I PK 76/08

uzasadnienie poglądu o tym, że odwołanie naczelnika urzędu wyczerpuje uzasad- nione potrzeby urzędu w rozumieniu art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Powstaje pytanie, jak rozstrzygnąć to zagadnienie, gdy cechy te nie dotyczą stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że „na tle związku normatywne- go art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych i art. 5 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, kolejnym istotnym zagadnieniem związanym z po- trzebą wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych, jest określenie kompetencji sądu do badania przyczyn odwo- łania ze stanowiska w związku z przeniesieniem w trybie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Nie chodzi przy tym tylko o ocenę zasadności tych czynności, ale - jak w niniejszej sprawie - o ustalenie obiektywnego istnienia okoliczności faktycznych wskazanych jako podstawy odwołania ze stanowiska przez podmioty do tego uprawnione. Zatem po pierwsze, problem nie odnosi się do czyn- ności nieistniejących (jak np. brak uzasadnienia), ale do czynności dokonanych z powołaniem się na podstawy nieistniejące obiektywnie. W tym kontekście niezbędne jest również określenie, czy brak wymogu uzasadnienia decyzji o odwołaniu ze sta- nowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego oznacza jednoczesny brak kom- petencji sądu orzekającego do badania zasadności tego odwołania, jeżeli zostały wskazane jego podstawy faktyczne, które są okolicznościami nieistniejącymi w obiektywnej rzeczywistości. Również w związku z poruszanym zagadnieniem rodzi 9 się wątpliwość w kwestii znaczenia wniosku o odwołanie oraz wpływu jego treści na zasadność i zakres samego odwołania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zarzucono w niej przede wszystkim naruszenie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych oraz art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracow- nikach urzędów państwowych. 1. Zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, dyrektor izby skarbowej powołuje i odwołuje zastępcę naczelnika urzędu skarbowego - na wniosek naczelnika urzędu skarbowego. Decyzja dyrektora izby skarbowej o odwołaniu zastępcy naczelnika urzędu skarbowego nie wymaga uzasadnienia. W każdym razie z dosłownego brzmienia art. 5 ust. 5 ustawy o urzę- dach i izbach skarbowych nie wynika, aby odwołanie musiało być uzasadnione okre- ślonymi, prawnie doniosłymi przyczynami i aby dyrektor izby skarbowej musiał te przyczyny ujawniać w decyzji o odwołaniu. Powołanie powódki na stanowisko za- stępcy naczelnika urzędu skarbowego stanowiło powierzenie jej funkcji kierowni- czych w urzędzie państwowym jako mianowanemu urzędnikowi państwowemu. Nie ma żadnych gwarancji ustawowych, że określoną w akcie powołania funkcję kierow- niczą urzędnik państwowy ma pełnić od chwili powołania do chwili zakończenia sto- sunku pracy (np. w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego i przejściem na emeryturę). W stanie prawnym obowiązującym w czasie zaistniałych zdarzeń, Mini- ster Finansów mógł w dowolnym czasie powołać mianowanego urzędnika na stano- wisko naczelnika urzędu skarbowego (powierzyć mu to stanowisko na czas nieokre- ślony) i w dowolnym czasie odwołać go z tego stanowiska. Podobnie dyrektor izby skarbowej mógł w dowolnym czasie powołać mianowanego urzędnika na stanowisko zastępcy naczelnika urzędu skarbowego i odwołać go z tego stanowiska. Odwołanie ze stanowiska nie oznacza w takim wypadku rozwiązania stosunku pracy (wprost przeciwnie, stosunek pracy wynikający z mianowania trwa nadal) i utraty zatrudnie- nia. Oznacza tylko odjęcie inwestytury - pozbawienie możliwości kierowania urzę- dem, pozbawienie innych funkcji kierowniczych. W ramach swobody doboru kadry kierowniczej urzędu państwowego Minister Finansów w stosunku do naczelnika urzędu skarbowego oraz dyrektor izby skarbowej w stosunku do zastępcy naczelnika 10 urzędu