Kodex AI

II PK 231/06

Wygrał pozwany
SN27 marca 2007·sentence
WynagrodzenieInne
Podsumowanie AI

Sprawa dotyczyła roszczenia byłego pracownika o zapłatę wynagrodzenia za pracę, które pracodawca obniżył bez skutecznej zmiany umowy o pracę. Powód był zatrudniony jako dyrektor sekcji analiz i równolegle pełnił funkcję prezesa zarządu spółki. Rada Nadzorcza podjęła uchwałę o zmianie proporcji wynagrodzenia: obniżono część pracowniczą, a podwyższono wynagrodzenie za kierowanie zarządem, jednak nie zawarto skutecznego pisemnego aneksu do umowy o pracę. Sąd pierwszej instancji uznał roszczenie powoda za zasadne, wskazując, że zmiana warunków płacy wymagała porozumienia stron albo wypowiedzenia zmieniającego. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok i oddalił powództwo, powołując się na art. 8 k.p., uznając, że powód sam inicjował zmianę proporcji wynagrodzenia ze względów podatkowych i nie powinien korzystać z formalnych uchybień pracodawcy. Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną powoda, podkreślając, że nie można jej opierać na zarzutach dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych. Uznał też, że zastosowanie art. 8 k.p. było prawidłowe, ponieważ powód był inicjatorem i beneficjentem zmiany, a następnie próbował wykorzystać brak formalnego aneksu przeciwko pracodawcy.

Kluczowe kwestie prawne:
  • ·czy obniżenie wynagrodzenia pracownika wymagało porozumienia stron albo wypowiedzenia zmieniającego
  • ·czy brak pisemnego aneksu do umowy o pracę powodował nieważność zmiany warunków płacy
  • ·czy pracownik może skutecznie dochodzić wynagrodzenia mimo że sam inicjował zmianę jego proporcji
  • ·czy w sprawie można było zastosować art. 8 k.p. (nadużycie prawa podmiotowego)
  • ·czy w skardze kasacyjnej dopuszczalne jest kwestionowanie oceny dowodów i ustaleń faktycznych oraz zastosowania art. 381 k.p.c.
Wygenerowane przez AI, może zawierać błędy.
uzasadnienie orzeczenia jest błędne, a jedynie na tym, iż uzasadnienie ma pewne braki, czy jest niepełne (niewyczerpujące). Nietrafność kasacyjnych zarzutów natury procesowej oznacza, że za prawidłowo ustalony i miarodajny należy uznać stan faktyczny sprawy, który został przyjęty w zaskarżonym wyroku. W tym stanie rzeczy, uwzględniając ustaleniach natury faktycznej, zasadny jest osąd Sądu drugiej instancji, w myśl którego zachowanie się powoda ocenione zostało jako nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p. Jakkolwiek Sąd ten wyraźnie nie stwierdził, że zachowanie powoda koliduje z zasadami współżycia społecznego - ogólnie odwołując się do art. 8 k.p. - to jednak ocena taka jest trafna. Uchwała doty- cząca zmiany proporcji jego wynagrodzenia między tą częścią, która przysługiwała mu z tytułu stosunku pracy i częścią należną mu według innych zasad, została pod- jęta z jego inicjatywy i w jego interesie, co uzasadniało oczekiwanie od niego rzetel- nego i lojalnego zachowania się wobec pracodawcy, który poszedł mu „na rękę” i niewykorzystywania zaniedbań ze strony pracodawcy, które zresztą łatwo mogłyby zostać usunięte przy wykazaniu przez powoda minimalnej inicjatywy i dobrej woli, 11 czego - z uwagi na jego pozycję w Spółce - można i należało się spodziewać. W sy- tuacji, w której inicjatorem i benificjentem zmian był powód, reguły wzajemnej lojalno- ści wymagały, by zadbał on o doprowadzenie do formalnego przekształcenia jego umowy o pracę (jej warunków płacy) i dostosowanie jej treści do rozstrzygnięcia za- wartego w inspirowanej przez niego uchwale Rady Nadzorczej, a w każdym razie, by stanu takiego nie wykorzystywał przeciwko respektującego jego interesy praco- dawcy. Prowadzi to do konkluzji, że również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 k.p. jest nieusprawiedliwiony. Z powyższym względów Sąd Najwyższy, stosowanie do art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji wyroku. ========================================
Dodano: 1 kwietnia 2026