VIII P 646/16

Powódka była zatrudniona u trzech pozwanych spółek od 1 grudnia 2011 r. na podstawie umów o pracę na czas nieokreślony. Od 2 listopada 2015 r. do 17 maja 2016 r. wyczerpała 182-dniowy okres zasiłkowy. W dniu 6 września 2016 r. pozwani rozwiązali z nią umowy o pracę bez wypowiedzenia na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. z powodu długotrwałej niezdolności do pracy. Powódka odwołała się, wnosząc o przywrócenie do pracy. Postępowanie zawieszono do czasu rozstrzygnięcia sprawy ZUS dotyczącej zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwa. Uznał, że pozwani prawidłowo zastosowali art. 53 § 1 pkt 1 lit. b k.p. Po 17 maja 2016 r. powódka nie stawiła się do pracy, nie nabyła prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, a pracodawcy nie mieli o tym wiedzy. Wstrzymywali się z rozwiązaniem umowy na wypadek przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. Umowy rozwiązano po upływie okresów, gdy powódka nie odzyskała zdolności do pracy. Sąd nie dopatrzył się nadużycia prawa. Powództwa oddalono, zasądzono koszty zastępstwa procesowego.