skarbowego mogą dowolnie odwoływać tych kierowników urzędów skarbo- wych, pod warunkiem że odwołanie to jest zgodne z prawem (nie narusza prawa). Po odwołaniu gwarantuje się odwołanemu naczelnikowi urzędu skarbowego oraz za- stępcy naczelnika urzędu skarbowego nie tylko dalsze zatrudnienie (jako mianowa- nemu urzędnikowi służby cywilnej - por. art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, Dz.U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.), ale również odpowiednio wysokie wynagrodzenie. Zgodnie z art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych - je- żeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu, urzędnika pań- stwowego mianowanego można przenieść na inne stanowisko, odpowiadające kwali- fikacjom urzędnika i równorzędne pod względem wynagrodzenia. Pełnomocnik po- wódki przyjmuje błędne założenie, że w stosunku do powódki najpierw powinien być spełniony warunek z art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych (a mianowicie: powinna zaistnieć konieczność przeniesienia urzędnika państwowego mianowanego na inne stanowisko ze względu na szczególne potrzeby urzędu), a dopiero po spełnieniu tego warunku możliwe jest odwołanie urzędnika państwowego mianowanego ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego albo zastępcy naczel- nika urzędu skarbowego. Zależności takiej nie da się wyprowadzić z dosłownego brzmienia art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbo- wych w związku z art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych. Przeniesienie odwołanego zastępcy naczelnika urzędu skar- bowego jako mianowanego urzędnika państwowego na inne stanowisko, odpowia- dające kwalifikacjom urzędnika i równorzędne pod względem wynagrodzenia, jest w takiej sytuacji skutkiem (konsekwencją) odwołania go ze stanowiska zastępcy na- czelnika urzędu skarbowego, a szczególną potrzebą urzędu państwowego, uzasad- niającą takie przeniesienie, jest właśnie jego wcześniejsze odwołanie oraz okolicz- ność, że po odwołaniu nie może dłużej pełnić funkcji zastępcy naczelnika urzędu skarbowego, a na zwolnione stanowisko zastępcy musi (powinna) być powołana inna osoba. Zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, mającym zastosowanie do powódki ze względu na datę odwołania: „osoby odwołane z funkcji organu administracji państwowej lub innego stanowiska kierowniczego w administracji państwowej, które przed powołaniem na tę funkcję lub stanowisko były urzędnikami państwowymi mianowanymi zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 11 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, stają się pracownikami służby cywilnej i w stosunku do nich stosuje się odpowiednio art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych.” Wynika stąd, że do ochrony interesów pracowniczych powódki po odwołaniu ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego należało stosować art. 45 ust. 2 ustawy o pracowni- kach urzędów państwowych. Zgodnie z art. 45 ustawy o pracownikach urzędów pań- stwowych, przepisów ustawy dotyczących nawiązywania i rozwiązywania stosunku pracy nie stosuje się do osób powoływanych do pełnienia funkcji organów admini- stracji państwowej oraz na inne stanowiska kierownicze w administracji państwowej, w trybie określonym w przepisach szczególnych (ust. 1); osobie odwołanej z funkcji lub stanowiska, określonych w ust. 1, która przed powołaniem na tę funkcję lub sta- nowisko była urzędnikiem państwowym mianowanym, przysługuje prawo do miano- wania na stanowisko równorzędne z zajmowanym przed powołaniem, jeżeli osoba ta spełnia wymogi, o których mowa w art. 3 pkt 4 (ust. 2). Pełnomocnik powódki nie za- rzucił naruszenia art. 45 ust. 2 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. 2. W dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się konse- kwentnie i jednolicie, że odwołanie przez Ministra Finansów naczelnika urzędu skar- bowego (na podstawie art. 5 ust. 4b pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych) nie wymaga uzasadnienia. Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy między innymi w wyrokach z 18 października 2007 r., III PK 45/07 (LEX nr 319027), z 8 kwietnia 2008 r., I PK 250/07 (OSNP 2009 nr 17-18, poz. 225), z 14 listopada 2008 r., III PK 34/08, (niepublikowany); podobnie traktuje się w orzecznictwie kwestię odwołania przez Mi- nistra Finansów dyrektora izby skarbowej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 czerwca 2007 r., I PK 18/08, OSNP 2008 nr 15-16, poz. 221). W orzeczeniach tych podkreślono, między innymi, że odwołanie naczelnika urzędu skarbowego ze stanowiska uzasadnia przeniesienie go na inne stanowisko „ze względu na szczególne potrzeby urzędu” (na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych). Odwołanie z tego stanowiska nie wymaga uzasadnienia (art. 5 ust. 4b pkt 2 ustawy o urzędach i izbach skarbowych), jednakże nie może być dyskryminujące (art. 32 ust. 2 Konstytucji, art. 113 oraz art. 183a i nast. k.p.). Sąd Najwyższy przyjmuje zatem, że odwołanie naczelnika urzędu skarbowego podlega ocenie sądu pracy nie z punktu widzenia jego zasadności (w takim rozumie- niu, w jakim uzasadnione powinno być wypowiedzenie stosunku pracy - art. 45 § 1 12 k.p.), a jedynie pod kątem jego zgodności z prawem (w tym w kontekście respekto- wania przez pracodawcę zakazu dyskryminacji w stosunkach pracy). W rozpoznawanej sprawie nie chodzi jednak o naczelnika urzędu skarbowego, tylko o zastępcę naczelnika urzędu skarbowego. Pełnomocnik powódki twierdzi w skardze kasacyjnej, że ma to znaczenie dla oceny sytuacji prawnej powódki, suge- rując, że w stosunku do zastępcy naczelnika urzędu skarbowego odwołanie z zaj- mowanego stanowiska powinno być uzasadnione w podwójnym znaczeniu tego słowa - po pierwsze, decyzja dyrektora izby skarbowej powinna być formalnie uza- sadniona (podawać podlegające weryfikacji w postępowaniu przed sądem pracy po- wody odwołania), po drugie, podane przyczyny odwołania powinny być rzeczywiste, prawdziwe i prawnie doniosłe (czyli powinny uzasadniać odwołanie). W ocenie Sądu Najwyższego stanowisko powyższe nie jest trafne. 3. Odwołanie powódki ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego nie było aktem zmierzającym do rozwiązania stosunku służbowego. Wyraźnie wska- zuje na to podstawa prawna odwołania (art. 5 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych) oraz zawarte w kolejnym piśmie powierzenie powódce natychmiast po odwołaniu nowego stanowiska (na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych), czyli nowych warunków pracy i płacy. Instytucja zmiany tre- ści stosunku służbowego przez odwołanie z dotychczasowego stanowiska (pełnionej funkcji) i przeniesienie w inne miejsce lub na inne stanowisko jest przedmiotem re- gulacji prawnej poszczególnych pragmatyk służbowych (w tym pragmatyk dotyczą- cych urzędników państwowych oraz urzędników służby cywilnej), przy czym zasady te nie są ukształtowane jednolicie. Odwołanie z dotychczasowego stanowiska (peł- nionej funkcji) bez rozwiązywania stosunku pracy (na ogół wynikającego z mianowa- nia) stanowi cechę charakterystyczną stosunków służbowych w administracji jako wyraz szczególnej podległości służbowej pracownika (urzędnika), idącej dalej niż podporządkowanie pracownika w umownych stosunkach pracy. O ile w umownych stosunkach pracy zmiana istotnego elementu umowy o pracę, jakim jest zajmowane stanowisko, miejsce pracy i wynagrodzenie za pracę, może zostać przeprowadzona jedynie w drodze tzw. wypowiedzenia zmieniającego, uregulowanego art. 42 k.p., o tyle w stosunkach służbowych zmiany takie dokonywane są z reguły w drodze jedno- stronnego aktu pracodawcy, względnie organu nadrzędnego nad pracodawcą, upo- ważnionego ustawą do dokonania tej czynności. Ponieważ kwestie te są regulowane 13 pragmatykami, nie znajdują w tym zakresie zastosowania przepisy Kodeksu pracy, w tym art. 42 w związku z art. 45 