III AUa 1720/22

Sprawa dotyczyła podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez M.S. z tytułu umowy o pracę zawartej 25 listopada 2019 r. z (...) Sp. z o.o. (branża gastronomiczna) na stanowisko pomocy kuchennej, na pełny etat, w weekendowym systemie czasu pracy. ZUS zakwestionował umowę, a Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej wyrokiem z 3 sierpnia 2022 r. oddalił odwołanie. Sąd I instancji uznał, że umowa, choć faktycznie wykonywana, była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.) i miała na celu wyłącznie uzyskanie subwencji z PFR (Tarcza Finansowa) w wysokości ponad 612 000 zł; wskazywał na brak gospodarczej potrzeby zatrudnienia w pandemii, późne zgłoszenie do ZUS i US, odległość miejsca zamieszkania oraz prawo do emerytury od 1991 r. Apelacje wniosły zarówno ubezpieczona, jak i płatnik składek, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. oraz prawa materialnego: art. 58 § 2 k.c., art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p., art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 22 § 1 k.p. Podniesiono brak wszechstronnej oceny dowodów, celowe działanie zmierzające rzekomo do pozyskania subwencji oraz błędne przyjęcie, że na ważność umowy wpływa data zgłoszenia do ubezpieczeń. Sąd Apelacyjny uznał apelacje za uzasadnione i wydał orzeczenie reformatoryjne, zmieniając wyrok Sądu I instancji i ustalając, że ubezpieczona podlega obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, wypadkowemu i chorobowemu od 1 grudnia 2019 r. Sąd uznał, że ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego były prawidłowe, jednak błędnie zastosowano art. 58 § 2 k.c., uznając umowę o pracę za nieważną. Racja procesowa leżała zatem po stronie odwołujących się, a umowa o pracę została uznana za ważną i skutecznie wykonywaną.