II PZ 53/06

uzasadnieniem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c. i pozostaje bez wpływu na roz- poczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przewodniczący SSN Zbigniew Hajn, Sędziowie SN: Herbert Szurgacz, Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 listopa- da 2006 r. sprawy z powództwa Hanny M. przeciwko Bankowi [...] SA w W. o od- szkodowanie, na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 czerwca 2006 r. [...] o d d a l i ł zażalenie. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wiel- kopolskim odrzucił skargę kasacyjną powódki Anny M. od wyroku tego Sądu z dnia 14 marca 2006 r., którym oddalono jej apelację w sprawie przeciwko Bankowi [...] SA w W. o odszkodowanie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dacie za- padnięcia wyroku reprezentujący powódkę pełnomocnik będący adwokatem wystąpił z wnioskiem o doręczenie jego uzasadnienia. Uzasadnienie wyroku zostało sporzą- dzone i doręczone pełnomocnikowi powódki, a w dniu 14 czerwca 2006 r. wniósł on skargę kasacyjną. Tymczasem stosownie do art. 3982 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Oznacza to, że warunkiem sku- tecznego wniesienia skargi kasacyjnej jest uprzednie otrzymanie odpisu wyroku sądu 2 drugiej instancji wraz z uzasadnieniem po złożeniu przez stronę wniosku w tym przedmiocie zgodnie z treścią art. 387 § 1 i 3 k.p.c. Przepis art. 3985 § 1 k.p.c. należy więc rozumieć w ten sposób, że dwumiesięczny termin do wniesienia skargi kasacyj- nej liczony jest od dnia doręczenia orzeczenia w sposób prawidłowy, zgodny z tre- ścią art. 387 k.p.c. To z kolei oznacza, że tylko wtedy, gdy strona zażądała w termi- nie tygodniowym doręczenia jej orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem można mówić o spełnieniu wstępnego wymogu dla powstania możliwości wniesienia skargi kasa- cyjnej. Kiedy natomiast strona z żądaniem doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnie- niem nie wystąpiła, dwumiesięczny termin przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. w ogóle nie może rozpocząć biegu, a tym samym niemożliwe staje się wniesienie skargi ka- sacyjnej. Z tych powodów wniosek składany przez stronę musi być sformułowany precyzyjnie, tak aby nie było wątpliwości, czy stronie chodzi wyłącznie o odpis, czy też o wydanie orzeczenia z uzasadnieniem . Wniosek strony nie musi wskazywać celu jego złożenia, ale przepisy art. 387 i 3985 § 1 k.p.c. wyraźnie przewidują, że dotyczyć ma doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka zarzuciła obrazę art. 3985 § 1 k.p.c., przez niewłaściwe zastosowanie zawartej w tym przepisie normy prawnej, art. 3986 § 2 k.p.c., przez odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo braku którejkolwiek negatywnej przesłanki w nim zawartej oraz art. 65 § 1 i 2 k.p.c., przez jego niezasto- sowanie i uznanie, że złożony w terminie wniosek nie był zapowiedzią wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego po- stanowienia i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji w celu nadania biegu skardze kasacyjnej. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że zgodnie z normą prawną zawartą w art. 61 § 1 i 2 k.p.c. oświadczenie woli należy tłumaczyć tak jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których zostało złożone, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje, zaś w umowach należy badać jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Wniosek o doręczenie wyroku zawierał oczywistą omyłkę pisarską przez brak słowa „wyroku”, czy też „orze- czenia”. Okoliczność, że wniosek został złożony w terminie oraz niekorzystny dla powódki wynik sprawy wymagały potraktowania oświadczenia woli w nim zawartego jako zapowiedzi skargi kasacyjnej z wszelkimi tego konsekwencjami. Sąd drugiej instancji powinien zatem postąpić zgodnie z art. 61 § 1 k.c. 3 Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Z kolei w myśl art. 387 § 3 k.p.c. orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się tej stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji zażądała doręczenia. W prze- pisie tym jednoznacznie chodzi o żądanie doręczenia „orzeczenia z uzasadnieniem”, a zatem jeżeli strona zażądała doręczenia tylko sentencji orzeczenia lub tylko uza- sadnienia, doręczeniu podlega sama sentencja lub samo uzasadnienie, szczególnie w sytuacji, gdy z żądaniem takim wystąpił pełnomocnik strony będący adwokatem lub radcą prawnym, od którego należy wymagać należytego wykonywania elementarnych zadań warsztatowych, w tym prawidłowego od strony formalnej spo- rządzania pism procesowych. Rzeczą profesjonalnego pełnomocnika jest dochowa- nie szczególnej staranności przy sporządzaniu każdego pisma procesowego i za- mieszczenie w nim w prawidłowy sposób wszystkich niezbędnych elementów, zaś sąd nie ma obowiązku wyinterpretowywania z jego treści elementów brakujących lub przytoczonych w nieprawidłowy sposób bądź domyślania się celu, w jakim strona występuje z danym wnioskiem. W konsekwencji jeśli strona zaniechała wystąpienia z żądaniem doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem należy uznać, że nie jest uprawniona do wniesienia skargi kasacyjnej. Warunkiem skutecznego wniesienia tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jest bowiem uprzednie doręczenie stro- nie odpisu wyroku sądu drugiej instancji z uzasadnieniem po złożeniu przez stronę wniosku w tym przedmiocie w trybie art. 387 § 3 k.p.c. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie zatem od doręczenia dokonanego prawidłowo, czyli zgodnie z wymaganiami art. 387 § 3 k.p.c., zaś w sytuacji gdy z żądaniem takim strona nie wy- stąpiła, przewidziany w art. 3985 § 1 k.p.c. termin nie może w ogóle rozpocząć biegu, a tym samym wniesienie skargi kasacyjnej jest niemożliwe (por. także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2000 r., I PKN 583/99, OSNAPiUS 2001 nr 18, poz. 555 oraz postanowienia z dnia 7 stycznia 2003 r., I PZ 104/02, OSNP 2004. nr 13, poz. 231 i z dnia 14 września 2004 r., III CZ 74/04, niepublikowane). W konsekwencji złożony przez pełnomocnika strony, będącego adwokatem lub radcą prawnym, wnio- sek, którego treścią jest żądanie uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji, nie może być utożsamiany z żądaniem doręczenia takiego wyroku wraz z uzasadnie- 4 niem na podstawie art. 387 § 3 k.p.c. i pozostaje bez wpływu na rozpoczęcie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (por. także postanowienie Sądu Najwyższe- go z dnia 9 grudnia 1998 r., III CZ 149/98, niepublikowane). Podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia przez Sąd drugiej instancji art. 65 § 1 i 2 k.p.c. polega na nieporozumieniu, gdyż przepis ten reguluje kwestię zdolności do czynności procesowych i nie znajduje w sprawie zastosowania, podobnie jak przytoczone w uzasadnieniu zażalenia przepisy art. 61 § 1 i 2 k.p.c. i art. 61 § 1 k.c. Pierwszy z nich dotyczy wytaczania przez organizacje społeczne powództw na rzecz obywateli, drugi zaś chwili złożenia oświadczenia woli i możliwości jego skutecznego odwołania. Z przywołanej w uzasadnieniu zażalenia treści art. 65 § 1 i 2 k.c. wydaje się wynikać, że skarżącemu chodzi o ten właśnie przepis. Jednakże dotyczy on czynności prawnych wywołujących skutki materialnoprawne, a nie czynności proce- sowych, do których należy złożenie wniosku o doręczenie wyroku sądu wraz z uza- sadnieniem. Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. ========================================