I UK 36/10

uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2008 r., I UK 108/08, OSNP 2010 nr 9-10, poz. 121). W chwili obecnej należy przyjąć, że nowe brzmienie art. 29 ustawy uwzględnia zasadniczy cel tego przepisu, jakim jest uprzywilejowanie wyłącznie pracowników - osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu pozostawania w stosunku pracy. Związanie prawa do wcześniejszej emerytury z podleganiem jedy- nie ubezpieczeniu pracowniczemu wynika też jednoznacznie z przepisu art. 29 ust. 3 ustawy. Zgodnie z nim spełnienia warunków, o których mowa w ust. 2, nie wymaga się od ubezpieczonych, którzy przez cały wymagany do nabycia prawa okres, podle- gali ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnym i rentowym z ty- tułu pozostawania w stosunku pracy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że ustawa nie zawiera jednolitej definicji „pracownika”. Jest jednak niewątpliwe, że zgodnie z art. 4 pkt 13 jest to osoba podlegająca ubezpieczeniom społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy systemowej. Ustawa systemowa stanowi w art. 8, że za pracownika uważa 6 się osobę pozostającą w stosunku pracy. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 6 tej ustawy obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlegają pracownicy (ust.1 pkt 1) oraz - między innymi - wymienieni oddzielnie posłowie i senatorowie po- bierający uposażenie. Wynika więc z tego jednoznacznie, że spełnieniem warunku bycia pracownikiem, tak w rozumieniu ustawy systemowej jak i emerytalnej, jest po- zostawanie w stosunku pracy i podleganie z tego tytułu ubezpieczeniom społecznym. W tym stanie rzeczy decydujące znaczenie ma definicja pracownika zawarta w art. 2 k.p. Zgodnie z nim pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Ścisłe definiowanie pracownika, w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy, zostało już wcześniej przyjęte w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W powoływanym już wyroku I UK 108/08 stwierdzono, że warunek określony w art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy spełnia ten ubezpieczony, którego ostatnim tytułem ubezpieczenia przed zgłoszeniem wnio- sku o emeryturę było pozostawanie w stosunku pracy. Także w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r., II UK 271/06 (OSNP 2008 nr 17-18, poz. 263) przyjęto, że adwokat nie ma prawa do wcześniejszej emerytury z art. 29 ustawy. Stanowisko takie zostało też wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 2008 r., I UK 377/07 (LEX nr 494100). Stwierdzono w nim, że wynikający z art. 29 ustawy w związku z jej art. 46 ust. 1 przywilej umożliwiający skorzystanie z uprawnień emerytalnych w niższym wieku ma charakter wyjątkowej regulacji szczególnej, przez co nie poddaje się wy- kładni rozszerzającej na inne niż pracownicy kategorie ubezpieczonych. Orzeczenia te nie dotyczyły wprawdzie uprawnień parlamentarzystów jednak przyjęta w nich interpretacja wyznacza kierunek linii orzeczniczej i znajduje zastoso- wanie także do tej grupy ubezpieczonych. Należy więc stwierdzić, że poseł otrzymu- jący uposażenie nie może być traktowany jako pracownik w rozumieniu art. 29 ustawy emerytalnej. Tym samym nie spełnia on obu warunków określonych w art. 29 ust. 2 tej ustawy. Należało więc uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż nie zostały naruszone - wskazane w skardze - przepisy prawa materialnego. Reasu- mując należy więc przyjąć, że w obecnym staniem prawnym poseł nie może nabyć prawa do wcześniejszej emerytury jeżeli jego ostatnim tytułem ubezpieczenia nie było ubezpieczenie pracownicze, zgodnie z warunkami wynikającymi z art. 29 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy emerytalnej. Z powyższych względów, na podstawie art. 39814 k.p.c. orzeczono jak w sen- tencji wyroku. 7 ========================================