III AUa 519/24
Sąd Okręgowy w Gdańsku zmienił decyzję ZUS i przyznał ubezpieczonemu J.R. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nadal do 8 czerwca 2026 r. ZUS odmówił renty, opierając się na orzeczeniu komisji lekarskiej, która stwierdziła brak niezdolności do pracy. Sąd pierwszej instancji dopuścił dowód z opinii biegłych: kardiologa, ortopedy, neurochirurga i okulisty. Biegli kardiolog, ortopeda i neurochirurg nie stwierdzili niezdolności do pracy, natomiast biegły okulista rozpoznał u ubezpieczonego skutki guza mózgu, niedowidzenie połowicze i zwężenie pola widzenia. W pierwotnej opinii wskazał częściową niezdolność od 23 stycznia 2023 r., a w opinii uzupełniającej wyjaśnił, że schorzenia istniały już w czerwcu 2022 r. i nie doszło do poprawy, wobec czego częściowa niezdolność do pracy trwa nadal po 30 czerwca 2022 r. przez 5 lat. Sąd uznał opinię okulisty za kluczową i miarodajną, oddalając zarzuty ZUS. Apelację organu rentowego Sąd Apelacyjny oddalił jako bezzasadną, podzielając ustalenia i ocenę dowodów Sądu Okręgowego. Podkreślono, że ocena niezdolności do pracy wymaga wiadomości specjalnych, a Sąd I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy w granicach art. 233 § 1 k.p.c. Sąd nie znalazł podstaw do uznania odpowiedzialności ZUS za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
- ·Warunki nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 57 ustawy o emeryturach i rentach z FUS)
- ·Ustalenie częściowej niezdolności do pracy i jej okresu (art. 12 i 13 ustawy)
- ·Znaczenie opinii biegłych sądowych, w tym opinii uzupełniającej, w sprawach rentowych (art. 278 § 1, 285 § 3, 286 k.p.c.)
- ·Granice swobodnej oceny dowodów i skuteczność zarzutów do opinii biegłego (art. 233 § 1 k.p.c.)
- ·Data powstania niezdolności do pracy i jej wpływ na prawo do świadczenia