III UK 84/06

uzasadnienie w art. 28 ust. 3a, który skierowany jest do płatników składek. Zgodnie zaś z treścią art. 4 pkt 2, ppkt a i d ustawy systemowej płatnikiem składek jest praco- dawca w stosunku do pracowników oraz ubezpieczony zobowiązany do opłacenia składek na własne ubezpieczenie. Skoro wnioskodawca był płatnikiem z dwu tytułów (jako prowadzący działalność gospodarczą oraz jako pracodawca), zachodzą prze- słanki do umorzenia zaległości z obydwu tytułów. 5 Stanowisko to nie jest trafne, a zarzut kasacji naruszenia art. 28 ust. 3a ustawy systemowej jest usprawiedliwiony. Stanowisko Sądu Apelacyjnego pozostaje w sprzeczności z literalną wykładnią powołanego przepisu. Według jego brzmienia dotyczy on wyłącznie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne „ubez- pieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia”. Zgod- nie z art. 4 ustawy systemowej użyte w ustawie określenia oznaczają: między innymi „ubezpieczeni” - osoby fizyczne podlegające chociaż jednemu z ubezpieczeń spo- łecznych, z kolei określenie „płatnik składek” - to w pierwszym rzędzie pracodawca w stosunku do pracowników, a także inne podmioty, których wymienienie, w kontekście rozpoznawanej sprawy, nie jest celowe. Uwzględniając powyższe należy dojść do wniosku, że przepis art. 28 ust. 3a pod względem zakresu podmiotowego odnosi się wyłącznie do wnioskodawcy, który spełnia jego wymagania: mianowicie, jako prowa- dzący działalność gospodarczą wnioskodawca był „ubezpieczonym”, zaś jako za- trudniający pracowników - „płatnikiem składek”. Nie spełniają wymagań powołanego przepisu pracownicy zatrudnieni przez wnioskodawcę, którym brakuje przymiotu płatników składek. Wymieniony przepis odnosi się przy tym wyłącznie do należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ciążących na wnioskodawcy jako oso- bie prowadzącej działalność gospodarczą. Przepis dotyczy wyraźnie należności składkowych „ubezpieczonych”, tj. ich własnych obciążeń z tego tytułu. Dokonana wykładnia pozostaje w zgodzie z art. 30 ustawy systemowej, który formułuje ogólną zasadę, że do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnika- mi składek (a więc m. in. do pracowników) nie stosuje się art. 28 i 29 (ten ostatnio wymieniony przepis dotyczy odroczenia terminu płatności oraz rozłożenia należności składkowych na raty). Rezultaty wykładni językowo-logicznej art. 28 ust. 3a ustawy systemowej są, zdaniem Sądu Najwyższego, na tyle jednoznaczne, że nie zachodzi potrzeba sięga- nia do pozostałych metod wykładni prawa. Warto jednocześnie podkreślić, iż rezul- taty te pozostają w zgodzie z ogólniejszymi założeniami systemu ubezpieczenia emerytalno-rentowego, zwłaszcza z zasadami wymiaru świadczeń emerytalnych w systemie tzw. zdefiniowanej składki, według którego podstawę obliczenia emerytury będzie stanowiła kwota odzwierciedlająca sumę wpłaconych składek na ubezpiecze- nie emerytalne (z uwzględnieniem waloryzacji oraz zwaloryzowanego kapitału po- czątkowego). Z założeniami tymi trudno byłoby pogodzić rozwiązanie przewidujące dopuszczalność wystąpienia przez ubezpieczonego, będącego płatnikiem składek, z 6 wnioskiem o umorzenie należności składkowych nie tylko z tytułu własnego ubezpie- czenia, ale również innych ubezpieczonych. Z przytoczonych motywów, na zasadzie art. 39815 k.p.c. należało orzec jak w sentencji wyroku. ========================================