I PK 263/06

Sprawa dotyczyła pracownika zatrudnionego początkowo na czas określony, który po upływie terminu umowy nadal faktycznie świadczył pracę, pobierał wynagrodzenie i wykonywał dotychczasowe obowiązki. Pracodawca uznał, że po 31 grudnia 2004 r. strony łączyła nadal umowa o pracę, a następnie rozwiązał ją bez wypowiedzenia z powodu niestawienia się pracownika do pracy 9 marca 2005 r. Pracownik żądał uznania rozwiązania za niezgodne z prawem, odszkodowania oraz sprostowania świadectwa pracy. Pracodawca dochodził zwrotu kosztów szkolenia zagranicznego na podstawie umowy szkoleniowej. Sąd Rejonowy uznał, że po 31 grudnia 2004 r. doszło do dorozumianego zawarcia nowej umowy o pracę, a nieusprawiedliwiona nieobecność 9 marca 2005 r. stanowiła ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych. Oddalił roszczenia pracownika poza częściowym sprostowaniem świadectwa pracy i zasądził na rzecz pracodawcy 40 000 zł zwrotu kosztów szkolenia. Sąd Okręgowy podzielił ustalenia co do istnienia stosunku pracy i zasadności rozwiązania w trybie art. 52 k.p., ale uznał, że żądanie zwrotu kosztów szkolenia jest sprzeczne z art. 8 k.p. i oddalił powództwo wzajemne. Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w części dotyczącej oddalenia powództwa wzajemnego oraz kosztów i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kluczowa teza: sąd drugiej instancji może badać zgodność żądania z zasadami współżycia społecznego (art. 8 k.p.) nawet bez podniesienia takiego zarzutu w apelacji.