Decyzją z dnia 28 kwietnia 2020 r. organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu B. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 22 kwietnia 2020 r. stwierdziła, że ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył, działający za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika, ubezpieczony B. K., zaskarżając ją w całości i wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie mu prawa do renty, również w drodze autokontroli przez organ rentowy w oparciu o art. 477 9 § 2 k.p.c., względnie jej uchylenie jej i ponowne rozpoznanie sprawy, jak również o zasądzenie od organu rentowego na jego rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych różnych specjalności, w tym biegłego z zakresu psychiatrii, kardiologii, ortopedii i traumatologii oraz diabetologii celem wykazania faktu niezdolności do pracy ubezpieczonego.
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.