uzasadnienie orzeczenia jest błędne, a jedynie na tym, iż uzasadnienie ma pewne braki, czy jest niepełne (niewyczerpujące). Nietrafność kasacyjnych zarzutów natury procesowej oznacza, że za prawidłowo ustalony i miarodajny należy uznać stan faktyczny sprawy, który został przyjęty w zaskarżonym wyroku.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając ustaleniach natury faktycznej, zasadny jest osąd Sądu drugiej instancji, w myśl którego zachowanie się powoda ocenione zostało jako nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p. Jakkolwiek Sąd ten wyraźnie nie stwierdził, że zachowanie powoda koliduje z zasadami współżycia społecznego - ogólnie odwołując się do art. 8 k.p. - to jednak ocena taka jest trafna. Uchwała doty- cząca zmiany proporcji jego wynagrodzenia między tą częścią, która przysługiwała mu z tytułu stosunku pracy i częścią należną mu według innych zasad, została pod- jęta z jego inicjatywy i w jego interesie, co uzasadniało oczekiwanie od niego rzetel- nego i lojalnego zachowania się wobec pracodawcy, który poszedł mu „na rękę” i niewykorzystywania zaniedbań ze strony pracodawcy, które zresztą łatwo mogłyby zostać usunięte przy wykazaniu przez powoda minimalnej inicjatywy i dobrej woli, czego - z uwagi na jego pozycję w Spółce - można i należało się spodziewać. W sy- tuacji, w której inicjatorem i benificjentem zmian był powód, reguły wzajemnej lojalno- ści wymagały, by zadbał on o doprowadzenie do formalnego przekształcenia jego umowy o pracę (jej warunków płacy) i dostosowanie jej treści do rozstrzygnięcia za- wartego w inspirowanej przez niego uchwale Rady Nadzorczej, a w każdym razie, by stanu takiego nie wykorzystywał przeciwko respektującego jego interesy praco- dawcy. Prowadzi to do konkluzji, że również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 8 k.p. jest nieusprawiedliwiony.
Z powyższym względów Sąd Najwyższy, stosowanie do art. 39814 k.p.c., orzekł jak w sentencji wyroku.
========================================