k.p. Zezwalając na zmianę warunków pracy urzędnika mianowanego, dotyczących zajmowanego stanowiska (pełnionej funkcji), a nawet miejsca pracy, w uproszczo- nym - w porównaniu do umownych stosunków pracy - trybie, ustawodawca przewi- dział w pragmatykach służbowych określone gwarancje, przede wszystkim płacowe dla przenoszonych pracowników. Gwarancje takie przewiduje również ustawa o pra- cownikach urzędów państwowych w art. 10. Zgodnie z art. 10 ust. 1b tej ustawy, je- żeli jest to konieczne ze względu na szczególne potrzeby urzędu, urzędnika pań- stwowego mianowanego można przenieść na inne stanowisko, odpowiadające kwali- fikacjom urzędnika i równorzędne pod względem wynagrodzenia. Jest to przepis mi- nimalizujący skutki odwołania urzędnika mianowanego z zajmowanego wcześniej stanowiska kierowniczego w administracji państwowej. 4. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy - w odniesieniu do zasadniczych kwestii - nie był między stronami sporny. Pismem z 8 maja 2007 r., doręczonym po- wódce 16 maja 2007 r., dyrektor Izby Skarbowej w P. odwołał ją z dniem 14 maja 2007 r. ze stanowiska zastępcy naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., powołując jako podstawę prawną tej czynności art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, a pismem doręczonym powódce 21 maja 2007 r. - z powołaniem się na art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej oraz art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów pań- stwowych - naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. powierzył powódce od dnia 15 maja 2007 r. stanowisko starszego komisarza skarbowego w dziale podatku docho- dowego od podmiotów gospodarczych. Rozdzielenie tych dwóch czynności z zakre- su prawa pracy (odwołania powódki ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skar- bowego i powierzenie jej stanowiska starszego komisarza skarbowego w dziale po- datku dochodowego od podmiotów gospodarczych) było zgodne z trybem postępo- wania opisanym szczegółowo w wyroku Sądu Najwyższego z 6 września 2005 r., I PK 52/05, OSNP 2006 nr 13-14, poz. 204. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powódka była pracownikiem [...] Urzędu Skarbowego w K., a nie Izby Skarbowej w P. Kompetencja dyrektora izby skarbowej do dokonywania niektórych czynności z zakresu prawa pracy, kształtujących treść stosunku pracy powódki (w szczególności do odwołania ze stanowiska zastępcy na- czelnika urzędu skarbowego), wynikała z art. 5 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach 14 skarbowych. W zakresie stosunków służbowych w administracji powierzenie doko- nywania niektórych czynności z zakresu prawa pracy organowi znajdującemu się na zewnątrz pracodawcy nie jest zjawiskiem odosobnionym (por. np. w odniesieniu do okręgowych inspektorów pracy uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 24 listopada 1992 r., I PZP 59/92, OSNCP 1993 nr 4, poz. 49, w stosunku do dy- rektora wojewódzkiego urzędu pracy wyrok z 19 grudnia 1997 r., I PKN 448/97, OSNAPiUS 1998 nr 22, poz. 649, w stosunku do naczelnika urzędu skarbowego uchwałę z 7 sierpnia 2002 r., III PZP 16/02, OSNAPiUS 2002 nr 23. poz. 563). 5. Sporna w sprawie była natomiast ocena prawna aktu odwołania przez dy- rektora izby skarbowej mianowanego urzędnika państwowego, zajmującego stanowi- sko zastępcy naczelnika urzędu skarbowego. W szczególności rozbieżność poglą- dów stron dotyczyła tego, czy odwołanie takie podlegało ograniczeniom, w szczegól- ności wymaganiu, aby odwołanie (na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skarbowych) miało uzasadnioną potrzebami urzędu przyczynę dotyczącą ko- nieczności przeniesienia urzędnika mianowanego na inne stanowisko (art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych), jak wywodzi skarżąca w skardze kasacyjnej, czy też odwołanie było formą sprawowania przez dyrektora izby skarbo- wej kontroli w stosunku do zastępcy naczelnika urzędu skarbowego