowaniu wyższego (korzystniejszego) wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 207,66%, w miejsce poprzedniego -178,84%, wynikającego z decyzji o przyznaniu emerytury z dnia 18 kwietnia 2006 r. W ocenie Sądu drugiej instancji dokonano ponownego obliczenia emerytury zgodnie z art. 111 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.), 2 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik wnioskodawczyni zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie - art. 110 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4, art. 111 ust. 3 oraz art. 133 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został wskazaniem, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W ocenie pełnomocnika wnioskodawczyni „organ rentowy dopuścił się rażących uchybień w postępowaniu o przeliczenie wysokości świadczenia, czym w praktyce pozbawił ubezpieczoną konstytucyjnego prawa do zabezpieczenia społecznego”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje; W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, iż skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3984 § 1 w związku z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość" i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem Sądu Najwyższego, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność wymaga wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, niepublikowane), bowiem spełnienie tej przesłanki możliwe jest wyłącznie przy takim naruszeniu prawa, którego stwierdzenie nie wymaga 3 dokonywania pogłębionej analizy prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2007 r., II UK 45/07, a także postanowienie z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 45/07, oba niepublikowane). Tymczasem treść uzasadnienia ocenianej skargi kasacyjnej wskazuje jednoznacznie, że istotna część wywodów kwestionuje ustalenia faktyczne przyjęte przez Sądy orzekające w sprawie jak i ich ocenę, co nie jest prawnie dopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.). Wobec powyższego, gdy zaskarżony wyrok nie zapadł nadto w warunkach nieważności postępowania, brak podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.