I UZ 19/10

Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem odrzucono skargę kasacyjną pozwanego ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 3982 § 1 k.p.c.). Pierwotną decyzją z 26 marca 2007 r. pozwany wymierzył spółce akcyjnej C. składki na ubezpieczenia społeczne 1.796.043 zł, zdrowotne 416.150,76 zł oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych uznając 2 bony wydane pracownikom z funduszu socjalnego za ich przychód podlegający tym składkom. Po odwołaniu spółki od decyzji z 26 marca 2007 r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone wobec pominięcia w niej pracowników jako zainteresowanych (sygn. akt. Sądu Okręgowego w K. VI U …/07). Pozwany wydał potem 510 indywidualnych decyzji skierowanych do poszczególnych pracowników i spółki (płatnika). Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 15 grudnia 2008 r. oddalił odwołanie spółki od decyzji pozwanego z 11 lutego 2008 r., którymi ustalono wysokość podstawy wymiaru składek od przychodów z tytułu bonów otrzymanych przez pracowników J. F., G. G. i H. G. Sąd Apelacyjny po apelacji spółki wyrokiem z 19 sierpnia 2009 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego oraz poprzedzające go decyzje pozwanego i stwierdził, że do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie wchodzą uwzględnione w decyzjach wartości bonów towarowych wypłaconych zainteresowanym pracownikom. Skarga kasacyjna pozwanego jako wartość przedmiotu zaskarżenia podała 2.354.432,90 zł, czyli ogólną kwotę składek obciążającą spółkę. Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu odrzuceniu skargi kasacyjnej wskazał, że wartość składek w rozpoznanej sprawie jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (wynosi 819,89 zł dla J. F., 759,56 zł dla H. G. i 759,55 dla G. G.), zatem skarga kasacyjna nie była dopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Podniósł, że wydał indywidualne decyzje wobec poszczególnych pracowników tylko dla umożliwienia merytorycznego rozstrzygnięcia odwołania spółki od pierwotnej decyzji z 26 marca 2007 r., obejmującej całą zaległość składkową, choć mógł przesłać zainteresowanym pracownikom tę decyzję z załącznikiem indywidualizującym wysokość wymierzonych składek w odniesieniu do każdego pracownika z tytułu wydanych bonów towarowych. Wartość przedmiotu zaskarżenia powinna stanowić kwota składek wymierzona decyzją z 26 marca 2007 r. odnosząca się faktycznie do wszystkich 510 zainteresowanych, zwłaszcza że 3 potwierdza to wyrok Sądu Apelacyjnego stwierdzający, że “... prawomocny wyrok z niniejszej sprawie ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania w sprawie VI U …/07 ...”. W odpowiedzi spółka wniosła o oddalenie zażalenia i zasądzenie kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Tożsame zażalenia pozwanego zostały już rozpoznane przez Sąd Najwyższy w sprawach innych zainteresowanych pracowników i obecny skład w pełni podziela przedstawioną w nich argumentację (przykładowo postanowienia Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 2010 r. w sprawach I UZ 11/10 i I UZ 14/10 oraz z 26 kwietnia 2010 r. w sprawie I UZ 20/10). Pozwany nie mógł więc w skardze kasacyjnej podać wartości przedmiotu zaskarżenia z innej sprawy. Sprawa objęta skargą wynikała z nowych decyzji, w których wartość przedmiotu sporu i w konsekwencji zaskarżenia była niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 § 1 k.p.c.). Pozwany sam zauważa, że mógł w określony sposób decydować o zakresie sporu (sprawy sądowej), w tym również co do kręgu podmiotowego zainteresowanych, gdyż zależało to od jego decyzji. Pierwotna decyzja z 26 marca 2007 r. ze względu na przedmiot rozstrzygnięcia nie mogła pomijać pracowników jako bezpośrednio zainteresowanych. Bez ich udziału postępowanie byłoby nieważne (art. 47711 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 5 k.p.c.). Sanacja tego braku nastąpiła w ten sposób, że pozwany wydał indywidualne decyzje, co spowodowało, że każda decyzja podlegała odrębnej kontroli w sądowym postępowaniu odwoławczym i tylko ona określała zakres i przedmiot sporu, a w konsekwencji wartość przedmiotu zaskarżenia. Natomiast to czy rozpoznanie zażalenia nie pozostanie bez wpływu na rozstrzygnięcie pierwotnej sprawy sądowej (VI …/07), nie wchodzi zakres oceny obecnego zażalenia. W tym postępowaniu nie rozstrzyga się z urzędu o nieważności postępowania w sprawie objętej skargą w relacji do innej sprawy, ze względu na przyczynę nieważności z art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 3 k.p.c., gdyż do postępowania toczącego się na skutek zażalenia nie stosuje 4 się art. 39813 § 1 k.p.c. (w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Nie byłoby też tożsamości podmiotowej warunkującej taką nieważność, gdyż niesporne jest, że pracownicy jako zainteresowani nie byli uczestnikami w pierwszej sprawie. Z tych motywów orzeczono jak sentencji, stosownie do art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.