i egzekwowania podległości, jak przyjął Sąd Okręgowy. Rozstrzygnięcie tego sporu wymaga podkreślenia specyfiki zatrudnienia w administracji państwowej w ramach stosunków służbowych. W stosunkach tych nie- których istotnych czynności w zakresie stosunku pracy (stosunku służbowego) doko- nuje podmiot (organ) usytuowany poza pracodawcą zatrudniającym pracownika. Dotyczyć to może samego aktu nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego, jak i innych elementów zatrudnienia. Nawiązanie i rozwiązanie stosunku służbowego urzędnika państwowego następuje w drodze aktu mianowania, na ogół przez pod- miot stojący poza pracodawcą, którym dla urzędnika jest odpowiedni urząd. Praco- dawcą powódki jako zastępcy naczelnika urzędu skarbowego był ten urząd skarbo- wy, jednak niektórych czynności z zakresu prawa pracy (z zakresu stosunku służbo- wego) dokonywał wobec niej dyrektor izby skarbowej. Przepisy prawa mogą ustana- wiać szczególną podległość urzędników państwowych podmiotom stojącym poza zatrudniającym ich urzędem jako pracodawcą. Taką szczególną podległość zastępcy naczelnika urzędu skarbowego dyrektorowi izby skarbowej przewiduje ustawa z 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (w art. 5 ust. 5). Zgodnie z art. 5 15 ust. 8 tej ustawy, izba skarbowa jest organem wyższego stopnia w stosunku do urzędu skarbowego. Akty powołania i odwołania nie są aktami nawiązania i rozwiązania stosunku pracy (służbowego). W uchwale z 7 sierpnia 2002 r., III PZP 16/02, OSNAPiUS 2002 nr 23, poz. 563, Sąd Najwyższy wyjaśnił, że do powołania i odwołania naczelnika urzędu skarbowego na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o urzędach i izbach skarbo- wych nie mają zastosowania art. 68 i 70 k.p. Sąd Najwyższy podkreślił, że powoły- wanie i odwoływanie naczelników urzędów skarbowych to element ich podległości i metoda sprawowania nad nimi kontroli, a nie określenie podstawy nawiązania sto- sunku pracy. Analogiczny pogląd Sąd Najwyższy wyraził w wyroku z 6 września 2005 r., I PK 52/05, OSNP 2006 nr 13-14, poz. 2004. To samo - ze względu na po- dobieństwo konstrukcji z art. 5 ust. 4 i art. 5 ust. 5 ustawy o urzędach i izbach skar- bowych - można odnieść do dyrektora i wicedyrektora izby skarbowej, a także do zastępcy naczelnika urzędu skarbowego. Wymienione czynności mają inny charakter niż nawiązanie (rozwiązanie) stosunku pracy (służbowego). Akty powołania i odwo- łania ze stanowiska służą innym celom. Celem tym jest zwłaszcza dobór kadr z punktu widzenia zadań wynikających dla Ministra Finansów z przepisów prawa pu- blicznego (finansowego) oraz realizacji zadań wyznaczonych przez Ministra podle- głym służbom. Dyrektorzy i naczelnicy wymienionych urzędów, jako organy admini- stracji rządowej niezespolonej, realizują wyznaczone im zadania w ramach istnieją- cego stosunku służbowego. Wicedyrektorzy izb skarbowych i zastępcy naczelników urzędów skarbowych również pozostają w stosunku podporządkowania charaktery- stycznego dla stosunków służbowych. Ich odwołanie służy właściwemu doborowi kadr, a decydujące znaczenie przy tym doborze mają wiedza niezbędna do wykony- wania zadań na określonych stanowiskach, predyspozycje i zdolności ogólne oraz umiejętności kierownicze (art. 5 ust. 5b ustawy o urzędach i izbach skarbowych). Przepisy ustawy o urzędach i izbach skarbowych nie przewidują katalogu przyczyn uzasadniających odwołanie przez Ministra Finansów ze stanowiska naczel- nika urzędu skarbowego albo przez dyrektora izby skarbowej ze stanowiska zastęp- cy naczelnika urzędu skarbowego, nie wymagają również wskazania konkretnych przyczyn (powodów) odwołania. Nie ma podstaw do stosowania w tym przypadku art. 30 § 4 k.p. albo art. 45 § 1 k.p. Odwołanie w trybie art. 5 ust. 5 powołanej ustawy nie podlega zatem ocenie z punktu widzenia jego zasadności, w szczególności z punktu widzenia spełnienia przesłanki z art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzę- 16 dów