Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2009 r., Sąd Okręgowy –Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną pozwanego A. K. od postanowienie tego Sądu z dnia 13 sierpnia 2009 r. w sprawie z powództwa M. Spółki z o.o. o zapłatę, uznając ją za niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania, kończących postępowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy, działając jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2009 r. oddalił zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego o odrzuceniu zarzutów pozwanego od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym wystawionego przez ten Sąd.
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik pozwanego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 3981 § 1 k.p.c. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i podnosząc, że „wyrokiem jest również nakaz zapłaty (...)”, wniósł o jego zmianę i dopuszczenie do merytorycznego rozpoznania zarzutów od nakazu zapłaty lub o uchylenie orzeczeń Sądu pierwszej i drugiej instancji.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie w sprawie. Oznacza to, że w przypadku innych niż wymienione postanowień skarga kasacyjna nie jest przedmiotowo dopuszczalna. Nakaz zapłaty wydawany jest w postępowaniu nakazowym i upominawczym i w przypadku gdy nie wniesiono od niego skutecznie sprzeciwu w całości lub części, nie będąc wyrokiem, ma jego skutki (art. 494 § 2 i art. 504 § 2 k.p.c.). Skoro postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zarzutów od nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym nie zostało wymienione w przepisie art. 3981 § 1 k.p.c. jako zaskarżalne skargą kasacyjną, skarga od niego jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2 k.p.c.).
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.