Sąd Najwyższy odrzucił skargę powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, uznając ją za oczywiście bezzasadną. Spór dotyczył roszczeń o zapłatę i odszkodowanie przeciwko pracodawcy, związanych z niewydaniem lub wadliwym wydaniem świadectwa pracy oraz z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę. SN wskazał, że art. 99 k.p. dotyczy odpowiedzialności pracodawcy za szkodę wynikłą z niewydania świadectwa pracy, zasadniczo w zakresie pozostawania pracownika bez pracy, a skarżący nie wykazał konkretnej szkody w tym rozumieniu. Podkreślono też, że roszczenia związane z wadliwym wypowiedzeniem umowy o pracę podlegają terminowi z art. 264 § 1 k.p., a nie ogólnemu przedawnieniu z art. 291 k.p. Bez skutecznego i terminowego zaskarżenia wypowiedzenia nie można później powoływać się na jego bezprawność jako podstawę innych roszczeń odszkodowawczych. Dodatkowo SN odmówił przyznania kosztów pomocy prawnej z urzędu, ponieważ pełnomocnik został ustanowiony do sporządzenia skargi konstytucyjnej, a wniósł inną skargę.
Kluczowe kwestie prawne:
·odpowiedzialność pracodawcy za niewydanie lub wadliwe wydanie świadectwa pracy (art. 99 k.p.)
·termin do wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę i jego wpływ na roszczenia odszkodowawcze (art. 264 § 1 k.p.)
·brak możliwości powoływania się na bezprawność rozwiązania umowy bez wcześniejszego, terminowego zaskarżenia wypowiedzenia
·odrzucenie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jako oczywiście bezzasadnej
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
Uzasadnienie
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego
Sądu Pracy i Ubezpieczeń w K., z dnia 26 września 2008 r. oddalającego apelację
powoda – J. A. od wyroku Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w T. z dnia 26 maja
2008 r., IV P …/08, pełnomocnik powoda zarzucił naruszenie prawa materialnego –
art. 99 § 1 i 2 k.p., art. 291 § 1 k.p. Ze względu na wartość przedmiotu sporu
skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej od
zaskarżonego wyroku.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na przyjęcie do rozpoznania, gdyż nie zostały
naruszone wskazane w niej przepisy prawa materialnego.
W kwestii naruszenia przepisów art. 99 § 1 i 2 k.p. należy stwierdzić, że
przepisy te są podstawą do odpowiedzialności pracodawcy za szkodę
spowodowaną niewydaniem lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy.
Zasadniczo odpowiedzialność ta dotyczy szkody polegającej na pozostawaniu
pracownika bez pracy. W tej sytuacji nie mają zastosowania przepisy art. 471 i n.
k.c. gdyby nawet rozważać możliwość dochodzenia naprawienia innej szkody, niż
pozostawanie bez pracy, na podstawie art. 471 k.c., (wyrok SN II PK 36/04), to
należałoby najpierw określić na czym ta szkoda miałaby polegać. Roszczenie o
naprawienie szkody zawsze zależy od istnienia i stwierdzenia szkody wyrządzonej
przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego
świadectwa pracy (zob. wyrok SN z dnia 4 marca 2008 r., II PK 178/07). W skardze
określono zaś jedynie, że szkoda obejmuje odszkodowanie z tytułu niezgodnego z
prawem rozwiązania umowy o pracę (3.380 zł) oraz odszkodowanie (stratę 1.000
zł) w związku z niewydaniem świadectwa pracy.
Nie został także naruszony przepis art. 264 § 1 k.p. Zgodnie z nim odwołanie
od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia
doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę. Nie ulega żadnej wątpliwości,
że termin określony w tym przepisie ma zastosowanie także do wypowiedzenia
umowy na czas określony. W pojęciu „odwołanie” mieści się również roszczenie o
odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia (wyrok SN z dnia 16 czerwca
1999 r., I PKN 117/99, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 646). Tak więc w tej sytuacji
nie ma zastosowania art. 291 k.p., który reguluje problem przedawnienia roszczeń.
Ponadto należy pamiętać, że bez skutecznego wytoczenia powództwa,
wniesionego z zachowaniem terminu, o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne,
o przywrócenie do pracy lub odszkodowanie pracownik nie może w żadnym innym
postępowaniu powoływać się na bezprawność rozwiązania umowy, jako na
przesłankę roszczeń odszkodowawczych (wyrok SN z dnia 25 lutego, II PK
164/08).
3
Należy więc stwierdzić, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, gdyż nie
narusza wskazanych w skardze przepisów. Na tej podstawie należało więc uznać,
że skarga jest oczywiście bezzasadna.
Ponadto należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w T. ustanowił adwokata z
urzędu w celu wniesienia skargi konstytucyjnej. Tymczasem sporządził on skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku. Tym samym nie było
możliwe przyznanie kosztów za udzielenie pomocy prawnej z urzędu.
Z tych względów, na podstawie art. 4249
k.p.c., Sąd Najwyższy postanowił
jak w sentencji.