państwowych w postaci istnienia uzasadnionych potrzeb urzędu. Twierdząc, że odwołanie powinno być uzasadnione istnieniem prawnie doniosłej przyczyny, pełno- mocnik powódki powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z 6 września 2005 r., I PK 52/05, OSNP 2006 nr 13-14, poz. 2004. Odwołanie się do tego orzeczenia dla uza- sadnienia stanowiska, że odwołanie zastępcy naczelnika urzędu skarbowego powin- no być uzasadnione prawnie doniosłą przyczyną, nie jest trafne. W sprawie będącej przedmiotem powołanego orzeczenia chodziło przede wszystkim o zaniechanie no- wego naczelnika urzędu skarbowego dokonania czynności wyznaczenia nowego stanowiska poprzedniemu naczelnikowi urzędu odwołanemu przez Ministra Finan- sów. Z samej tezy tego wyroku - zgodnie z którą odmowa wydania poświadczenia bezpieczeństwa stanowi podstawę odwołania mianowanego urzędnika państwowego przez Ministra Finansów ze stanowiska naczelnika urzędu skarbowego (art. 5 ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, Dz.U. Nr 106, poz. 489 ze zm. w związku z art. 41 ust. 2a ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych, Dz.U. Nr 11, poz. 95 ze zm.) i niezwłocznego prze- niesienia go na inne miejsce służbowe przez pracodawcę (art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych, jednolity tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.), choćby odmowa wydania poświadczenia nie była decyzją ostateczną - nie można wyprowadzać wniosku, że odwołanie naczelnika urzędu skarbowego (podobnie jego zastępcy) powinno być w każdej sytuacji uza- sadnione prawnie doniosłą przyczyną. W sprawie tej Sąd Najwyższy podkreślił, że czynność Ministra Finansów w postaci odwołania naczelnika urzędu skarbowego nie miała na celu definitywnego rozwiązania stosunku służbowego, jednocześnie Mini- ster Finansów nie był uprawniony do przeniesienia odwołanego ze stanowiska na- czelnika urzędu skarbowego (urzędnika państwowego) na inne miejsce służbowe, gdyż przeniesienia na inne stanowisko powinien był dokonać nowo powołany na- czelnik urzędu skarbowego. Sama odmowa wydania odwołanemu naczelnikowi urzędu skarbowego poświadczenia bezpieczeństwa stanowiła wprawdzie dla Mini- stra podstawę jego odwołania, jednak okoliczność ta nie stanowiła przesłanki ważno- ści (skuteczności) aktu odwołania. Inaczej mówiąc, samo uzasadnienie (przyczyna) odwołania nie było prawnie doniosłe. 6. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wbrew zarzutom skargi ka- sacyjnej, odwołanie ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego nie musi być uzasadnione prawnie doniosłą przyczyną, a badanie jego zasadności uchyla się 17 spod kontroli sądu pracy. Ponadto, odwołanie ze stanowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego może stanowić przyczynę powodującą konieczność przeniesie- nia odwołanego urzędnika na inne stanowisko ze względu na szczególne potrzeby urzędu. Z tych przyczyn nieuzasadniony jest kasacyjny zarzut, że Sąd Okręgowy naruszył art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych w związku z art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że istniały okoliczności uza- sadniające przeniesienie powódki na inne stanowisko służbowe, ponieważ prze- kształcenie treści stosunku pracy powódki nastąpiło bezpodstawnie wobec nieistnie- nia szczególnych potrzeb urzędu, a tym samym w sytuacji braku podstaw faktycz- nych dla zastosowania art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracowni- kach urzędów państwowych. Wbrew zarzutom skarżącej, odwołanie powódki ze sta- nowiska zastępcy naczelnika urzędu skarbowego stanowiło szczególną potrzebę urzędu, uzasadniającą przeniesienie jej na inne stanowisko, odpowiadające jej kwali- fikacjom i równorzędne pod względem wynagrodzenia. Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, Sąd Najwyż- szy oddalił skargę na podstawie art. 39814 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. ========================================