III AUa 214/24

Sprawa dotyczy ubezpieczonego H.W., z zawodu hydraulika, który z powodu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych kręgosłupa i schorzeń nadgarstków (także przykurcze Dupuytrena) pobierał wcześniej rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. ZUS odmówił dalszego prawa do świadczenia decyzją z 23 stycznia 2023 r., opierając się na opiniach lekarza konsultanta i komisji lekarskiej, które nie stwierdziły niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy w Elblągu, dopuszczając dowód z opinii biegłych neurologa i ortopedy, ustalił, że ubezpieczony po 31 stycznia 2023 r. jest nadal częściowo niezdolny do pracy, głównie z przyczyn ortopedycznych (znaczne ograniczenie ruchu i ból obu nadgarstków, nasilenie dolegliwości kręgosłupa), przy czym przekwalifikowanie zawodowe jest dyskusyjne z uwagi na wiek (63 lata) i poziom kwalifikacji. Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 lutego 2023 r. do 31 stycznia 2026 r., a także stwierdził odpowiedzialność organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji (art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej). Pozwany ZUS wniósł apelację, zarzucając naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 233 § 1, art. 224 § 1, art. 2352 § 1 pkt 5 k.p.c.) oraz prawa materialnego (art. 12 ust. 1 i 3, art. 13 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 3a i art. 118 ust. 1a ustawy emerytalnej). Sąd Apelacyjny uznał apelację za nieuzasadnioną, podzielając ustalenia i ocenę dowodów Sądu I instancji, uznając opinie biegłych za jednoznaczne i rzeczowe oraz nie znajdując podstaw do powołania nowych biegłych. Apelacja została oddalona.