I PK 197/06

Postanowienie z dnia 11 grudnia 2006 r. I PK 197/06 Całej opłacie sądowej (art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosz- tach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) podlega skarga kasacyjna wniesiona w sprawie z zakresu prawa pracy, a rodzaj opłaty (podstawowa wynosząca 30 złotych lub stosunkowa wynosząca 5% wartości przedmiotu zaskarżenia) jest uzależniony od wartości przedmiotu sporu, okre- ślonej według reguł zawartych w art. 19 i następne k.p.c. Sędzia SN Katarzyna Gonera. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy z powództwa Jana C. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościo- wo-Kredytowej „W.” w M. o przywrócenie do pracy, na skutek skargi kasacyjnej po- woda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 2 marca 2006 r. [...] 1. o d r z u c i ł skargę kasacyjną; 2. nie obciążył powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastęp- stwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym. U z a s a d n i e n i e Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi wyrokiem z 2 marca 2006 r. [...] oddalił apelację powoda Jana C. od wyroku Sądu Rejonowego- Sądu Pracy w Zgierzu z 7 grudnia 2005 r. [...], oddalającego powództwo przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej „W.” w M. o przywrócenie do pracy. Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik powoda. Przytaczając podstawy kasacyjne, pełnomocnik skarżącego zarzucił nie- ważność postępowania z powodu pozbawienia powoda możności obrony swych praw. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych skarżący podniósł, że 2 marca 2006 r. 2 na godzinę 1030 przed Sądem Okręgowym w Łodzi (Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) wyznaczony został termin rozprawy apelacyjnej w sprawie z powódz- twa Jana C. przeciwko Spółdzielczej Kasie Oszczędnościowo-Kredytowej „W.” w M. Jednakże tego dnia od godziny 930 dostęp do budynku Sądu Okręgowego był wyłą- czony przez policję z powodu informacji o podłożeniu ładunku wybuchowego. Policja nie informowała o przewidywanym terminie zakończenia czynności sprawdzających. Powód wraz z pełnomocnikiem nie zostali wpuszczeni do budynku Sądu. Pełnomoc- nik skarżącego podniósł, że pomimo usprawiedliwionej absencji strony powodowej Sąd Okręgowy przeprowadził rozprawę bez jej udziału. Tym samym zachodzą prze- słanki do zastosowania art. 379 pkt 5 k.p.c. Pełnomocnik powoda wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na oczywiste przesłanki zaistnienia nieważności postępowania (art. 379 pkt 5 k.p.c.). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Są- dowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. Wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczono w skardze kasacyjnej na kwotę 75.600 zł. Od skargi kasacyjnej uiszczono opłatę sądową w kwocie 30 zł (znakami opłaty sądowej naklejonymi na oryginale skargi). Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok został wydany 2 marca 2006 r., skargę kasacyjną wniesiono 12 maja 2006 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że do skargi ka- sacyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm., zwanej dalej ustawą o kosz- tach sądowych), co wynika z jej art. 149 ust. 1 w związku z art. 151, a także przepisy Kodeksu postępowania cywilnego po nowelizacji wprowadzonej ustawą o kosztach sądowych, w tym art. 1302 k.p.c. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o kosztach sądo- wych, w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 zł wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie nie- zgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 zł, pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. Opłatę stosunkową reguluje art. 13 ustawy o kosztach sądowych. Zgodnie z tym przepisem, opłatę sto- 3 sunkową pobiera się w sprawach o prawa majątkowe, przy czym wynosi ona 5 % wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia. Z kolei według art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych, przepisy ustawy przewidujące pobranie opłaty od pozwu lub wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie stosuje się również, między innymi, do opłaty od skargi kasacyjnej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Treść przytoczonych przepisów prowadzi do wniosku, że całej opłacie sądo- wej (art. 18 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych) podlega skarga kasacyjna wniesiona w sprawie z zakresu prawa pracy, natomiast rodzaj opłaty (podstawowa wynosząca 30 zł lub stosunkowa wynosząca 5 % wartości przedmiotu zaskarżenia) jest uzależ- niony od wartości przedmiotu sporu, określonej według reguł zawartych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 19 i nast. k.p.c.). W rozpoznawanej sprawie (o przywrócenie do pracy) do określenia wartości przedmiotu sporu miał zastosowa- nie art. 231 k.p.c., zgodnie z którym w sprawach o roszczenia pracowników dotyczą- ce nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy wartość przedmiotu sporu stanowi, przy umowach na czas określony - suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż za rok, a przy umowach na czas nieokreślony - za okres jednego roku. Mając na uwadze, że powód otrzymywał miesięczne wynagrodzenie za pracę w kwocie 6.600 zł brutto [...], wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie, obliczoną według art. 231 k.p.c., stanowiła kwota 79.200 zł, czyli kwota przewyższa- jąca 50.000 zł. Nawet gdyby do obliczenia wartości przedmiotu sporu przyjąć wyna- grodzenie miesięczne netto, wynoszące 4.374 zł [...], wartość przedmiotu sporu wy- nosiłaby 52.488 zł, czyli ponad 50.000 zł. Sam skarżący wartość przedmiotu zaskar- żenia określił w skardze kasacyjnej na kwotę 75.600 zł. Wobec tego, że wartość przedmiotu sporu w rozpoznawanej sprawie od po- czątku przewyższała kwotę 50.000 zł, skarga kasacyjna podlegała opłacie stosunko- wej, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 zdanie drugie ustawy o kosztach sądowych. Tymczasem pełnomocnik skarżącego opłacił skargę kasacyjną znakami opłaty są- dowej w kwocie 30 zł, odpowiadającej wysokości opłaty podstawowej. Skarga kasa- cyjna nie została zatem należycie opłacona. Skutki nieuiszczenia opłat od środków odwoławczych i środków zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnych pełnomoc- ników określa art. 1302 § 3 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika paten- towego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasa- 4 cyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. W rozpo- znawanej sprawie pełnomocnik skarżącego miał obowiązek uiścić - bez wezwania - opłatę w wysokości stosunkowej obliczonej od wskazanej przez siebie wartości przedmiotu zaskarżenia. Ustalenie wysokości należnej opłaty było prostą operacją arytmetyczną, ponieważ nie stanowi żadnego problemu wyliczenie 5 % od kwoty 75.600 zł. Celem art. 1302 § 3 k.p.c. jest zobowiązanie profesjonalnych pełnomocników stron do obliczenia i uiszczenia należnej od środka odwoławczego lub środka za- skarżenia opłaty w wysokości stałej lub stosunkowej bez wzywania o jej uiszczenie. Jeżeli zatem pismo zawierające środek zaskarżenia (w tym przypadku skargę kasa- cyjną) zostało opłacone tylko częściowo, to naruszony został obowiązek przewidzia- ny tym przepisem i pismo takie podlegało odrzuceniu bez wzywania do uzupełnienia należnej opłaty sądowej. Stanowisko takie można uznać za utrwalone w orzecznic- twie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2006 r., I CNP 48/06; z dnia 15 listopada 2006 r., V CZ 79/06; z dnia 6 lipca 2006 r., III CZ 35/06, z dnia 24 listopada 2006 r., III CZ 70/06). Z tych przyczyn, na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji, nie obciążając powoda obowiązkiem zwrotu stronie pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyj- nym (art. 102 k.p.c.). ========================================