VIII P 871/17

Powódka była zatrudniona na podstawie mianowania na czas określony od 15 listopada 2007 r. do 14 listopada 2016 r. na stanowisku adiunkta. W pozwie z 31 sierpnia 2017 r. domagała się odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu (47.000,01 zł). Następnie rozszerzyła powództwo, żądając ustalenia istnienia stosunku pracy od 14 listopada 2016 r. do 30 września 2021 r. oraz 289.421,14 zł tytułem odszkodowania (pierwotnie wynagrodzenia, potem art. 415 k.c.). Na rozprawie 26 listopada 2024 r. cofnęła pozew w zakresie roszczenia o odszkodowanie za nierówne traktowanie; pozwany wyraził zgodę. Sąd umorzył postępowanie w tej części. Sąd oddalił powództwo w pozostałym zakresie. Ustalił, że stosunek pracy wygasł z upływem terminu mianowania 14 listopada 2016 r. Nie znalazł podstaw do uznania, że został przedłużony z mocy prawa na podstawie art. 120 Prawa o szkolnictwie wyższym. Wskazał, że przepis ten określa maksymalny, a nie minimalny okres zatrudnienia, a orzeczenia SN II PK 195/15 i II PK 78/16 dotyczyły stanów odmiennych (zatrudnienia na czas nieokreślony i wypowiedzenia). Alternatywnie przyjął, że nawet gdyby stosunek pracy nie wygasł, doszło do dorozumianego porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 k.p. w zw. z art. 60 k.c.), bo powódka nie domagała się dopuszczenia do pracy, nie zakwestionowała świadectwa pracy i podjęła zatrudnienie u innego pracodawcy. Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki o trwaniu stosunku pracy. Powództwo zostało oddalone, a postępowanie w części cofniętej umorzone.